Romans & histoires Workplace Tagalog

Bilang isang taong walang kamag-anak, walang mapagkakakitaan at tunay na banyaga sa lugar na ito kaya sino ba siya para tumanggi diba? “Saan kita maaring puntahan kung gusto ko man ng trabaho?” tanong ni Euphie sakaniya kaagad. “Sa may Santa Cruz. Ilang lakad paglagpas mo sa may Plaza Goiti, makikita mo ang isang gusaling may nakapaskil na 'Femme Fatale' sa labas.” Pagtuturo ni Esperanza sakaniya. Napataas bigla ang kilay nito't napatingin kay Euphie. “Sandali, Hindi ba nanggaling ka na dun?”

boss" and sharply look at the man behind me. Wala sa sariling tumango ako at umatras palayo sa kaniya. "Lalabas na ako." "Thankyou Hope." Tumango ako at lumabas ng opisina. "Congratulations po Engineer," Gela greeted. "Thankyou Gela." Lumapit na ako sa cubicle ko at naupo sa swivel chair. Syempre, ilang segundo lang ang hinintay ko bago lumapit ang mga usiserang ka-trabaho ko.

“Wala naman kasi akong trabaho sa Spain.” “Wow! Big time ka pala dun?” “No. Hindi ako yung big time, yung boyfriend ko ang big time.” “Really? Anong trabaho n’ya? May sariling company? Business?” “Family company yata. I’m not sure.” “Not sure? Paano kung sindikato pala?” “Hindi naman siguro. Mukhang malinis naman.” “Sus! Yung boss ko nga mukhang matino pero parang palaging nakatambay sa gentleman’s club.”

“Naku, apo, hindi ka ba nasasayangan sa trabahong maiiwan mo? Ang ganda ng trabaho mo, office. Tapos boss mo isang CEO. Tapos maayos din ang pasahod sa ’yo. Mas hamak na mas maganda ang trabaho mo ngayon apo ko." “Ayoko na roon, lola. Tapos na ako sa paninilbihan sa boss ko.” Ngumunguya ng siya ng pandesal habang kausap ito. “Eh. . . apo—” “Lola, aalis ho ako ngayon. Maghahanap ho ako ng trabaho.” “Ah, sige ikaw ang bahala. Hiling ko na maliwanagan ang utak mo.” “Lola. . .”

"Pusa. Alagang pusa lang ng empleyado ko, Mr. Tañada.." P-Pusa???! Agad na uminit ang ulo ko dun. This shit! Ginawa pa talaga akong pusa ng gago! Good thing I have nothing with me right now na pwede kong gamiting pambato sa gagong 'to! Basag sana ang bukol sa noo nito! I think mali talagang pumunta pa'ko dito ngayon. I should've just stayed somewhere but never be here!

"kahit na, obligasyon nya pa rin naman yun kahit papaano kasi employee mo sya bakit kasi hindi ka na lang kumuha nang tatlo or limang worker mo para naman marami ang nag aasikaso dun para naman dito ka na lang lagi sa bahay at magawa mo yung trabaho mo" "alam nyo naman na ayokong kumuha nang ibang mag mamanage nang shop na yun di ba po, kasi nga mahirap na ang magtiwala lalo na ngayong panahon na to at saka Tita ayos na din naman po sakin ang performance ni Cherry at mas sanay na ako sakanya na sya yung pinagkakatiwalaan ko pagdating sa nga bagay na ganyan" "hay naku pinapaalalahanan lang naman kita ikaw rin"

Nagmamakaawa sila sa mahinang boses at tumangging umalis. Ang mga benepisyo ng mga empleyado sa lahat ng industriya ng Monteverde Firm ay higit pa kaysa sa iba pang mga kumpanya. Sa ibang malls din sila nagtrabaho noon. Ngunit ang paggamot ay hindi maihahambing sa mall na ito. Kung umalis sila dito, saan pa sila makakahanap ng ganoon kagandang trabaho?

sabay upo sa tapat ng kaibigan. "Ikaw ang sadya ko, matagal na tayong di nagkikita. Puro ka trabaho, ni wala kang pahinga. Tingnan mo nga ang sarili mo? Mukha ka ng bilasang isda, di hamak na mas bata ka sakin ah. Pero tingnan mo naman ang beauty ko, nagmumura, nangingislap. Kasi alaga ko ang sarili ko. Di tulad mo, alipin ng trabaho. Aanhin mo ang kayamanan mo kung wala ka namang kaligayahan."

A built-in algorithm that she didn’t even feel unfamiliar with. Ng natapos ito ay naabutan niyang nagkakape parin si Luther. “Magtratabaho ka pa ba sa lagay na ‘yan?” Natawa si Luther sa tanong nito. Isang tawa na nagpayanig sa umaga ni Riva. “I’ll be working from home.” “Wow, para namang boss ka sa lagay na ‘yan!” “‘Di mo sure.” Saad ni Luther na parang mag double-meaning.

“Pa, Akala ko may trabaho ka sa munisipyo.” “I can work from home.” magaang sabi niya. “You don’t look like you're working.” One thing that I also want to change for myself is the way I talk. Madaming nami-misinterpret sa akin dahil sa tono ng pananalita ko. Napakurap ako. Atat na bawiin ang sinabi ay lumapit ako kay Papa. “Mabuti ‘yun, Pa. Dito ka na lang muna.” Ngiti lang ang naging sagot niya sa akin.