Novel & Cerita จำคนผิด

ฉันส่ายหน้า “มีคนกี่คนที่เสียเงินในคาสิโน?แล้วมีสักกี่คนที่คิดจะเอาแฟนตัวเองไปแลกเพื่อใช้หนี้?” “นายไม่ใช่ลูกผู้ชายหรอก ไมลส์” ฉันเบือนหน้าหนี “ถ้านายอยากโทษใครสักคน ก็อย่ามาโทษฉันว่าใจร้าย โทษตัวเองเถอะ—ที่โง่เกินไป” ปากของเขาอ้าออก แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา

น้ำเสียงของคีย์สั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำจวนเจียนจะร้องไห้ ผมเดินไปยืนข้างคีย์ แล้วเงยหน้ามองไอ้คนตัวสูงด้วยสายตาเชือดเฉือน “คนเรามันก็ต้องมีผิดพลาดกันได้ ไม่มีใครเป็นตั้งแต่ครั้งแรกหรอก”

แล้วเขาก็รีบเงยหน้าขึ้นมอง "ไม่มีอะไรที่กูไม่รู้" "แล้วแบบนี้จะเรียกว่าผิดพลาดได้ไหม" "ไม่ผิดถ้ามึงไม่ใช่คนเริ่ม" "..."

แยมพยักหน้าอย่างเชื่องช้าเพราะเข้าใจดี "ถ้าเธอไม่ผิด.. ฉันก็ไม่คิดจะเอาความผิดของใครไปลงกับเธอหรอก" บางคนรักผิด บางคนเลือกผิด และบางความผิด…ไม่มีวันลบเลือนได้ แต่ความจริงคือจุดจบของความเลวและเป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยา

จมิว่าจะเพราะความจำเป็นหรือเพราะสิ่งตอบแทนใด ๆ แต่หากมันเป็นเรื่องที่ผิดไม่ว่าจะต่อศีลธรรม หรือต่อความศรัาธาของชาวประชา สักวันมันก็จะถูกขุดคุ้ยเปิดเผย แต่ส่วนมากมันก็ยาวนานเท่าชีวิตของคนที่ทำผิด กว่าจะถูกเอาผิดความจริงก็ตายไปพร้อมกับคนถูกกระทำแล้ว แต่ครั้งนี้... มัน กลับตามวนเวียนหลอกหลอน

ป็นเรื่องตลก ส่วนคนร้ายก็รอดตัวไปเช่นนั้นน่ะหรือ กลายเป็นว่าเหยื่อยต้องก้มหน้ารับผิดเสียเอง เพียงเพราะคนนอกมองว่าผู้ใหญ่รังแกผู้น้อยขอให้ปล่อยผ่าน นี่หรือกฎบ้านกฎเมืองที่เจ้าว่า ถ้ามันเอื้อต่อคนทำผิดนักก็อย่ามีมันเลยดีกว่าไหมกฎหมาย หรือเจ้าทำผิดเป็นปกติอยู่แล้ว ถึงแยกแยะถู กผิดไม่ได้”

ปลายฝันพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า “ฉันเป็นคนผิดเอง” “แกไม่ได้ผิดเลยปลายฝัน” น้ำหวานปลอบใจ “แกเลือกที่จะรักคนที่แกรัก นั่นไม่ใช่ความผิด”

ฉันแย้ง "ถ้าไม่มีใครรู้ก็ไม่ผิดกฎใช่มั้ยล่ะครับ" อีเด็กนี่มันเลวลึกจริง ๆ

" นั่นสิ โอกาสมีให้สำหรับคนที่รู้ว่าทำผิดแล้วพร้อมที่จะแก้ไข แต่สำหรับองค์ชายสี่ผู้นี้แล้ว.....ข้าว่า..เกินเยียวยา " " อย่างไรเสีย มันก็เป็นเรื่องของพวกเขา แต่ถ้าหากข้ามแดนไปทำผิดที่แคว้นเหลียง ก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน "

ในมือของหมิงเจ๋อยังถือไมโครโฟนอยู่ ทุกคำพูดของเขาและตำรวจจึงได้ยินไปทั่วทั้งหอประชุม คำว่า ‘ค้ามนุษย์’ นั้นเป็นการกระทำผิดที่ค่อนข้างร้ายแรง เพียงพริบตาหอประชุมที่นิ่งงันไปชั่วครู่ก็ระเบิดเสียงพูดคุยออกมาเซ็งแซ่ “ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ ปล่อยผมนะ” หมิงเจ๋อใบหน ้าซีดเผือด มือที่ถือไมโครโฟนสั่นเทาจนกำเอาไว้ไม่อยู่ เสียงหวีดของเครื่องอิเล็กทรอนิกส์จึงดังก้องกลบเสียงสุดท้ายของเขาไป “ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยจริง ๆ นะครับ ผมต้องการทนาย!” แต่ไม่มีใครฟังเขาเลย