Wind Chimes Novels & Stories

Habang papalapit kami sa pinakaunang bahay, may naririnig akong tumutunog, like a chime. And then I realized I was wrong. Ang mga bahay pala rito ay may wind chime na gawa sa seashell. I want to take a closer look at the chime, pero nagpatuloy sa paglalakad si Uncle Nereus kaya sumunod na lang ako. Nanlaki ang mga mata ko nang mapahinto kami. Si Uncle Nereus naman ay napangisi. He was satisfied that I was shocked.

Tinatapos ko pa kasing tapakan ang butas ng isang gulong. After thirty minutes, I heard the wind chimes blow in a different direction, creating a different sound. Sa tagal ko na sa bundok na ito ay sanay na ako sa galaw ng hangin sa paligid at ingay na paparating. At ang ingay ngayon, ay nagsasabi sa akin na may taong paparating sa territoryo ko. "Tao, po! Tao, po!"

Mahigpit na nakasara ang mga bintana kaya tila hiwalay sila sa buong mundo. Ang tanging nakabasag sa tahimik at mala-Zen na atmosphere ay ang paminsan-minsang marahang tunog ng mga wind chime na nakasabit sa bubong. Napansin iyon ni Stacey. Natigilan siya. Bigla niyang naalala ang dalawang bagay na naging bahagi ng kanyang pagkabata— Isang kulay-rosas na maliit na kampanilya at isang star-shaped hair clip.

Ang planong magpahinga dahil katatapos lang niya sa isang assignment ay isinantabi na lang muna niya. Nang makalapit sa nakasarang pintong gawa sa pininturahang plywood ay kaagad niya iyong itinulak. Gumawa ng nakabibinging ingay ang matinis na tunog ang wind chime na nakasabit sa itaas ng pinto kaya bahagyang kumunot ang noo ni Cougar. Tuminga siya at ipinilig ang kanyang ulo na tila ba sa pamamagitan niyon ay mawawala ang tunog na naiwan pa yata sa kaloob-looban ng kanyang tainga.

Habang kumikirot ang pulso ni Erin sa higpit ng kapit at nagmamadali ang kanyang isip na maghanap ng paraan upang makatakas sa nakakasakal na sitwasyon— BAAANG!!! Biglang bumukas ang pinto ng café, at nagwala ang mga wind chime sa marahas at magulong kalansing. Isang matangkad at mapangibabaw na anino ang tumambad sa liwanag, ang presensya’y agad s******p sa hangin ng buong lugar. Parang naging napakasikip ng espasyong iyon dahil sa kawalan ng hangin.

Ding… ding… ding… Napalingon si Joaquin. Sinundan niya ang tunog ng wind chime hanggang sa isang kwarto. Dahan-dahan siyang lumapit. Sa may bintana, nakasabit ang crystal wind chime na marahang sumasayaw sa hangin. Sa tabi nito ay may maliit na mesa. At doon ay may isang picture frame. Lumapit siya at tiningnan ito.

"Lumapit ka doon at hilahin mo 'yung shell wind chime." Pumasok sa kanyang tenga ang baritono at mainit na boses ng lalaki. Nag-atubili si Zoe nang ilang segundo, naglakad patungo sa wind chime na gawa sa mga kabibe na siya mismo ang gumawa noon, tsaka itinass ang kamay para hilahin ito.

DAHAN-DAHANG itinulak ni Lia ang mabigat na glass door ng cafe. Umalingawngaw ang mahinang tunog ng wind chime sa buong silid, kasabay ng paghampas ng malamig na usok ng fog mula sa labas.

Lalo na kapag umiihip ang hangin, siguradong aabot nang milya-milya ang nalalaglag na cherry blossoms. May mga kahoy na plaka na may kasamang wind chimes na nakasabit sa mga sanga, parang mga wishing tree sa tourist spots. Kapag umiihip ang hangin, tumutunog ang mga wind chime at lumilikha ng napakagandang himig. Tumingin ako sa paligid ngunit hindi ko nakita ang matandang babae. Habang iaangat ko sana ang kamay ko para kumatok, narinig ko ang tunog ng xun mula sa likod ng bahay.

Kaya naman ang pink at asul na wind chime na gawa sa kabibe na nakasabit sa tabi sa may bintana nito ay lalong nagmukhang hindi bagay sa kabuuang ayos ng study. Naalala niya ang wind chime na iyon… noong summer noong highschool siya. Katatapos lang ni Hunter sa entrance exams sa college at isinama siya sa beach nang ilang araw. Marami siyang nakolektang kabibe doon. Pagbalik nila, ilang araw siyang nagtiyaga hanggang sa mabuo niya ang wind chime na iyon. Noon, napakunot-noo pa si Hunter at sinabing pangit ang gawa niya, ngunit hinayaan pa rin siya nitong isabit iyon sa study nito.