จำคนผิด Novels & Stories

“สิ่งที่คุณทำกับหนู หนูจะถือว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดที่เกิดในครั้งหนึ่งของชีวิต” “อะไรนะ!! เธอคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องของความผิดพลาดอย่างงั้นเหรอ??” เขาพูดเค้นเสียงอย่างไม่พอใจ “ค่ะ มนุษย์ทุกคนสามารถผิดพลาดกันได้ไม่ใช่เหรอคะ”

มันผิดกฎ อีธานจะไม่มานั่งนึกว่าตัวเองผิดกฎที่ทำอะไรรุ่มร่ามในบริษัทตัวเอง จะว่ายังไงก็ช่าง เรื่องของเขาเป็นเรื่องยกเว้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์ได้รับอภิสิทธิ์เทียบเท่ากับผู้บริหารอย่างเขาเด็ดขาด อีกอย่าง...ดูยังไงคนที่โดนกระทำก็ไม่ได้เต็มใจ!

เธอร้องไห้จนดูน่าสงสาร เสิ่นหวยเอวี่ยนกุมมือของเธอและปลอบเสียงเบา "ไม่ใช่ความผิดเธอ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด" "เธอจะไม่ผิดได้อย่างไร เธอใช้ทรัพยากรสาธารณะโดยไม่จำเป็น ทำให้คนตาย เธอ..." "โจวหลางหุบปาก!" เสิ่นหวยเอวี่ยนจ้องโจวหลางอย่างดุร้าย

"คนส่วนใหญ่ไม่รู้สึกว่าตนเองกำลังทำร้ายผู้อื่นเมื่อทำร้ายผู้อื่น ทุกคนมีจุดยืนและความคิดเป็นของตัวเอง มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะรู้ว่าตนผิดในบางจุด แต่ผู้คนจำนวนมากอาจไม่เคยยอมรับว่าตนผิด ตลอดชีวิตของพวกเขา" หลังจากพูดอย่างนั้น หนานมู่เจ๋อกล่าวต่อว่า "ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ ้าถึงถามแบบนี้ แต่ถ้ามีคนแบบนี้อยู่รอบตัวเจ้า เจ้าควรคิดให้ชัดเจนก่อนจะให้อภัยคนคนนั้น เจ้าต้องเข้าใจว่าเหตุผลที่เขาสํานึกผิดกับเจ้า รู้สึกผิดจริง ๆ รู้สึกว่าขอโทษเจ้าจริง ๆ หรือเพราะเจ้าแข็งแกร่งขึ้น เขากลัวว่าเจ้าจะแก้แค้น เลยสํานึกผิดกับเจ้า"

เธอเอ่ยเสียงตะกุกตะกักนั่นยิ่งทำให้บรรยากาศดูมืดมนกว่าเดิม วันนี้เขาอารมณ์ไม่ดีงั้นเหรอ. “คนเราจะพูดคำว่าขอโทษได้ก็ต่อเมื่อทำผิดไม่ใช่เหรอ” “ขอโทษที่มาช้าค่ะ”

เข้าสู้ เธอเดินไปหาชายแปลกหน้าผู้นั้น ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่กำลังโกรธแค้น เธอไม่ได้ใช้คำพูดโต้ตอบ แต่เธอหยิบขลุ่ยขึ้นมาแล้วเป่าทำนองที่เล่าเรื่องราวของ "ความผิดพลาด" ทำนองเพลงนั้นงดงามและเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก มันทำให้ทุกคนที่ได้ยินหวนกลับไปเห็นความผิดพลาดขอ งตัวเองในอดีต เห็นความอ่อนแอของตัวเองที่ไม่เคยกล้าบอกใคร เสียงเพลงนั้นทำให้ความโกรธที่เคยพลุ่งพล่านกลายเป็นความเห็นอกเห็นใจ เพราะเมื่อเราเห็นความผิดพลาดในใจคนอื่น เราย่อมเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในนั้นด้วย

“เฮ้อ.... ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมนุษย์บางคนถึงชอบ ทำผิด ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันผิด แล้วมารู้สึกผิดที่หลัง จากนั้นก็ขอโทษและขอโอกาส ทำไมกัน!! ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำไง…. ทำไมไม่หยุดตั้งแต่แรก จะมาเสียใจในวันที่สายไปทำไม” “เอาล่ะ..... เรื่องของคุณฉันไม่อยากคิดให้รกสมอ

เรนไม่ได้ปากดี แต่เขาไม่ชอบอะไรแบบนั้นเลยจริง ๆ แต่คงจะลืมไปว่าคำพูดนั้นไม่ต่างอะไรจากการเร้าคนฟังโกรธไปมากกว่าเดิมอีก “คนทำผิด ไม่มีสิทธิ์เลือก”

เธอเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิด [ไม่เป็นไรลูก หม่ามี๊เข้าใจว่าเด็กวัยหนูมันห้ามยาก แต่หม่ามี๊ก็ดูอยู่ห่างๆ คอยตักเตือนก็พอ หม่ามี๊เลี้ยงได้แค่ตัว เพราะชีวิตเป็นของหนู หม่ามี๊ไม่ใช่เจ้าชีวิตของหนูที่ต้องห้ามในสิ่งที่หนูอยากทำ ต่อให้หนูจะเป็นยัง จะทำอะไร จะผิดหวังเรื่ องไหน แต่หม่ามี๊ก็จะรอกอดหนูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน] "ขอบคุณนะคะที่เข้าใจหนู หนูรักหม่ามี๊ที่สุดเลย"

มาเฟียใหญ่ผลักชายตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ******************************* หาคนดูแลลูกหรือหาลูกเขยคนใหม่คะแด๊ดดี๊🤭 ยังไม่แก้คำผิด