You Gave Me A Reason の小説・ストーリー

Pero wala akong ginawa kundi ang ignorahin lang yun. " i have my reasons.. why i did that." Mahinang sabi ko na naiiling. " a selfish reason, i guess. Kasi ikaw lang ata ang nakakarelate na rason mo. Kasi una't higit sa lahat kyle, hindi mo sasaktan ang taong mahal mo kung talagang mahal mo sya. And you did the opposite. " sabi pa nya kaya parang nanghihina ako sa naririnig ko.

I sigh "O baka dahil nagkaroon ka ng dahilan..." mahirap ang bagay na gusto kong gawin noon, kahit pa gustuhin kong mawala ito. I have no reason to undo the curse, dahil hindi ko naman alam kong bakit ako sinumpa? Ngayong binibigyan ako ng dahilan, bakit ako aayaw malaman hindi ba?

Hanggang sa dahan-dahang bumaba ang kanyang mukha at dinampian ako ng halik sa aking mga labi. "Naiintindihan mo ba?" ulit n'ya. Umiling ako. Nagsalubong muli ang kanyang mga kilay na ikinangiti ko. You gave me a reason for my being And I love what I'm feeling You gave me a meaning to my life Yes, I've gone beyond existing And it all began when I met you "I like the song." pag-iiba ko ng usapan naming dalawa. He chuckled. "Ang galing mo talaga pagdating sa ganyan e no."

“Yeah. At ang mas malala pa, he didn’t give me a reason why he doesn’t want to anymore. Okay naman kami kahapon. Wala naman akong maisip na nagawa ko para magkaganoon siya.” “Then, just give up.” Napatingin ako sa kaniya dahil sa sinabi niya. “It’s probably because of him. Paniguradong may dahilan siya kaya niya nasabi ‘yon. If it’s because he doesn’t like you or he has other reasons, it’s not your fault.”

Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan nito bago nagsalita, "Give me a concrete reason why you disagree with our decision, and if I'm not convinced, I'll kill you for defying us." Nakuyom ni Genesis ang kamao.A concrete reason? Ano ang dapat niyang sabihin? This situation is f*cked up! Hindi na niya maitatangi ang tungkol kay Lucy dahil siguradong may hawak rin na katibayan si Freya upang agad na maniwala ang mga elder na anak nga niya si Lucy, ngunit gagawa naman siya ng ibang dahilan at hindi makombinsi ang mga ito sa kanyang sinabing rason, siguradong hindi lang siya ang mapaparusahan, kasama na ang mga taong kasabwat niya sa pagtatago ng kanyang anak. “So? Aren’t you gonna talk?

“Let me do this.” “Hindi.” “Torren—” “Hindi.” Mas malakas. Mas matigas. Mas final. Napuno ako. Galit. Frustration. Something deeper. “Then what?” sigaw ko. “I stay here habang lahat ng tao mo ang namamatay dahil sa akin?” “Hindi dahil sa’yo,” mariin niyang sagot. “Because of me,” ulit ko. “I’m the reason they’re targeting you.”

matigas kong tanong. Not because I nod it means I am ok with it. No, mas lalo lang siyang nag iwan ng isang daang punyal na nakasaksak sa puso ko. “Please don’t leave me. Give me another chance.” Umikot naman ang aking mga mata. “Another chance? Naririnig mo ba ‘yang sarili mo? I already gave you the chance to fulfill lahat ng pagkukulang mo sa akin. But you just gave me ANOTHER reason to leave you, again.”

Balik pangungulit ko na naman. “Give me a reason why I have to?” “Kasi.. Ano… Uhm…” Nag-isip pa muna ako ng pwede kong maging palusot pero wala talaga akong maisip eh. “Ano?” “Ano kasi… Wala lang, gusto ko lang makita ang mukha mong nakangiti, masama ba?” Pinakatitigan niya naman ako at ganun din ang ginawa ko. Ini-imagine ko na lang na nakangiti na siya sa akin.

“Hindi naman po kasi ganun kadali ma’am ang umalis kung saan ka nag-umpisa at kung saan ka nakilala. Kayo po ang dahilan kung bakit ako nandito kaya bakit ako aalis dahil lang sa nakakita ako ng mas better.” “Personal reason Ashley, ano pa yung personal reason mo kung bakit tinanggihan mo lahat.” hindi siya makatingin sa akin ng diretso, kung mag-aangat man siya ng paningin niya ay yuyuko rin siya kaagad. Ano pang dahilan bukod sa gusto mong tumanaw ng utang na loob. Sa mga pagpapadala sa akin ng mga card at mga bulaklak ay natatakot ako para sa sarili kong buhay. Ayaw ko pang iwan ang anak ko sa mura niyang edad. “Dahil ba kay Darren?” tanong ko, nanlaki naman ang mga mata niya pero yumuko

“Thank you for pushing me. Kung hindi dahil sa iyo, baka hanggang ngayon wala pa rin akong pakialam.” Bumulong ako. “Just keep it that way, Neil. Don’t go back to your old self.” “Never,” seryoso niyang sagot. Pag-uwi namin, napansin kong tahimik siya sa kotse. Nakatingin lang sa labas ng bintana. “Neil, what’s on your mind?” tanong ko. “Ella,” aniya, “I realized something today. I realized na kaya ko palang gawin lahat, basta nandiyan ka. I just needed a reason. And you are that reason.”