คุณหมอ ที่รัก Novels & Stories

แสนรักเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง “เรียกดี ๆ ไม่งั้นจะหอมแก้มโชว์ชาวบ้าน” แสนรักมองหน้าคนที่คิดจะเอาเปรียบเธอด้วยสายตาโกรธขึ้ง ทว่าคนที่ถูกสาวมองไม่สะทกสะท้าน คุณหมอหนุ่มยิ้มพราวอย่างผู้เหนือกว่า “พี่หมอคะ ปล่อยรักนะคะ”

“ขอตังค์ไปด้วยนะ” “ได้สิ” ขุนเขื่อนยิ้มพร้อมกับโอบตัวของวริศราเข้ามากอด “เหม็นความรักว่ะ!” เสียงหมอรุจแซวหมอเขื่อนเบาๆ “พวกแกก็รีบหาแฟนสิ”

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับคุณหมอ ผมรักแก้ว และจะรักเธอไปอย่างนี้จนชั่วชีวิต” ต่อตระการยื่นมือข้างที่ว่างไปหาหมอหนุ่มที่ยื่นมือมาจับกระชับแน่นราวกับตอบรับคำสัญญาของอีกฝ่าย จากนั้นคุณหมอก็ผละจากไป แล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่เขาโกหกใครต่อใครว่าเป็นคนรักของเขาเอง

ปลายฝนส่ายหัวเล็กน้อย "ว่าฉันเหรอ" "ก็คุณดูหึงไร้สาระเกินไปนี่คะนั่นหมอที่รักษาฉันนะคะจะไม่ให้ใกล้ชิดกันคงเป็นไปไม่ได้" "เฮ้อ...ฉันจะพยายามเข้าใจ"

เมฆาที่เพิ่งมาถึงเดินเข้ามาตบบ่าชยกรเป็นการบอกว่าเขามา “อะไรไอ้หมอ” ชยกรตอบเพื่อนโดยแทบจะไม่มองด้วยซ้ำว่าใคร เมฆา หรือเมฆ คุณหมอหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูง หุ่นกำยำแบบคนออกกำลังกาย ปีนี้เขาอายุ 32 แล้ว แต่ยังไม่มีคนรักเป็นตัวเป็นตน ชายหนุ่มเป็นคนรักอิสระ ไม่ช อบอะไรที่ต้องผูกมัด

ชายหนุ่มก้มลงไปจับใบหน้าแดงก่ำของคนรักให้กลับมาสบตากัน แววตาของเธอมันเอ่อล้นไปด้วยไฟสวาทเช่นเดียวกับเขา…พอมาเจอเธอแล้วก็จุดติดง่ายแต่ดับยาก “พี่รักเมษ์” คำบอกรักมาพร้อมกับการเร่งเร้าเบื้องล่างอย่างหนักหน่วง งือ…เอาหนักแบบนี้ เชื่อแล้วว่ารัก “อ๊ะ เมษ์ เมษ์ก็รักพี่หมอเม� �ค่ะ”

“นี่หมอสูตินะครับ” “อ่อ ลืมไปเนอะว่ามีแฟนเป็นหมอสู” ขนมยิ้มกว้างแล้วโอบกอดเอวคนรักไว้หลวมๆ แนบใบหน้าลงกับหน้าท้องแกร่ง “รักนะคะ”

เสียงหวานครางออกมาอย่างรัญจวน เมื่อคุณหมอหนุ่มเริ่มขยับปลายนิ้วฟอนเฟ้นใจกลางร่างสาว หนำซ้ำฝ่ามือร้อนอีกข้างก็กำลังนวดคลึงก้อนเนื้อเต่งตึงที่เจ้าของแอ่นรับอย่างท้าทาย เมื่อไม่อาจต้านทานแรงกระเส่านั้นได้ เรียวปากอิ่มก็เผยอครวญครางไม่หยุด “ไมร่า ผมรักคุณ” สิ้นเสียงทุ้มพร่า ฝ่ามือใหญ่ช้อนสะโพกงามงอนขึ้นเล็กน้อย พร้อมถาโถมเข้าหาด้วยกายสั่นสะเทิ้น สองแขนเรียวไล่เกาะเกี่ยวไหล่กว้างไว้แน่น ยามที่คุณหมอหนุ่มส่งแรงรักมาให้เธอ สองเสียงแห่งความสุขสอดประสานกันและกัน ไม่ต่างจากเรือนกายของคนทั้งคู่ที่ต่างก็พร้อมใจถ่ายทอดความรักให้กันอย่างท่วมท้น

เพราะในหัวยังมีข้อความสุดท้ายของคนรักลอยอยู่ อติเทพจึงเผลอเรียกออกมาซึ่งมันเป็นชื่อจริงของที่รักพอดี “อุ๊ย! ชอบเวลาพี่หมอตี้เรียกว่าที่รักจัง เปลี่ยนจากเรียกน้องเลิฟเป็นที่รักถาวรเลยดีไหมครับ”

ธามไทจับมือบางอีกครั้งหวังให้เธอเชื่อในคำพูดของเขา “ถ้ารู้ว่าเค้กเป็นเด็กคนนั้นตั้งแต่แรก หมอคงจะหัวเราะเยาะความโง่ของเค้กมากกว่าค่ะ มันไม่มีเรื่องความรักบ้าๆ อะไรนั่นหรอก เค้กรู้ดีค่ะว่าความรักเป็นยังไง ที่หมอเป็นอยู่ตอนนี้ก็แค่กำลังรู้สึกเสียของเล่นไปเท่านั้น แหละค่ะ”