การเดินทางข้ามเวลา の小説・ストーリー

I'll try to talk about this first with him. IN THE NEXT day, I was late for my plan time para ipagluto ang breakfast namin. It was the quickest cooking I've done. My head was spinning when I woke up kaya matagal muna bago ako bumangon. Hangover. Must be the wine yesterday. Hindi ko na naman kasi napansing ilang baso na ang nainom ko. "You're early!" I smiled at Anisha's direction bago hinugasan ang kamay ko.

paglilinaw nito. “Travelling in the outer space is travelling in the past. Just like rockets that astronauts used, going back to Earth was easier than going outside the Earth because of gravitational force,” pagkukumpara ni Khiel sa nakaraan at kalawakan. “My main point was… itʼs difficult to move forward and leaving the past with grudges and hatred because rockets who have no fuel canʼt take off.”

“Kahit pala anong gawing pigil ko ay mangyayari pa ‘rin ang dapat mangyari. Ikaw nalang ang pag-asa nilang lahat Anastasia dahil hindi na kita matutulungan pa.” “Anong ibig mong sabihin Bella?” tanong ko sa kaniya at tinignan niya ako ng deretsyo sa mga mata. “Sa oras na mayroong humawak sa taong nag time travel ay hindi na siya makakabalik pa sa panahon na iyon. It is either past or future, kahit saan jan Anastasia.” Natahimik ako sa sinabi niya. Kung ganon mawawala na siya maya-maya?!

Bagaman ito ay hindi sinasadya, ang malakas na tao ay nasaktan ang galit ng langit at namatay sa galit ng langit. Naitala din sa lihim na diksyunaryo na ang isang space tunnel ay maaaring mag-reverse ng oras, ibig sabihin, sa ilang paraan, ang tunnel ay maaaring magdala ng oras pabalik sa nakaraan, tulad ng time shuttle, na labis na ikinagulat ni Esteban. Kung ito ay totoo, hindi ba posible na gumamit ng isang space tunnel upang bumalik sa nakaraan?

Nagngangalit ang kanyang mga ngipin, galit na sinabi ni Rong Bingshao, "Gusto ko ring maglakbay pabalik sa nakalipas na dalawang taon! Gusto ko siyang patayin!" Si Dr. T ay isang AI system at hindi isang taong may damdamin. Walang emosyon itong reaksyon bagkus ay pinaalalahanan lang siya ng malamig. "Young Master Rong, kung gusto mong gamitin ang space-time revolving door, mayroon akong ilang bagay na ipag-iingat sa iyo." Ipinaliwanag ni Dr. T. ang ilan sa mga prinsipyo at tuntunin ng paglalakbay sa oras. Lalo na ang prinsipyong hindi na mababago ang nangyari sa nakaraan.

Dito ako tumatambay kapag hindi pa ako inaantok. Habang nakahiga ako dito sa bermuda grass ay nakatingin ako sa langit. May mga bituin ay may buwan rin. Sa loob ng apat na taon ay nasanay na ako na ganito palagi. Pumikit ako dahil gusto kong humiling sa mga bituin. Ginagawa ko ito noong bata ako kahit pa wala namang natupad sa mga hiniling ko. Pero ngayon ay gusto ko ulit humiling. Gusto ko ulit subukan.

Paanong nag-time travel siya pabalik sa nakaraan pagkatapos ay biglang bumalik siya sa kasalukuyan? Nag-time travel nga ba siya o gawa-gawa lamang iyon ng kanyang unconscious mind? Ibig bang sabihin ay hindi totoo ang mga nangyari noong bumalik siya sa nakaraan? Hindi totoo ang presensiya ni Gun?

Todo tingin pa ako sa relo ko para mapansin ang oras. Hindi ko naubos ang palabok dahil nabusog na ako sa kunting subo. Malapit na rin kasing mag 10AM kaya uminom na ako ng gamot bago kinuha ang bag ko at umalis doon para bumalik na sa airport.

Sabi ng Spirit Tool, “Mahirap sabihin. Ang River of Time ay nakakatakot. Ito ay konektado sa nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap. Sa normal na mga pangyayari, walang sinuman ang maaaring dumaan sa River of Time. Gayunpaman, dahil ang karunungan ay walang alam na hangganan, ang mga tao ay nakapag-imbento ng maraming mga kayamanan na sumasalungat sa Heavenly Path. Ang mga treasure ay nagpapahintulot sa isa na bumalik sa nakaraan o maglakbay sa hinaharap ayon sa gusto nila. Gayunpaman, maaaring mangyari ang mga aksidente sa panahon ng proseso ng transportasyon. Ang aking teorya ay hindi gaanong alam ni Xandros ang Time Capsule, at sa gayon ay hindi makontrol ang oras nang tumpak. Ito ang naging

Kabanata 21 Kinabukasan ay napagdesisyonan kong maglakad papasok. Actually, masama pa rin ang loob sa akin ng parents ko dahil hindi raw ako nagpaalam no’ng umalis ako. Kaya hindi ko na naabutan si Mom nang magising ako. *Flashback*