จำคนผิด Novels & Stories

แยมพยักหน้าอย่างเชื่องช้าเพราะเข้าใจดี "ถ้าเธอไม่ผิด.. ฉันก็ไม่คิดจะเอาความผิดของใครไปลงกับเธอหรอก" บางคนรักผิด บางคนเลือกผิด และบางความผิด…ไม่มีวันลบเลือนได้ แต่ความจริงคือจุดจบของความเลวและเป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยา

เด็กน้อยวัยสิบสามปี นั่งร้องไห้รู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าเคยทำอะไรผิดไป สายตากวาดมองไปบนหลุมศพซึ่งมีชื่อตัวเองเขียนเอาไว้ด้วยความสลดใจ “ทอง คนเราทุกคนมันเคยผิด เคยพลาดกันมาทั้งนั้นแหละลูก” “ถ้าอย่างนั้น...ความผิดที่ทองทำลงไป มันคงใหญ่หลวงมากใช่หรือเปล่า ครับหลวงตา เขาถึงไม่ยอมให้อภัยทองสักที หลวงตาครับ...ทองสงสารเขาเหลือเกิน” เนื้อทองนั่งยองลงไปยังปากหลุมศพของคนชื่อเนื้อทองคนสุดท้าย ปลายนิ้วเกลี่ยลงไปยังป้ายชื่อพร้อมวันเดือนปีที่ใครคนนั้นสิ้นบุญ มันเป็นวันเดียวกันกับวันที่เนื้อทองเกิดพอดิบพอดี

คนตัวเล็กงัวเงียเถียง "ก็ใช่ไง ก็เอ่อ...ก็นั่นแหละ ฉันผิดเอง" คนตัวโตเอ่ยอ้ำอึ้งแต่สุดท้ายก็ยอมรับว่าตนนั้นเป็นคนผิดจริง ๆ "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร~"

บทนำ (เล่ม 2) ใครต่อใครต่างมองว่าความผิดพลาดในวัยเรียนคือตราบาปที่ทำลายอนาคตที่กำลังสดใส มองว่าความคึกคะนองจนตั้งครรภ์ในวัยเยาว์คือการชิงสุกก่อนห่าม หรือถ้าจะเรียกกันให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คืออุบัติเหตุทางอสุจินั่นแหละ ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่เคยมีคำว่า ‘ผิดพล าด’ ในพจนานุกรมของ ‘จิน’

ปั่ก! แผ่นดินรัวหมัดใส่กำแพงจนเลือดไหลอาบมือตัวเอง เขาผิดเหรอวะที่ทำแบบนี้ เขาผิดใช่ไหมที่เย็นชา การที่เขาสร้างกำแพงปกป้องตัวเองมันผิดนักเหรอวะ

“แล้วกูผิดเหรอ? ” “เออ ผิด!” มันผิดจริงๆ ไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนนั้นที่มองเมื่อคืนแต่นานิก็ยังมองหุ่นของเรนจิตาไม่กะพริบ พูดแล้วเจ็บใจ แม่งมีเพื่อนหล่อเกินหน้าเกินตา “ผิดเชื่ยอะไร” เรนจิเถียงกลับอย่างไม่เข้าใจ

มั่นคงมากพอที่จะปกป้องนางได้ สัญญาจะบอกความจริง ความผิดอย่างไรไม่อาจละเว้น คนทำผิดโทษตายก็คือต้องตาย แต่คนไม่เกี่ยวข้องต้องไม่ได้รับผิดร่วมกัน ใช้วิธีเฉไฉไปเรื่องอื่นแทน คำถามยังไม่ถูกตอบ โม่เทียนอวี่เปลี่ยนเรื่อง เขาโง่เง่าไร้เกียรติมากทีเดียววันนี้ “แผลข้ายังไม่หายดี ”

หมายเลขสามค่อย ๆ หันมามองเธอ ดวงตานิ่งสนิท ไร้อารมณ์อย่างแท้จริง “มนุษย์ภายนอก” เขาพูดช้า ๆ “ต้นเหตุของความผิดพลาด” จันทร์สิตาขมวดคิ้ว ยังไม่ทันตอบอีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามาทันที

ผิดที่รัก ตอนที่ 34 พูดจริงเหรอ NC18+ ร่างบางนั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน โดยเจ้าของห้องอุ้มเธอขึ้นนั่งตรงนั้น และในตอนนี้คนตัวสูงก็ยืนคร่อมหญิงสาวเอาไว้ มือเล็กกำไปที่ขอบโต๊ะแน่น เมื่อเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอจนแผ่นหลังบางต้องเอนลงเพื่อหลบหนี " กล้าดียังไงถึงจะไปจูบกับ คนอื่น? " พอสเอ่ยขึ้นมาอย่างใจเย็น แต่สีหน้าของเขาในตอนนี้กลับสะท้อนความโมโหออกมาจนคนตัวเล็กสัมผัสได้

"คิดว่าฉันโง่มาก?" "แล้วถ้าหนูจะคิดถึงพี่แทน...มันผิดตรงไหนคะ.." "มันผิดตรงที่ตอนนี้เธอเป็นของฉันคนเดียวไง!" . . . กลัวน้องไม่ลืมคนเก่าหน่ะสิ🙄 Next... "ไง...ความลับแตกจนได้นะ"