Novel & Cerita You Don't Know Me

Anong ginawa ko? “Wait.. Don’t tell me hindi mo kilala kung sino ang kasama mo kagabi?” my friend act like she’s shocked. Hindi ako kumibo at inalala, wala nga siyang nabanggit sa akin kagabi, maging nung may nangyayari na ay hindi siya nagpakilala, pero… he knew me! “OMG! He is Blake Dawson, for pete’s sake, hindi mo kilala?”

Hindi ako sumagot pero yung inis ko feel kong nasa bunbunan ko na. "Do you know me? I mean do I know you? Have we met before?" Pero hindi pa man ako nakasagot muli na naman itong nagsalita. "Well I don't think I know you." My mouth parted. Hindi naman ampalaya yung ulam ko kanina pero parang biglang pumait ang panlasa ko. "Well, I remember someone said she don't remember me, anymore." He said the last sentence almost in a whisper but right enough for me to hear it.

saad nito sa akin. Sino?Anong pangalan? Saad ko Naman dito. Kahit sabihin ko sayo Hindi mo Naman ito kilala Sabi niya sa akin. Sige Pagpunta ko sa bahay niyo ipakilala mo siya sa akin ha...okey Sabi Naman nito sa akin. Ikaw besh... May crush ka ba sa kaklase natin? Balik na tanong nito. Ha...eh..Wala eh... Impossible Naman na Wala crush?

"Mabuti at pumayag siya. So paano, see you on next day?" "Yes po." Hindi na nabura ang ngiti sa labi niya kahit naibaba na niya ang tawag. Ang ganda ng pakiramdam niya at wala nang big gap sa pagitan nila ng binata. Kuntinto siya sa kung ano mayroon sa kanila ngayon ni Tyron. Hindi niya alam kung ano na ang level ng relasyon nila. Pero sure siya na pareho sila ng nararamdaman ng binata.

Sumosobra na. Dahil duon ay nagkunwaring nahihiya ang kaninang akala mo ay kaibigan nito at nagpaalam na ito sa kaniya. "Nancy, since may makakasama ka ng kakilala mo, aalis na muna ako.”

"Who are you?" Kita mo nga naman. Hindi niya ako kilala! Tinaasan ko siya ng kilay bilang sagot. Yumuko ako ng bahagya para iharap ng maayos ang aking mukha. "Don't you remember me?" He narrowed his eyes on me. "M---Mia?" Ngumiti ako. "Yes, you got it." Sagot ko kasabay ng paglanding ng aking kamao sa kaniyang pisngi.

Napaka-sungit naman nang lalaking ’to, nagtataka na tuloy ako ngayon kung bakit maraming nakakapansin sa kaniya samantalang siya ay mukhang wala namang pakialam sa paligid niya. Nagpatuloy kami sa paglalakad at hindi ko na ulit sinubukang magtanong pa sa kaniya dahil baka sungitan niya lang ako. “Kieferd!” Napakunot ang aking noo dahil parang may naririnig akong isang boses na tumatawag sa pangalan ni Kieferd.

Ang tanging alam ko lang, gago ang tatay ko, at ayaw ko siyang makita. Hindi na ako humihiling na sana makilala ko pa ang loko kong tatay, ni hindi ko nga alam kung tatay ba dapat ang tawag ko sa kanya. I have no plans on meeting him, I don't even know if he knows me.

Mukhang kanina pa naghihintay. Hindi ko na lang siya pinansin at nagpatuloy sa paglalakad. “Hey, mag-usap tayo,” ramdam kong nakasunod pa rin siya sa akin pero hindi ko siya pinansin. Wala na kaming dapat pang pag-usapan. “Just a minute,” dagdag pa niya. “Okay 60, 59, 58 - “ hinarap ko siya at nagsimulang magbilang.

Hindi rin ako makasigaw at kaagad nandilim ang paningin ko hanggang sa tuluyan akong nawalan ng malay. I don't know what happened next. I don't know what happened. I don't know anything. I don't know. Wala akong alam. Hindi ko maalala.