จำคนผิด Novels & Stories

หากมือปราบพวกนั้นเชื่อ ก็ไร้สมองแล้วล่ะ มิสมควรที่จะทำงานดูแลปกป้องชาวบ้าน “ข้าว่าเราอย่าสนใจคนพวกนี้ดีกว่าขอรับ คนไม่ดี ทำตัวเป็นอันธพาล...ถึงทำผิดเพียงใดก็หาทางทำให้ตนเองกลายเป็นฝ่ายถูกได้เสมอ” ที่ซึ่งเขาเคยอยู่ก็มีคนแบบนี้อยู่มาก ตัวเองทำผิด แต่บอกว่าไม่และยังจ ะโยนความผิดนั้นไปให้ผู้อื่นหน้าตาเฉยอีกด้วย ยิ่งมีอำนาจมีเงินอยู่ในมือแล้ว มักคิดว่าตนเองทำสิ่งใดก็ได้ กระทั่งทำให้คนอื่นสูญเสีย...ตายไป ก็ยังจะหลุดรอดจากการถูกลงโทษได้เลย

หลี่ถิงถิงเอ่ยด้วยความโมโห ซ่งจื่อห่าวกินข้าวอบเกาลัดอย่างไม่ใส่ใจที่พี่ๆคุยแต่อยู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้นมา "ขายคนมีทะเบียนราษฎร์ผิดกฎหมายต้าเหลียง ต้องถูกโบยร้อยไม้ จำคุกสองปี"

ได้ยินมาว่าคนบ้าฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย ถ้าผู้ชายคนนี้เผลอฆ่าฉันขึ้นมา ก็เท่ากับว่าฉันต้องตายฟรี? เมื่อหม่าเหล่าซานคิดได้ดังนี้ ก็รีบตะโกนว่า: "ไอ้โง่ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตฉันด้วย!" “ไว้ชีวิตฉันด้วย...”

"ปกป้องคนของสำนัก ปล่อยให้พวกเขาใช้อำนาจรังแกคนอื่น เห็นได้ชัดว่ามันเป็นความผิดของเจ้าสำนักอย่างนาย กลับยังด้าด้านแก้ตัว!" หม่าเฉิงไท่โกรธมากจริง ๆ ด้วยสีหน้าแสดงความเกลียดชัง "มนุษย์ไม่ใช่ปราชญ์ที่ไม่สามารถทำผิดได้ ทำผิดไม่น่ากลัว ผิดแล้วก็ต้องยอมรับ ไม่ยอมรับความผิดต่าง หากเป็นความผิดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!"

ขณะพูด ท่านผู้เฒ่าก็มองดูคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความเย็นชาอีกครั้ง "แม้แต่เรื่องฆ่าคนเธอยังทำได้ มีเรื่องอะไรอีกที่เธอจะทำไม่ได้ เธอจะให้ฉันเชื่อได้อย่างไรว่าเธอคือไม่มีความผิด?" ต่อให้เรื่องในคืนนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องกับซูหลิงโหรว แต่ความผิดครั้งนี้ของซูหลิงโ หรวไม่ใช่แค่ความผิดเล็ก ๆ เท่านั้น แต่ได้ละเมิดเส้นตายของความเป็นมนุษย์ไปแล้ว

แล้วเขาก็รีบเงยหน้าขึ้นมอง "ไม่มีอะไรที่กูไม่รู้" "แล้วแบบนี้จะเรียกว่าผิดพลาดได้ไหม" "ไม่ผิดถ้ามึงไม่ใช่คนเริ่ม" "..."

"ผิดอะไร" มาเฟียหนุ่มยังคงไม่ลดละถามหาความผิดจากคนตัวเล็ก สะโพกหนาขยับเข้าใส่จนเรียวขาสวยสั่นเกร็งด้วยความเจ็บปวดปนเสียวซ่าน "จะ.. ไม่ใกล้ผู้ชายคนอื่นอีก"

บทนำ คำขอโทษของคนเลว ‘ทุกอย่างมันเริ่มผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหนกันนะ...’

[คนประเทศนี้แปลกชะมัด บูชาคนไม่ดี ไอ้พวกสนับสนุนนี่สงสัยจะแย่ไม่แพ้กัน] [คนบางคนรู้เรื่องคนอื่นดีจังเลยนะ พี่แคลไม่ได้ฆ่าใครตาย ทำไมต้องพิมพ์ด่าขนาดนี้ด้วย ตั้งแต่เรื่องสูบบุหรี่แล้ว แค่เพราะเป็นผู้หญิงเหรอถึงได้ถูกตัดสินว่าผิด แม่ง!ตรรกะโคตรป่วย]

ไอ้อ๊อดตะโกนท้าทายอย่างคนโง่เขลา "ผู้หญิงดีๆ เขาก็มีเยอะแยะ คงไม่มีใครหน้ามืดตามัวยอมเป็นสัตว์เลี้ยงรับเศษเงินเหมือนอีสองตัวนี้หรอก ไร้ยางอาย!" เสี่ยภูริทัตจิบไวน์พลางชายตาจ้องมันด้วยความสมเพช "คุณอ๊อด... คุณรู้ตัวไหมว่าคุณน่ะไม่ใช่ลูกผู้ชาย คุณมีสิทธิอะไรไปดู ถูกทางเลือกของคนอื่น? เวลาคุณไปหาหมอต้องใช้เงินไหม? เวลาลูกคุณจะเรียนหนังสือต้องใช้เงินไหม? หรือถ้าพ่อแม่คุณป่วย คุณจะบอกให้พวกเขาทนเอาเพราะคุณไม่มีปัญญาจ่ายงั้นเหรอ? คำพูดหล่อๆ ของคุณมันกินไม่ได้ และมันก็แก้ปัญหาชีวิตใครไม่ได้ทั้งนั้น!"