จำคนผิด の小説・ストーリー

ไม่ก็ลากตัวคนที่ชนฉัน มาให้ฉันลงโทษให้สาแก่ใจ ให้เท่ากับความเจ็บปวดทรมานที่ฉันได้รับสิ " เตชินนิ่งไป เขาเองก็อยากจับตัวคนผิดมาลงโทษ แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้จริงๆว่าใครคือคนผิด ที่รู้ๆเขาคือหนึ่งในคนผิดที่พิมไม่สามารถให้อภัยได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาจะพาพิมไปทำแท้งลูก

โหทั้งที่มุมปากเชิดขึ้นเหมือนอมยิ้มนิด ๆ คนเราก็แบบนี้ ชอบให้คนมานิยมชมชอบมากกว่าเกลียดอยู่แล้ว “เราค้นพบว่ารูปแบบความผิดปกติมีหลากหลาย นอกจากควบคุมและขยายข้อจำกัดในการใช้ความผิดปกตินี้ได้แล้ว กลุ่มคนเหล่านี้ยังสามารถค้นพบความผิดปกติแฝงอื่นได้อีกนอกจากที่ครอบค รองอยู่”

"สังคมไทยเรานี้ก็แปลกนะ ผู้ชายมีสิทธิ์ที่นอกกายนอกใจคนรัก จะทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้" "แต่ถ้าผู้หญิงผิดพลาดเพียงครั้งเดียว กลับถูกตราหน้าไปตลอดชีวิต ว่าเลว ว่าร่าน"

“พอแล้ว เลิกทำให้เราอับอายได้แล้ว! ชาวฉีตะวันออกของเราเป็นผู้แข็งแกร่แน่วแน่ ทำผิดก็ต้องยอมรับ!” “มนุษย์มิใช่เซียน ใครบ้างมิเคยกระทำความผิดพลาด? ยอมรับความผิดหาใช่เรื่องน่าอับอายไม่! สิ่งที่น่าอับอายคือการทำผิดแล้วมิยอมรับต่างหาก!”

"ปกป้องคนของสำนัก ปล่อยให้พวกเขาใช้อำนาจรังแกคนอื่น เห็นได้ชัดว่ามันเป็นความผิดของเจ้าสำนักอย่างนาย กลับยังด้าด้านแก้ตัว!" หม่าเฉิงไท่โกรธมากจริง ๆ ด้วยสีหน้าแสดงความเกลียดชัง "มนุษย์ไม่ใช่ปราชญ์ที่ไม่สามารถทำผิดได้ ทำผิดไม่น่ากลัว ผิดแล้วก็ต้องยอมรับ ไม่ยอมรับความผิดต่าง หากเป็นความผิดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!"

ไอ้อ๊อดตะโกนท้าทายอย่างคนโง่เขลา "ผู้หญิงดีๆ เขาก็มีเยอะแยะ คงไม่มีใครหน้ามืดตามัวยอมเป็นสัตว์เลี้ยงรับเศษเงินเหมือนอีสองตัวนี้หรอก ไร้ยางอาย!" เสี่ยภูริทัตจิบไวน์พลางชายตาจ้องมันด้วยความสมเพช "คุณอ๊อด... คุณรู้ตัวไหมว่าคุณน่ะไม่ใช่ลูกผู้ชาย คุณมีสิทธิอะไรไปดู ถูกทางเลือกของคนอื่น? เวลาคุณไปหาหมอต้องใช้เงินไหม? เวลาลูกคุณจะเรียนหนังสือต้องใช้เงินไหม? หรือถ้าพ่อแม่คุณป่วย คุณจะบอกให้พวกเขาทนเอาเพราะคุณไม่มีปัญญาจ่ายงั้นเหรอ? คำพูดหล่อๆ ของคุณมันกินไม่ได้ และมันก็แก้ปัญหาชีวิตใครไม่ได้ทั้งนั้น!"

พวกเขารู้ดีว่าไฟครั้งนี้เกิดจากความผิดพลาดของตัวเอง นอกจากขอชีวิต ก็ไม่มีอะไรจะพูดได้อีก “พี่ฉือ…พวกเราผิดไปแล้ว ผิดจริง ๆ ! ” “พวกเราไม่รู้ว่าข้างในมีถังน้ำมัน ถ้ารู้ไม่มีทางจุดไฟแน่…” “ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ…” คนกว่าสิบคนที่ทั้งตัวเปื้อนเลือด คุกเข่าก้มกราบอ้อนว อน

ชิงหว่านเอียงคอเล็กน้อยแสร้งทำหน้าไร้เดียงสาก่อนจะค่อยๆ คืนสีหน้าสงบนิ่ง “คนที่ทำความผิดควรเป็นผู้ละลายต่อการกระทำของตน ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิดไยต้องเป็นฝ่ายอับอาย ไม่ว่าจะเป็นหญิงชาวบ้านหรือผู้สูงศักดิ์ก็ล้วนมีศักดิ์ศรีในตนเองทั้งสิ้น ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมิใช่ความผ ิดของข้า หากข้าเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านทำตัวอ่อนแอก็ยิ่งเท่ากับว่าทำให้คนชั่วช้าได้ใจ พวกนั้นยิ่งเหิมเกริมย่ามใจลงมือกับสตรีที่ไร้ทางสู้ แม้สองมือของข้าไร้เรี่ยวแรงแต่ข้าก็จะสู้ด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งไม่ให้ผู้ใดมาย่ำยีได้เด็ดขาด”

ดวงดาวหมดสิ้นคำพูด เธอรู้สึกผิดขึ้นมาเต็มหัวใจ “คนเราผิดแล้วยอมรับผิดก็จะได้รับการให้อภัย ถ้าผิดแล้วยังผิดอีก จะไม่ได้รับการให้อภัยตลอดชีวิต” ปาหนันยิ้มให้ผู้เป็นป้า แม้อีกฝ่ายจะสั่งฆ่ามารดาและบิดา แต่เธอก็อโหสิกรรมให้ เพราะคนที่ทำผิดย่อมได้รับโทษ

คนหื่น แต่เธอก็ชอบนะ ตอนพิเศษ 4 เพื่อนรัก “เป็นไงชาวเกาะสบายกีไหม” “สบายดี!!!” คนโดนถามต้องรีบแก้คำผิดให้เพื่อน จากกีเป็นดี อักษรผิดชีวิตเปลี่ยนของจริง “โทษที นิ้วเบียด”