Novel & Cerita You Don't Know Me

Nanlamig ang mga palad ko, pero ang pisngi ko’y parang sinisilaban. Gusto kong umatras, pero may parte sa’kin na gustong manatili. Na gustong pakinggan ang kabaliwang sinasabi niya kahit hindi ko alam kung totoo ba ito o lintek na laro lang. “You don’t know me,” wika ko. Gumalaw ako ng bahagya para sana iwasan ang lalaking ito dahil hindi ko alam kung sino ang mas mapanganib sa’ming dalawa. Ako ba? Siya ba? O etong nararamdaman ko?

At tila ba ako nakikipagkarera na sa paghinga ko. "I-I don't know."

Walang damdamin,' bulong niya sa sarili. Pero sa kaibuturan ng kanyang puso, naroon pa rin ang echo ng tinig ni Selene: “You don’t really know me.”

Parang may pinipigilan na naman siyang salita. At doon ko naramdaman ang galit. Hindi sa sarili ko. Hindi sa nakaraan ko. Kundi sa kanya. Dahil he knew. Of course he knew. He always knew. And he still let me live inside this lie. “Everyone knows me except me,” bulong ko. At sa unang pagkakataon— medyo nanginig ang boses ko. Hindi ko gusto iyon. Ayokong marinig niya ang bitak.

I can't! I've automatically stand up when those scenarios appeares in my head. I gotta do something to stop this stupidity plan of dad. Hindi naman ako pwedeng tumakas. I have nowhere to go. Kung meron man, siguradong mahahanap din ako ni dad. Think Carmell, think. Tinungo ko ang closet. Humila ng kahit anong hoddie roon. Sinaklob ang hood. I slowly open the door of my room.

Kanina pa kaya siya dumating? " Brent, tamang-tama. Na-remember ninyo iyong pictorials ninyo sa resort dati? Nasa page ko din iyon. Gusto ko sanang gumawa ng before and after ng pictures niyo. So, habang wala pa iyong iba, magpictorial uli tayo. Sige na, Brent, tumabi ka na du'n kay Zyline!" agad na utos ng baklang kaibigan na hindi na sila tinanong kung papayag ba sila.

Nakakaramdam siya ng lungkot na hindi niya mapigilan kahit wala namang dahilan. Biglang tumigil ang masigla at maingay na tugtog. Napalitan ito ng awitin ni Pink na "Just Give Me a Reason", kaagad na nag alisan ang mga taong kanina lamang ay tumatalon at nagwawala sa pag-indak. Isang pamilyar na kirot ang naramdaman ng binata sa dibdib niya.

Unti-unti ng bumabagsak ang mga talukap sa lambing ng boses na naririnig mula sa katabi. And I don't, And I don't, And I don't, And I don't No I don't, it's true I don't, No, I don't, No, I don't, No, I don't Want anybody else but you And I don't, And I don't, And I don't, And I don't No I don't, it's true I don't, No, I don't, No, I don't, No, I don't

Nakakunot noo na ito at napapabilis ang kagat sa sandwich. "Maiba nga tayo Jolie, punta tayo mamaya sa bluemoon night. Huwag mong kalimutan ha!" "Eh? Mamaya na pala iyon?" "Nakalimutan mo na ba? Malay mo at makikita mo na ang dream guy mo sa party." "Emma, dumalo na tayo last year pero wala namang nangyari. Single ka parin at pati ako." "Nega mo naman Jolie. Baka ngayon na natin makikita si Mr. Right."

natatawa na sabi niya habang nakaturo sa envelope. Hindi ako sumagot dahil hindi ko pa pwedeng sabihin sa kanya ang lahat. Hindi ko pa nababasa at nakikita ang lahat ng iyon kaya hindi ko pa alam kung nandoon ba ang sagot na hinahanap ko.