ตั้งครรภ์

หลีปั้นเมิ่งสูญเสียพ่อแม่ไปอย่างน่าเศร้าตั้งแต่อายุสิบขวบ คุณย่าของทั้งสองตระกูลตัดสินใจให้เธอกับจงเซ่าเหนียนหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก จงเซ่าเหนียนในวัยสิบสี่ปีเคยพูดว่า 'ต่อไปเธอจะมีฉัน' แต่ในภายหลัง คนที่ให้คำมั่นสัญญาไว้คือเขา และคนที่ฉีกมันทึ้งก็คือเขาเช่นกัน แต่งงานกันมาห้าปี หลีปั้นเมิ่งไม่เคยละลายหัวใจที่เย็นชาของสามีได้เลย เธอเคยคิดว่าจงเซ่าเหนียนเป็นคนเย็นชาไร้หัวใจตั้งแต่เกิด แต่เธอกลับเห็นว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนในใจ เขานั้นอ่อนโยนและยอมสยบเพียงใด เธอจึงเปลี่ยนใบตรวจครรภ์ในมือเป็นหนังสือสัญญาหย่า จากนี้ไปขอให้จากกันด้วยดี หลังจากหย่ากัน ชีวิตของจงเซ่าเหนียนก็วุ่นวายไปหมด เนกไทอยู่ที่ไหน ที่ชาร์จแบตล่ะ? ทำไมกาแฟถึงรสชาติเปลี่ยนไปจากที่เขาเคยดื่ม แวดวงสังคมชั้นสูงในเมืองหลวงต่างเฝ้ารอหัวเราะเยาะหลีปั้นเมิ่ง แต่เธอดันพิสูจน์ตัวเองได้อย่างยอดเยี่ยม เธอกลับสู่สนามการทำงานอย่างเฉิดฉาย สร้างสถิติใหม่ในประเทศครั้งแล้วครั้งเล่า จนกลายเป็นจิตรกรดาวรุ่งหน้าใหม่ที่ใคร ๆ ก็ต้องการตัว ทว่ามีคนบังเอิญไปเห็นว่าในมุมหนึ่ง จงเซ่าเหนียนผู้เป็นอดีตสามีกำลังโอบรัดเอวของหลีปั้นเมิ่งไว้แน่น พร้อมพร่ำเพ้ออย่างต่ำต้อยว่า "เมิ่งเมิ่ง เธอไม่ชอบฉันตรงไหน บอกมาเถอะ ฉันจะเปลี่ยนแปลงให้" "ฉันไม่ชอบ...ที่นายยังชอบฉันอยู่" "ถ้างั้นต่อให้ตายก็เปลี่ยนไม่ได้หรอก"

เพราะมีพ่อติดการพนัน ทำให้ชีวิตสาวน้อยวัยแรกแย้มอย่าง 'สกุณา' ต้องมีชะตากรรมตกมาเป็นสิ่งของขัดดอก "เป็นแค่สิ่งของ มีสิทธิ์ปฏิเสธฉันตั้งแต่เมื่อไหร่? ต่อให้ฉันกระแทกเธอจนตาย เธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉัน!"

ก้อนเนื้อที่มีชีวิตที่ฝากไว้ในท้องของเธอ เขากลับปฏิเสธอย่างไม่ไยดี เมื่อความลับเปิดเผยคุณแม่จำเป็นจำต้องเลี้ยงลูกแฝดสองคนด้วยตัวคนเดียว

"ก็เอามาสิถ้าบริสุทธิ์​ใจจริงๆ​ พี่ทำได้ยังไง รินใช้ปากให้พี่อยู่แต่พี่แช็ตบอกคิดถึงคนอื่นเนี่ยนะ"

