Novel & Cerita โยธาเมื่อไรจะรัก

เฟยหลงตอบพลางโอบกอดเธออย่างอบอุ่น ความรักของทั้งสองยังคงเบ่งบานต่อไป เช่นเดียวกับรสชาติของชาที่หอมหวานและเป็นอมตะ เรื่องราวความรักข้ามเวลาจากรุ่นสู่รุ่น จบลงด้วยความสุขและความหวังที่ไม่มีวันสิ้นสุด

กวีตอบหนักแน่น “ผมรักเธอ รักมาตั้งแต่สมัยเรียน แต่ตอนนั้นผมปฏิเสธเธอ เธอจึงไม่ชอบผมแล้ว” “แล้วตอนนี้ล่ะ คุณยังรู้สึกเหมือนเดิมอยู่ไหม”

สาวใช้คนนั้นหันขวับมาถาม “แล้วพี่เสี่ยวเถาเคยมีความรักงั้นหรือ…ผู้ใดจะรู้ว่าความรักจะเกิดขึ้นเมื่อใด” แสงแดดยามสายเริ่มแผดร้อน เม็ดเหงื่อเริ่มผุดบนใบหน้าคนงาม มู่เหยียนเจ๋อเห็นแล้วอดไม่ได้จึงยื่นชายแขนเสื้อซับให้แผ่วเบาระมัดระวัง “ขออภัยที่ล่วงเกิน เกรงว่าเหงื่อจะไหลเข้า ตา”

ซีจ้านศิษย์น้อง ทักทาย “ซีจ้าน เจ้าเองก็เถอะ เมื่อไหร่จะมีคนรักกับเค้าบ้าง อายุไม่น้อยแล้วน่ะ”

นัยน์ตาคู่คมแวววาวขึ้นมาพร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มอย่างน่ามอง ดูเปี่ยมเสน่ห์จนยากจะถอนสายตาออกมาจากภาพตรงหน้า อดคิดไม่ได้ว่าเขาร่ายมนตร์ใส่เธอหรืออย่างไร ทำไมเขาถึงตรึงสายตาของเธอได้ตั้งแต่วันที่พบกันครั้งแรกจนกระทั่งถึงวันนี้ “เอ่อ พรุ่งนี้วันเผาศพแม่ของรัก รักอาจจ ะต้องออกจากที่นี่เช้าหน่อยเพื่อไปวัดค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะกลับมาได้กี่โมง รักขออนุญาตคุณธิปไว้ตรงนี้เลยก็แล้วกันนะคะ”

ไอศิยายิ้มกับตัวเองและหน้าแดงอยู่คนเดียวเมื่อคิดถึงค่ำคืนเร่าร้อนที่ผ่านมา บางครั้ง ความรักมันก็ไม่ได้ใช้เวลามากมายทั้งชีวิตที่จะแสวงหา แค่เพียงเราเปิดใจและมองรอบกายด้วยดวงตาที่เปิดกว้างด้วยดวงใจไร้อคติ เราก็จะพบความสุขและพบกับความรักที่งดงามเช่นเคียงภูกับไอศิยา

Chapter 86 “แต่แม่ว่า การที่จักรไม่หยุดกับใครเพราะยังหาคนถูกใจไม่ได้มากกว่า และพร้อมจะหยุดที่คนๆ หนึ่ง ซึ่งคนนั้นอาจเป็นขวัญก็ได้ ความรักไม่เลือกเวลา ไม่เลือกความสวยความหล่อ ไม่เลือกว่าดีกว่าหรือด้อยกว่า ถ้าคนจะรัก มันก็หาเหตุผลไม่ได้ รักคือรักไงลูก” วชิราภรณ์พูดอย่างคนมีประสบการณ ์

วยอะไรมันถึงได้แข็งแกร่งและมีแต่ความดีงามอยู่มากมายถึงขนาดนั้น เคยมีสักครั้งไหมนะที่เด็กคนนี้คิดจะทำอะไรเพื่อตัวเอง “หล้ารักน้าเมฆนะ” ยามที่คนที่เธอรักมากที่สุดในชีวิตกำลังต่อสู้กับโรคภัยไข้เจ็บที่จำต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วน เพื่อยืดระยะเวลาแห่งความสุขให้ยา วนานที่สุด สิ่งใดที่หลงลืม ยังไม่ได้เริ่ม ยังไม่ได้ทำก็ควรจะทำอย่างไม่ต้องรั้งรอมิใช่หรือ เพราะหากรั้งรอ เวลาแห่งความสุขอาจไม่มีโอกาสมาเยือนก็ได้ ดังเช่นคำบอกรัก หากมีโอกาสก็ควรจะทำ

รวิกานต์ตอบเสียงหวาน ในเมื่อเขารักแล้วเธอจะอิดออดให้มันต้องยืดเยื้อไปทำไมกัน เวลาของคนเรามีอยู่น้อยนิด ช่วงเวลาของความทุกข์มักจะยาวนานกว่าความสุขด้วยซ้ำ แล้วในเวลานี้มีคนมอบรักให้และให้รักตอบ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนลงตัวและมีแต่ความสุขแล้วจะหลีกลี้หนีหายไปทำไมกัน “

ในช่วงที่เธอกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราในยามค่ำคืน หัวใจของอาเธอเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากแผงอก และสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดก็คือ อาของเธอโน้มใบหน้าลงมาจุมพิตเธอ เธอจะไม่ตกใจเลยหากเป็นที่แก้มทั้งสอง ที่เคยหอมกันในตอนแด็ก แต่เขากลับจุมพิตมาตรง ริมฝีปากบางของเธอ “จู บแบบนี้ หมายความว่ายังไงกันนะ” เธอเอาแต่คิดวกวนไปมา “อาเจมีใจให้เธอหรือเปล่า หรือแค่เมาแล้วเผลอจูบเธอกัน”