Novel & Cerita ความรักต้องห้าม

เธอตั้งใจฟังในสิ่งที่เขาพูดและได้ตกลงทุกอย่างตามที่เขาต้องการจนกระทั่งมาถึงสุดท้ายของข้อตกลงนี้ “ ข้อสุดท้าย ห้ามรักเฮียห้ามหลงรักคู่นอนของตัวเอง เพราะเธอจะเสียใจเอง ”

นิชชากอบกุมดุ้นยาวเบาๆ ลูบไล้ฝากรักของอร่อยของผัวรัก ‘รักต้องห้าม’ ที่หล่อนใช้ตัวและหัวใจเป็นเดิมพัน และวันนี้... หล่อนชนะแล้ว . . จบเรื่อง รสสวาทคนขับรถ แล้วนะคะ เรื่องต่อไปคือ 'หลงสวาทคนขับรถ' โปรดติดตามค่ะ

เขาตะโกนลั่น น้ำตาคลอ “ฉันจะให้โอกาสแกครั้งสุดท้าย ถ้าแกไม่แต่งกับพิมพ์ ฉันจะทำให้ผู้หญิงที่แกรักไม่มีที่ยืนคอยดู!” ร่างสูงสั่นเทา แทบไร้เรี่ยวแรงทรงอยู่ ทำไมเรศต้องทรยศเขาด้วย ทำไมเขาต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ไม่มีทางเลือกไหนเลยนอกจากต้องยินยอม อย่างไรเขาก็ไม่อยากเ ห็นคนที่ตัวเองรักต้องเจอกับชะตากรรมอันเลวร้ายกับสังคม

“กฎมีอยู่ว่า หนึ่ง ห้ามรักกันเพราะผมยังไม่อยากหยุดที่ใคร สอง คุณห้ามปล่อยให้ตัวเองท้องเด็ดขาดเพราะผมไม่อยากผูกมัดกับใครเพราะลูก สาม ห้ามเป็นเจ้าของกันและกัน ผมมีคนอื่นได้และคุณมีคนอื่นได้”

"ยังไม่มีหรอกค่ะคุณแม่" "แม่ไม่เชื่อ ไหนพี่เราบอกมีหนุ่มๆ ตามจีบแถมยังปฏิเสธนนอีกด้วย ถ้าไม่มีแฟนลูกก็คงไม่ปฏิเสธคนอื่นแบบนี้หรอกมั้ง"คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนเอ่ยออกมาเมื่อรับรู้ได้ว่าลูกสาวในตอนนี้กำลังมีความรักอยู่แต่แค่ไม่อยากบอกให้ใครรู้เฉยๆ และมันก็จริงเพร าะมันบอกออกไปไม่ได้จึงต้องเก็บไว้เท่านั้น "วีแค่ยังไม่เจอคนที่ใช่ค่ะ"

กฎเหล็กของการกระทำนี้คือห้ามรัก ห้ามเผลอใจ ห้ามรู้สึก และห้ามหึงหวง "อืม...ฉันต้องการ เธอต้องการ เรียกว่าได้ผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ฉันไม่ชอบผูกมัด เธอก็ชอบอิสระ"

ได้โปรดเธอมองมาที่ฉัน เธอจะรู้คำตอบที่เธออยากรู้ ในรอยยิ้มฉันมีคำว่า Say Yes Say Yes แม้ต้องเสียน้ำตา ในบางครั้ง ฉันก็ไม่เป็นไร จะยังรักแค่เธอเท่านั้นไม่ไปไหน love is true I need you อยากบอกสักคำให้เธอนั้นได้ฟัง คำว่ารักของฉันไง baby baby baby boy love is true"

หากนพวิทย์เลี้ยงทั้งทั้งหมดเขาคงต้องจ่ายเกือบห้าพันบาทรวมของตัวเขาเองด้วย เขาเพิ่งทำงานได้ไม่ถึงปีเป็นแค่พนักงานทั่วไป เงินเดือนไม่ได้มากมายนัก เธอไม่อยากให้เขาลำบากเพราะเธอตั้งแต่เพิ่งคบกันได้เพียงเดือนเดียวหรอกนะ “ไม่มีแต่ค่ะ พี่ขอนะคะ ที่รัก...” “กรี๊ด!” “หวานมาก” “มาท ี่รงที่รักอะไรกันตรงนี้คะ ช่วยเห็นใจคนโสดอย่างน้องด้วยจ้า”

ฉันเหลือบตาไปเห็นกรอบรูปซึ่งตกแตกอยู่ใกล้ๆ มันเป็นรูปถ่ายของฉันกับวายุตอนที่เขาความจำเสื่อม ฉันหยิบมันขึ้นมาและพูดกับคนที่ฉันรักซึ่งอยู่ภายในรูปนั้น "ทำไมนายต้องไปรักมันด้วย ถ้านายรักฉัน เรื่องมันจะไม่เป็นแบบนี้เลย อึก"

ประภาสอุทานออกมาอย่างอารมณ์ดี ที่เห็นสองสาวแข่งกันออดอ้อนเอาอกเอาใจอย่างไม่มีใครยอมใคร “ดีก็ดีอยู่ค่ะ แต่คุณพ่อห้ามรักแพรมากกว่าดาวรู้มั้ยคะ ต้องรักให้เท่าๆกัน ดาวไม่อยากเป็นหมาหัวเน่า” บอกพร้อมกับทำท่างอลเง้าให้บิดาอย่างที่ชอบทำ “ดูไอ้ลูกคนนี้ คิดอะไรไม่เข้าท่าเลย พ่อก็ รักทั้งสองคนนั่นแหละ”