เพียงแสงส่องใจ Novels & Stories

ของเธอทันที นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์อย่างละเมียดละไม ถ่ายทอดสัจธรรมชีวิตที่เธอตกผลึกในฐานะผู้หญิงวัย 35 ปี “บทที่ชื่อว่า... แสงแดดในเงาร่ม: ในวันที่เราคิดว่าเราแข็งแรงพอที่จะเป็นฝ่ายดูแลผู้มีพระคุณ เรากลับพบความจริงที่ว่า กำลังใจและรอยยิ้มอันสงบของแม่ต่างหากที่เป็นแสงแดด คอยส่องสว่างและขับเคลื่อนให้ร่มคันใหม่ของพวกเราก้าวเดินต่อไปได้อย่างมั่นคง ความรักที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นไม่มีวันดับสูญ ตราบใดที่หัวใจของเรายังคงจับมือกันแน่นหนาในทุก ๆ วัน...”

ในใจและในสายตามีแต่หล่อน......ตอนนี้ที่คุณมาขอคืนดีกับฉัน ก็ไม่ใช่เพราะคุณตาสว่างคิดได้หรอกนะ แต่เป็นเพราะจู่ๆ คุณก็ค้นพบว่า เสิ่นอวี่เวยไม่ใช่กระต่ายน้อยที่ใสซื่อไร้พิษสงอย่างที่คุณจินตนาการเอาไว้ หล่อนโกหกเป็นสันดาน หล่อนขี้อิจฉา หล่อนทำตัวเหมือนผู้หญิงบ้า ที่ทำให้คุณร ู้สึกขยะแขยงจากก้นบึ้งของหัวใจ"

ช่วงเย็นของไร่องุ่นเงียบสงบกว่าทุกวันแสงอาทิตย์สีส้มทอดยาวลงบนไร่กว้างสุดลูกหูลูกตาลมเย็นพัดผ่านต้นองุ่นจนใบไม้พริ้วไหวเบาๆบรรยากาศควรจะทำให้ฟ้ารดารู้สึกสบายใจแต่ตอนนี้หัวใจดวงน้อยกับว้าวุ่นไปหมดตั้งแต่วันนั้นหลังจากเพลิงผาสารภาพเรื่องลิตาฟ้ารดาเองก็ไม่รู้ว่าตัว เองจะรู้สึกยังไงดี

สัมผัสเบาๆ ที่ลูบแผ่นหลังบางเหมือนเป็นตัวกระตุ้นต่อมน้ำตาชั้นดี เพียงฟ้ากล้าปลดปล่อยเสียงสะอื้นอย่างไม่คิดอาย เพราะป้านวลจันทร์เป็นบุคคลที่เธอไว้ใจมากที่สุด เธออดทนเข้มแข็งคนเดียวมาได้ตั้งนาน หวนกลับมาเจออาทิตย์เพียงไม่กี่ครั้ง ทำไมหัวใจเจ้ากรรมมันถึงยังเจ็บปวดเพราะเขา ไม่เสื่อมคลาย

อยากหยุดรับรู้ทุกอย่างที่จะมีผลต่อความรู้สึกของตัวเอง แสงเหนือไม่ได้เอ่ยถามกับทั้งสองคนว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองยังไม่เข้มแข็งพอ จึงขอรับรู้เพียงแค่พวกเขาสองคนมาช่วยเอาไว้ได้อย่างปลอดภัย และเธอได้เสียเพื่อนเพียงคนเดียวไปแล้วก็พอ แต่เ พียงนิ้วบางเลื่อนลงหน้าจอเบา ๆ หลังจากเพิ่งเปิดเครื่องขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน หลังจากนั้นการแจ้งเตือนนับร้อยก็ไหลทะลักขึ้นมาไม่หยุด

ขอเพียงใจรักมั่น真诚的爱 นางผู้มีรักมั่น รักเพียงเขา แม้เขาไม่รักนาง แต่นางจะทำทุกอย่างไม่สนใจถูกผิด หลิวหลี หญิงสาวผู้มีใจรักมั่นกับจูหยวนจาง

ัสของรอยร้าวทั้งหมด ทันทีที่ละอองแห่งชีวิตสัมผัสกับอากาศและกระแสมานาที่หลงเหลืออยู่ ปรากฏการณ์ที่งดงามและน่าตื่นตะลึงก็บังเกิดขึ้น แสงสว่างสีฟ้าครามอันนุ่มนวลและอบอุ่นเปล่งประกายออกมาจากใจกลางรอยแยก มันมิใช่แสงที่แข็งกระด้างและทำลายล้างเฉกเช่นแสงของผู้กล้า ทว่ามันเป็ นแสงที่ให้ความรู้สึกถึงการเยียวยาและการฟื้นฟู แสงสีฟ้าครามนั้นไหลเวียนไปตามรอยแตกร้าวประดุจสายเลือดที่กำลังสูบฉีดหล่อเลี้ยงเรือนร่างของสิ่งมีชีวิต โครงข่ายของแสงสว่างแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ถักทอเชื่อมโยงก้อนศิลาที่ปริแตกให้กลับมาประสานกันอีกครั้ง

พิศแต่เจ้า จุมพิตคลั่งไคล้ดั่ง...พธูเนื้องาม หวานล้ำเกินกว่า...สิ่งใดเล่า ความพิศวาสในใจ...มิมีจาง เจ้าคือแสงสว่าง...นำทางข้า จะเคียงข้างปกป้อง...ทุกเวลา

บทที่ 2 กงเกวียนกำเกวียน ใบหน้าหล่อร้ายกับดวงตาสีดำสนิทเหม่อลอยจดจ้องมองเพดาน และแสงไฟสลัวที่กำลังกะพริบไปตามเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มรอบด้าน ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดส่งผ่านเข้าไปในความรู้สึกของผู้ชายที่เหมือนจะมีเพียงร่างกายแต่ไร้วิญญาณ

ไรท์แปลเป็นภาษาศิลป์ของตัวเองนะคะ ไม่แปลตรงตัวเพราะมันจะฟังแข็งไม่ได้อารมณ์ค่ะ) เพลง Let Her Go ของ Passenger Well you only need the light when it’s burning low คนเราน่ะ จะรู้ว่าต้องการแสงสว่าง ก็ต่อเมื่อมันเริ่มมืดสลัว Only miss the sun when it starts to snow จะคิดถึงดวงอาทิตย์ ก็ต่อเมื่อหิมะเริ่มโปรยปราย