Novel & Cerita Writer's Block Meaning

Hindi ako nag-a-outline ng nobela na siyang importanteng gawin kaya madalas ay nagkaka-writer’s block ako. Hindi ako maaaring mahibg writer dahil nakakapagsulat lang ako depende sa mood ko. Hindi ko rin gaanong p-in-opromote ang story ko dahil nga mabagal akong mag-update at hindi pa ako ganoon ka-confident sa mga naisusulat ko. Hindi ko nga alam kung bakit dumadagdag pa rin ang reads, votes, at followrs ko, eh.

Masyado siyang nasaktan sa nangyari at wala ng dahilan para gustuhin niya ito dahil may nobya na ito. Bumangon siya sa pagkakahiga at pumunta sa kaniyang working table. Sisimulan na niya ang story line at napagdesisyunan niyang sundin ang nais niyang concept ng story. Nagsulat siya ng nagsulat magdamag. Nakagawian na niyang kumain ng kumain kapag siya ay nagkakaroon ng writers block. Dalawang araw na halos siyang punong abala sa pag susulat at sa wakas ay natapos na din siya. Ang saya niya sa kinalabasan ng kaniyang story line. Ngayon lamang siya nakapag sulat ng walang pumipigil sa kaniyang idea.

Napapikit ako at ramdam ko ang pagkalma ng damdamin ko. "All for you, Crysaline." sabi niya at mas lalo pang hinigpitan ang yakap sa akin. HALOS palubog na ang araw pero nandito pa rin ako sa loob ng office ko habang tinatapos ang manuscript ko. Hindi ko maiwasang mapasabunot sa sarili ko at dumukdok sa desk ko. Mental block. Walang pumapasok sa isip ko na kahit anong ideya. Kailan ba noong huli ko 'tong naranasan?

ani ko habang ina-abot ang manuscript na napunta sa may kalayuan na gawi ng lamesa. "Isang taon mo nang inu-ulit 'yan. Walang improvement." Pa iling-iling pa ni boss Martin. "Sorry boss… Ang hirap kasi na me-mental block ako. Palaging nawawala ang inispirasyon ko sa isang plot na naisip ko," sagot ko sa kanya.

Naririnig ko lang ang sariling tibok ng puso ko. “What does that mean?” tanong ko. “It means… there may be specific memories your brain is actively blocking.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko. Blocking. Hindi nawawala. Hindi nasira. Kundi… tinatago. Unti-unting bumalik sa isip ko ang pakiramdam kanina. Yung init. Yung boses. Yung hindi ko maipaliwanag na lungkot.

tanong agad ng lalaki ng makita ako. “Writer's block I guess.” Natawa siya sa sinabi ko. Nito kasing mga huling araw ay madalas akong makaramdam ng ganon at naikukwento ko sa kanya yon sa tuwing magkausap kami sa telepono. “I think you need to go out. Gusto mo gumala?” Napaisip ako sa sinabi niya. Wala namang masama kung ganon nga ang gawin ko. Baka nangangailangan ako ng panibagong tanawin.

— Hazel POV I'm doing my new outline today sa magiging bago kong series. I need it to pass this outline next next month sa Senior Editor ko. Na p-pressure ako 'cause I don’t know what to write! "Na w-writers block na ako," I moaned in dissapointment while staring at my laptop’s screen.

"I'm just problematic. I'm frustrated to my writer's block, honey. I hate it. Parang gusto kong magwala, umiyak, gusto kong ibato lahat ng bagay na mahawakan ko kasi naiinis ako sa sarili ko. Trust me, I can't compose even a single prose." What I said is a half truth. My writer's block bothers me so much, but it's just a piece compared to my main problem here. Marahan niyang hinaplos ang pisngi ko. Sa wakas ay lumambot ang ekspresiyon niya. "We'll work on that, honey." Muli siyang sumeryoso. "But for now, let's face the more important thing."