ดั่งต้องมนตร์อสูร Novels & Stories

มันคือ "จักรพรรดิแมงมุมอสูร!?" เสียงของชายชราผู้หนึ่งดังขึ้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้านราวกับร่างกายของเขาเองกำลังสั่นไปด้วย "บัดซบ! มันเป็นไปไม่ได้! ทำไมสัตว์อสูรในตำนานเช่นนี้ถึงมาปรากฏตัวที่นี่!?"

“เจ้ามนุษย์หญิงคนนี้ เป็นมนุษย์ที่แปลกจริง ๆ” “พวกเจ้าอย่าได้ไปหลงเชื่อใจนางเชียวนะ! ไม่อย่างนั้นพวกเราต้องย่ำแย่กว่านี้เป็นแน่” สิ้นเสียงของเจ้าสัตว์อสูรที่อยู่หลังสุด สัตว์อสูรตัวอื่นต่างก็เริ่มเผยท่าทีข่มขู่ออกมาอีกครั้ง ------------------------------------------------------------

“ฮ่าฮ่าฮ่า! เสียทีที่เป็นถึงโอรสสวรรค์แท้ ๆ ไม่รู้หรือไง…ว่าคนตายมันพูดไม่ได้” เพียงประโยคนั้นหัวใจของม่อหรานก็สะท้านวูบแม้จะยังจับใจความได้ไม่ครบถ้วนแต่คำว่า สายเลือดมังกร และ โอรสสวรรค์ก็เพียงพอแล้วคนผู้นี้…ต้องเป็นหนึ่งในโอรสขององค์ฮ่องเต้แน่นอนม่อหรานไม่ลัง เลอีกต่อไปพลังลมปราณในร่างปะทุขึ้นในฉับพลันเขาใช้วิชาตัวเบาขั้นสูงสุดร่างพุ่งฝ่าความมืดราวกับเงาแห่งสายฟ้าดาบไม้ในมือสะบัดออกไปอย่างเด็ดขาด ฟาด—!

ม่านชิงชิงตวาดเสียงดัง “ทำตามที่ฉันสั่งเดี๋ยวนี้!” คนรับใช้จำต้องเดินคอตกไปอย่างเสียไม่ได้ คนงานในไร่ที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันส่ายหน้า ม่านชิงชิงทำตัวโอหังเกินไปแล้ว

พชรบอกเสียงพร่า “เราอยากรักเธอ อยากให้เธอรัก อยากเป็นของเธอ” คนฟังราวถูกกระตุ้นด้วยคำพูดนั้น ร่างเล็กขยับเร็วขึ้นพร้อมมือหนาก็นำพาบีบกระชับหนักหน่วง กระแสซ่านรัญจวนเหมือนถูกฉีดเข้าไปทั่วร่าง เส้นประสาททุกเส้นในร่างสาวราวกับถูกดึงจนตึงเครียดจนเจียนฉีกขาด

นป่าหมอก กรรจ์. เสียงขู่คำรามดุจเดรัจฉานคลุ้มคลั่งดังก้องห้องลับ จ้าวอสูรบรรพกาลทั้งห้าแผ่รังสีสังหารระดับมหาวินาศจนค่ายกลพิทักษ์สั่นสะเทือน ตี้อ๋าวเทียนกรามลั่นกร๊อบ แผงคอสีทองตั้งชัน นัยน์ตาสีอำพันแดงฉานดุจโลหิต ม่ออู๋เหินเกล็ดนิลกาฬลุกเกรียว ไอพิษสีดำทะลักทลา ยออกจากร่างด้วยความโกรธแค้นแทนสตรีอันเป็นที่รัก

น้ำเสียงสั่นสะท้าน ความหวาดผวาแทรกซึมไปตามกระแสเลือด พยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากอุ้งมือของอสูรร้าย แต่ยิ่งดิ้นร่างของหล่อนก็ยิ่งแนบสนิทกับความแกร่งกำยำไม่ต่างจากแผ่นศิลาของคิมหันต์ สาวน้อยหน้าแดงก่ำ เมื่อบริเวณหน้าท้องได้สัมผัสกับความผงาดที่มันดุนดันไม่หยุด ไม่ต้องมีประสบการ ณ์ก็พอจะรู้ว่ามันคืออะไร

แสงสีส้มอมม่วงย้อมบรรยากาศให้เร้นลับ กลิ่นอายทะเลเค็มๆก็ไม่อาจสะกดใจได้เท่ากลิ่นหอมหวานของเครื่องเทศและยางไม้ ที่ลอยออกมาจากตัวของครึ่งอสูร มันเป็นกลิ่นซับซ้อนที่หลอมละลายพฤติกรรม เมื่อห้อมล้อมด้วยนฤมิตจากเวทมนตร์ ก็ชวนให้สับสนถึงความจริง การรับรู้เพี้ยนของมิวผิด เพี้ยน เขาไม่รู้ว่าเขาใช้เวลากับดันเต้ไปนานเท่าไหร่แล้ว และไม่รู้ว่าขีดจำกัดของร่างกายตัวเองอยู่ตรงไหน

สึกปวดหนึบที่แก่นกายจนยากจะทาน มือใหญ่แยกเรียวขาเล็กออกกว้างเปิดเปลือยร่างงามต่อสายตาตนอีกครั้งก่อนจะนำความแข็งแกร่งใหญ่โตของตนเสียดสีหยอกเย้าเบาๆ กับเนินเนื้อนุ่มช้าๆ “อา อ๊ะ ไม่.. อื้มมม..” ภาวนาพยายามหุบขาและกระถดกายหนีความร้อนผ่าวและร้อนระอุนั้นแต่ไม่สามารถทำ ได้แม้แต่ขยับตัว เธอรู้สึกเหมือนว่าร่างกายของตนไร้กระดูก และเรี่ยวแรงถูกอสูรร้ายสูบเอาไปทั้งตัวและวิญญาณกระนั้น...

เขาออดอ้อนกลับมา ชวนนท์เลื่อนบราเซียตัวสวยขึ้นไปอยู่เหนือทรวงอวบ “อยากกินซาลาเปารสนม เอ... หรือว่าจะเป็นแตงโมรสนมดีนะ” “บ้า” ดลลดาทุบลงไปบนบ่ากว้างอย่างขวยเขิน “แตงโมที่ไหนลูกเท่านี้กัน” “อ้าว... ก็แตงโมลูกเล็กๆ ไงจ๊ะ ขนาดกำลังดี หวาน” เขาก้มหน้าลงไปดูดกลืนยอดทรวงสีสวย