Words To Live By นิยาย & เรื่องราว

“Ang pinakamahusay na patunay ay hindi ang salita, kundi ang buhay na inyong ipinapakita araw-araw. Ang mga taong may bukas na isipan ay makikita rin sa huli kung ano ang totoo.” Sa mga sumunod na linggo, mas lalong tumibay ang kanilang samahan. Hindi na lamang sila magkasama sa mga sandali ng kapayapaan, kundi natutunan din nilang harapin ang maliliit na hamon ng buhay nang magkatuwang. Minsan ay may mga pagkakaiba ng pananaw, ngunit wala nang galit o pagtatago—sa halip, pinag-uusapan nila ito nang mahinahon, na may respeto at pag-unawa sa isa’t isa.

Nagluto na rin ako ng almusal. Ganito na lang ang gagawin ko. Papagurin ko na lang ang sarili ko para kahit papaano ay mabaling sa iba ang atens'yon ko. Ito lang ang alam kong pinakatamang gawin sa ngayon-- ang tanggapin na lang ang lahat at umaktong parang walang nangyayari. Kahit sa loob ko ay ayaw ko ng lumaban pa. Parang ayaw ko ng magpatuloy pa sa buhay. Wala na akong nakikita pang dahilan para ipaglaban pa ang buhay ko. Pero wala e. Narito pa rin ako at humihinga. Ito ang pinakamalupit na parusa sa akin, ang hindi makatakas kahit gusto ko.

"Don't let these greedy people get into you. They will do everything para pahirapan ka. Don't give up easily, anak." I don't understand where these words are coming from. I don't understand any of it. "May pagkakataong susubukin ka, at minsan wala ka nang ibang maisip kundi tapusin ang hirap at kalungkutang 'yon; that it's okay for you to think that way, to leave everything behind. Akala mo matatapos lahat dahil doon. You have to live, Arielle. You have to live for the persons who are dear to you. Live for them. Live for yourself."