จำคนผิด Novels & Stories

“แต่ช่อทำให้พ่อกับแม่ผิดหวัง” “เอาเถอะมันเกิดขึ้นแล้วอย่าโทษตัวเอง เรื่องเรียนพี่ว่าพักไปก่อนดีไหมเอาไว้คลอดลูกแล้วค่อยกลับไปเรียนอีกรอบ ช่อยังเด็กอายุยังไม่เยอะหรอกถ้าหากกลับไปเรียนใหม่อีกครั้ง”เธอเองก็คิดถึงในเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ถึงแม้จะไม่ได้เต็มใจให้ทุกอย่าง มันเกิดขึ้นแบบนี้แต่เธอก็ไม่เคยคิดที่อยากจะเอาลูกออก บอกตามตรงเธอทำใจไม่ได้ ลูกของเธอไม่ได้ผิดอะไรด้วย คนที่ผิดก็คือเธอเอง

"คนส่วนใหญ่ไม่รู้สึกว่าตนเองกำลังทำร้ายผู้อื่นเมื่อทำร้ายผู้อื่น ทุกคนมีจุดยืนและความคิดเป็นของตัวเอง มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะรู้ว่าตนผิดในบางจุด แต่ผู้คนจำนวนมากอาจไม่เคยยอมรับว่าตนผิด ตลอดชีวิตของพวกเขา" หลังจากพูดอย่างนั้น หนานมู่เจ๋อกล่าวต่อว่า "ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ ้าถึงถามแบบนี้ แต่ถ้ามีคนแบบนี้อยู่รอบตัวเจ้า เจ้าควรคิดให้ชัดเจนก่อนจะให้อภัยคนคนนั้น เจ้าต้องเข้าใจว่าเหตุผลที่เขาสํานึกผิดกับเจ้า รู้สึกผิดจริง ๆ รู้สึกว่าขอโทษเจ้าจริง ๆ หรือเพราะเจ้าแข็งแกร่งขึ้น เขากลัวว่าเจ้าจะแก้แค้น เลยสํานึกผิดกับเจ้า"

ใช่สิ ในโลกนี้มันไร้ประโยชน์ที่จะพึ่งพากองกําลัง ที่สําคัญยังเป็นอํานาจ คุกเข่าลงณชายหงหน่อยและยอมรับความผิดพลาดไม่น่าอายเลย อย่างน้อยก็สามารถรักษาชีวิตไว้ได้ ฝูงชนทั้งหมดเริ่มชักชวน ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งหมดรู้อยู่ว่าคนทำผิดคือหงเสี้ยวแต่ในด้านหน้าของอํานา จที่แน่นอน ถูกหรือผิดไม่สําคัญเลย โอ้ . . . . . เด็ก ได้ยินมั้ย ผมไม่ใช่คนที่คุณรุกรานได้

เธอเอ่ยขอโทษอย่างรู้สึกผิด [ไม่เป็นไรลูก หม่ามี๊เข้าใจว่าเด็กวัยหนูมันห้ามยาก แต่หม่ามี๊ก็ดูอยู่ห่างๆ คอยตักเตือนก็พอ หม่ามี๊เลี้ยงได้แค่ตัว เพราะชีวิตเป็นของหนู หม่ามี๊ไม่ใช่เจ้าชีวิตของหนูที่ต้องห้ามในสิ่งที่หนูอยากทำ ต่อให้หนูจะเป็นยัง จะทำอะไร จะผิดหวังเรื่ องไหน แต่หม่ามี๊ก็จะรอกอดหนูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน] "ขอบคุณนะคะที่เข้าใจหนู หนูรักหม่ามี๊ที่สุดเลย"

"คนเรามันก็เคยทำผิดศีลด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่มึงน่าจะผิดข้อห้าหนักสุด นอกนั้นกูไม่คิดว่ามึงจะผิดอะไร" ใยไหมทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น มองเสี้ยวหน้าสวยของเพื่อนที่ยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ "ข้อสามล่ะ มึงจะเกลียดกูไหม"

"ผิดอะไร" มาเฟียหนุ่มยังคงไม่ลดละถามหาความผิดจากคนตัวเล็ก สะโพกหนาขยับเข้าใส่จนเรียวขาสวยสั่นเกร็งด้วยความเจ็บปวดปนเสียวซ่าน "จะ.. ไม่ใกล้ผู้ชายคนอื่นอีก"

“คุณธันครับ คุณฟังผมนะ ความผิดพลาดครั้งนี้มันไม่ใช่เพราะคุณ 'ซวย' แต่มันคือเหตุสุดวิสัยที่มนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์เจอ" "ส่วนคนที่นินทาคุณ... พวกเขาแค่หาที่ระบายความเครียดของตัวเองโดยใช้คุณเป็นเป้าหมายแค่นั้นเอง” ธันย์เอื้อมมือไปแตะที่หน้าสมุดบันทึกเบาๆ

ทว่าคนทำผิดกฎบ้านเมืองถึงเคยทำความดีมามากมายอย่างไรก็ต้องได้รับผิดของตนเองไม่มีข้อยกเว้น เจิ้งคุนเซียวไม่ใช่คนเห็นผิดเป็นถูกแม้ว่าคนทำความผิดคือคนรู้จักก็ตาม

คำถามของไนน์เหมือนเธอกำลังทำผิด ‘มันก็ผิดแต่เธอไม่ได้ตั้งใจ เพราะเขาคนเดียวที่มาวุ่นวายไม่เลิก’ “ขอได้ไหมควีน อย่าเปิดใจให้ใคร” “เรากำลังทำให้เธอเห็นว่านอกจากเธอเราไม่ได้รักใครเลย ที่มันเป็นแบบนี้เพราะ…มันพลาดไปจริง ๆ”

“แล้วไม่รู้สึกแปลก ๆ บ้างหรือคะที่ว่าความให้คนผิดน่ะ” “แต่คนผิดบางคนก็มีเหตุจำเป็นต้องทำนี่ครับ อย่างเช่นกรณีพ่อตบตีแม่แล้วลูกชายทนไม่ไหว วิ่งเข้าไปผลักพ่อเพราะอยากช่วยแม่ แต่ดันพลั้งมือทำให้พ่อตาย แบบนี้คือไม่มีเจตนาฆ่า แต่มีความผิดแน่นอนคือฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาแถมยั งเป็นพ่อบังเกิดเกล้าอีก กรณีแบบนี้ศาลเขาก็จะพิจารณาตามความเหมาะสมของสถานการณ์ที่เกิดเรื่องน่ะครับ”