ความรักต้องห้าม Novels & Stories

"ก็ขอโทษที่ทำให้มีผลกระทบกระเทือนต่อลูกของนายไง" "ทอรุ้งเราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ" "ฉันรู้ว่าความรักมันห้ามกันไม่ได้ ในเมื่อรักแล้วก็คงจะเลิกรักยาก" "เธอต้องการจะพูดอะไร"

ตึกตึก… “เกือบแล้วโบตั๋น.. แกทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย.. โอ้ยยย ไม่ได้ๆ ยาคุมฉุกเฉินก่อนเลยอันดับแรก..” ไม่ได้ๆ ฉันจะไม่ยอมให้ความพลาดพลั้งของฉันต้องนำมาสู่ความอดสู่ของตัวเอง.. ไม่ได้.. ฉันไม่พร้อม ฉันไม่พร้อมจะมีใคร ฉันไม่พร้อมจะมีรัก.. เข็ดแล้วฉันไม่ต้องการมันแล้วความรัก.. คำว่ารั กของเธอมันคือคำต้องห้าม.. เธอจะไม่ขอมีใครเธอไม่ขอรักใครอีกต่อไปเพราะถ้าการที่เธอมีความรักแล้วจะนำพาซึ่งความเสียใจ.. เธอไม่ขอมีจะดีกว่า.. เธอขออยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆเธอขออยู่แค่กับน้องบีมก็พอ…

ชาร์ลีจ้องหน้าแม็กซิมัสเจ้าของคำถามแทงใจดำ “ความรักมันห้ามไม่ได้หรอกว่าจะเกิดขึ้นกับใคร คนไหน” “แล้วนายแน่ใจหรือว่านายรักไลลาจริงๆ ไม่ใช่แค่เพราะความผูกพันน่ะ” คราวนี้เป็นเคลวินบ้างที่เอ่ยถาม

ทำหัวใจดวงน้อยเจ็บปวดสิ้นดี “ตะ แต่ถ้าเป็นข่าว...” เธอรู้ว่าชิดจันทร์สั่งห้ามไม่ให้เขาเปิดเผยความสัมพันธ์ ทั้งยังบอกให้เขารออยู่ในมุมเงียบ ซึ่งไม่ต่างอะไรจากสถานะที่เธอเป็นอยู่สักนิด แต่คนอย่างเขากลับยอม

เรื่องมันเกิดขึ้นตอนงานเลี้ยงสังสรรค์ของพี่เพื่อน ... ที่ฉัน 'แมวน้ำ' เผลอไปมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ 'พี่คินทร์' พี่ชายของเพื่อนตัวเอง ถ้าดูจากหน้าตาที่หล่อเหลากับปากที่หวานเกินน้ำตาลไปหลายหยด(?) ก็เหมือนเขาจะเจ้าเสน่ห์พอตัว หากแต่ความปากหวานนั้นมันกลับไม่ได้มีไว้เพื่อฉัน "น่ารำคาญจังเธอเนี่ย =_=" "ไปไกลๆได้ไหมเนี่ย =_=" "อย่าเข้ามาใกล้ได้ไหมเนี่ย =_=" ทุกประโยคที่เขาพูดกับฉันล้วนแต่ผลักไสไล่ส่ง ใช่สินะ ฉันไม่ได้สวยเหมือนพวกผู้หญิงที่เขาปากหวานใส่หนิ แต่เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ฉันถึงได้ตกหลุมรักคนใจร้ายอย่างเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น 'ทนรับความเจ็บปวดไปแล้วกันแมวน้ำ เธอเลือกรักคนใจร้ายแบบนั้นเอง T^T'

รักกันมาตั้งนาน จะเลิกรักได้ไง ไหนเขาว่าผู้หญิงลืมยากไง ไม่ทันไร แค่แปดปีจะลืมแล้วเหรอวะ “แต่กูรักเขา พวกมึงไม่เข้าใจหรอก อย่าห้ามกูเลย เขาไม่รักไม่เป็นไร ขอแค่กูรักเขาได้ไหม แค่รักน้องเขา อย่าห้ามกูเลย”

"นี่เอกสาร อ่านก่อนแล้วค่อยเซ็นต์" ฉันรับเอกสารในจากเขามาอ่านจนถึงบรรทัดล่าง ข้อห้ามในการอยู่ร่วมกับพวกเขา •ห้ามรัก •ห้ามหึง •ห้ามหวง •ห้ามทำเกินหน้าที่ •ห้ามทำตัวเป็นเจ้าของ

ร่างสูงหันร่างเล็กเข้าหาตัวมองใบหน้างามงอง้ำ “บอกทำคะ…ไม่อยากให้ใครรู้ไม่เหรอคะ” “ตอนนี้อยากให้รู้แล้ว...พี่อยากอธิบาย” “เรื่องอะไรคะ” “เรื่องเมื่อวานไง...เรื่องที่ได้ยินเกลฟังมันไม่ครบนะรู้ไหม” ร่างเล็กได้แต่นิ่งฟังไม่ตอบอะไรเขา “ขอโทษ ที่บอกว่าเกลียดมันก็แค่ตอนแรก แต่ตอนหล ังพี่สารภาพกับพวกมันว่าพี่รักเรา รักมาและหวงมากไม่อยากให้เป็นของใครต้องเป็นเมียพี่คนเดียว”

เธอต่อว่าเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงตะคอก “ถ้าไม่จริง แล้วทำไมคุณแม่ต้องตื่นเต้นและตัวสั่นแบบนี้หละครับ คุณแม่เองก็ชอบผม เหมือนกับที่ผม ชอบคุณแม่ใช่มั้ยครับ ผมรู้นะ...ว่ามันผิด...แต่ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้”

มัสยาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสะกดกลั้นทุกความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามา แม้จะรู้ตัวดีว่าหัวใจของตัวเองไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แม้จะรู้ว่าตัวเองรักเขาเข้าเสียแล้ว แต่หล่อนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเข้มแข็ง ต้องตัดใจจากสิ่งที่ไม่อาจครอบครองได้ “ลืมมันซะ... ม ันไม่มีความหมายอะไรเลย”