Yuri Is My Job Novels & Stories

sabi ko, pero hindi ko mapigilang mapangiti. Yuri has this effortless charm. Siya 'yong tipo ng lalaki na kapag kinausap ka, mararamdaman mong ikaw lang ang mahalaga sa buong mundo. He’s attentive, vocal, and expressive—everything that Damien is not. Bigla siyang lumapit pa, his hand reaching out. I stiffened for a second, but he didn't grab me. He used his thumb to brush the corner of my lip gently.

madiing sagot niya dito. Kumibot ang labi nito pagkatapos ay marahas na huminga na tila ba problemado. "Dito muna ako titira," pilit pa nito. "Hindi ka nga pwede dito—" "I'm homeless and jobless now, Yuri." "Ano?!" gulat niyang tanong. Kumibit balikat ito, "Sasakyan lang ang meron ako kaya ampunin mo muna ako, Yuri. Hindi ka ba maaawa sa'kin kung sa kalsada ako titira—"

humagikgik niyang sabi. Tinitigan lang siya ni Yuri na para siyang sira, haha, that's Yuri if you talk to her about stuffs like that. "Hindi ako open sa modeling career, pero puwede kitang tulungan maghanap ng model." Ayoko magmodel sayo, kanina pa nakakaloko yung mga tingin mo eh.

Nagalit si Yuri, pakiramdam niya ay walang siyang magawa. "Alam mo ba kung sino ako?! Anong karapatan mong lumpuhin ako?! "Hahabulin ka ng buong Abito Way! Pagbabayaran mo ‘to!”

Habang nakikinig, bigla niyang naalala ang lalaking binanggit ni Yuri dati pa, ang kaibigan ni Bonnie noong bata pa siya. "Ah siya." Napabuntong-hininga si Yuri, “Ilang araw po ang nakalipas na nabanggit niya, binigyan siya ng ibang trabaho ng kanyang amo from six years ago. Babalik po siya sa Banyan City sa loob ng ilang araw. Ito po ay malamang na isa pang uri ng pagpatay, ayoko nang makipag-ugnayan sa kanya…”

Mahabang sabi ko. Rinig ko ang pag dadabog niya Aware ako na naiinis siya kase ayaw niya ng maraming work. (Alam mo peklat mag resign kana lang kaya) insert sarcasm. "I can't alam mo naman na ako lang inaasahan ni Yuri sa company niya eh" I problematic state i massage my temple (Ibang klase, paano naman ang company ng mommy mo nasa daddy mo ngayon?)

pangangatwiran ko, binibigyan siya ng makahulugang tingin, pero si Yurik ay kasing-tigas ng ulo ng baka kapag may gusto siyang mangyari. "Ah, isa ka sa mga boss na gusto ng experienced workers pero ayaw magbigay ng chance sa mga non-experienced para makakuha ng experience na kailangan nila para makahanap ng trabaho, so paano makakahanap ng trabaho ang kahit sino kung walang willing magbigay ng chance?" dire-diretsong litanya ni Yurik at tiningnan ko siya nang may matinding pagkalito. Halos mag-malfunction ang utak ko. "Naka-droga ka ba?" dahan-dahan kong tanong.

Jessica squeezed my hand, a silent reassurance. I gave her a half smile, she smile back. Muli kong iginala ang mga mata ko, wala akong nakikitang ibang tao maliban sa amin na pamilya ni Yuri. Wala ni isang malalapit na kaibigan, kasamahan, o kahit mga empleyado niya sa kanyang mga negosyo. Kaawa-awang Yuri. Mamahalin ang kabao, mamahaling mga bulaklak ngunit wala ni isang malapit na kaibigan ang naririto. Tila isang nilangaw na konsyerto ang burol niya.

Nakatayo lang siya roon, pinipilit gumuhit ng ngiti upang itago ang pagkapahiya. Sa kabilang banda, mula sa hindi kalayong mesa, napanood nina Yassy at Keith ang eksenang iyon. Nagulat si Yassy, hindi makapaniwala. “Kaya pala iyon ang ginagawa ni Zuri,” sabi niya, tila may halong panlalait. “Pero hindi nakakapagtaka. Hindi pa siya nagtrabaho kahit kailan. Paano siya makakahanap ng matinong trabaho? At saka, tatlong taon siyang tengga sa bahay. Hindi niya kayang panindigan ang mahirap na buhay, kaya’t maaari lang siyang maging maingat na babae…”

yugyog ni Luna sa balikat ko habang nakaluhod sa gilid ng kama ko. Alas-siyete pa lang ng umaga. Kulubot pa ang noo ko habang dahan-dahang idinedilat ang aking mga mata. “Anong misyon ang sinasabi mo dyan, baby? Sabado ngayon, walang pasok si Mommy sa trabaho pero may mga labada ako.”