ทัณฑ์ร้ายจากเขาสร้างราคีให้กับเธอยังไม่พอ ยังก่อสายใยเป็นหนึ่งชีวิตน้อยๆ ที่เธอมิอาจทำลายได้ . "ฉันทำผิดอะไร นายถึงได้ทำกับฉันแบบนี้" มัสลินเอ่ยถามผู้ชายที่ทำลายความสาว สร้างราคีคาวให้เธอ ด้วยน้ำเสียงขมขื่น เธอไม่เคยรู้จักเขา ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า แต่ทำไมเขาถึงทำร้ายเธออย่างไร้ความปรานี "ผิดสิ ผิดที่เธอเป็นเจ้าสาวของไอ้ภานุยังไงล่ะ ถ้าเธอไม่แต่งงานกับมัน ฉันคงไม่เอาตัวเธอมา" หากเธอไม่ใช่เจ้าสาวของคนที่เขาเกลียดชัง หากเธอไม่แต่งงานกับคนที่ทำให้พี่ชายเขา ต้องกลายเป็นเจ้าชายนิทรา เขาคงไม่ลากตัวเธอมาเป็นเครื่องมือในการล้างแค้นในครั้งนี้!

ท่ามกลางบรรยากาศอันสงบสุขของหมู่บ้านหลานอวี่ เชิงเขาลั่วซาน ‘ชิงหรู’ ซึ่งตั้งครรภ์ใกล้คลอดใช้ชีวิตเรียบง่ายเพียงลำพัง ผู้ใดเล่าจะคาดว่าแท้ที่จริงนางก็คือคุณหนูใหญ่ตระกูลถาน ตระกูลที่มั่งคั่งและร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของเมืองหานเหอ นางสมควรนั่งเกี้ยวแต่งงานเป็นสะใภ้ใหญ่ตระกูลเจ้า หากไม่ใช่เพราะปิศาจซึ่งออกอาละวาด กระทั่งขบวนเกี้ยวของนางถูกโจมตี การหายตัวไปสามเดือนของนาง ทำให้ตระกูลถานสิ้นหวังกระทั่งจัดงานศพให้นางทั้งที่โลงศพนั้นว่างเปล่า! สี่เดือนผันผ่านนางกลับหวนกลับมาพร้อมทารกในครรภ์ มารดารับไม่ได้จนถึงขั้นเป็นลมหมดสติ บิดาโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำสั่งให้คนวางยาและพานางไปทิ้งไว้กลางป่า เบื้องลึกเบื้องหลังไม่มีผู้ใดรู้แจ้ง กระทั่งวันหนึ่งกลับมีคนมาสู่ขอสตรีแซ่ถาน ทั้งยังเจาะจงว่าต้องเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลถานเท่านั้น อีกทั้งผู้ที่ต้องการสู่ขอ ถานชิงหรู กลับเป็นถึงรองเจ้าสำนักเมฆหวน ‘หลี่เหวินฉี’ บุรุษที่ร่ำลือกันว่ากำลังจะบรรลุเป็นเซียน!!!

"ฉันบอกแล้วไงถ้าไม่มีถุงยางอนามัยฉันไม่ให้" "จะอะไรนักหนา" ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิดเมื่อเธอพยายามหนีบขาไว้ "การที่ผู้หญิงเขาปฏิเสธไม่ให้สด นั่นเพราะเขากลัวเชื้อโรคที่คุณรับมาจากผู้หญิงคนอื่น!" "ไม่เคยสดกับใครสักหน่อย"

น้ำขิง** สาวน้อยอายุแค่เพียง 23 เลขาคนใหม่ที่สุดท้ายเธอกลายมาเป็นภรรยาในความลับของเจ้านาย ตุลา** ชายหนุ่มในวัย35 เขาถูกภรรยาสวมเขาให้ เขาไม่ได้ประชดแต่กลับรู้สึกหวั่นไหวกับสาวน้อยหน้าห้องจนยกตำแหน่งภรรยาอีกคนให้เธอ เธอตัดสินใจที่จะยอมเป็นภรรยาไร้ตัวตนเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มต้องหย่าร้างกลับภรรยาแต่สุดท้ายเมื่ออีกฝ่ายเป็นอิสระแล้วเขากลับเลือกที่จะไม่เห็นค่าและให้เธออยู่ในมุมมืดที่ไม่มีใครรู้ต่อไป ***อีกฝ่ายกลัวที่จะเริ่มต้นกับคำว่าครอบครัวแต่อีกฝ่ายกำลังรู้สึกว่าหัวใจของเธอถูกย่ำยีจนไร้ศักดิ์ศรี**

“ตรง ๆ เลยนะคะ ฉันอยากได้สเปิร์มของคุณหมอ” “อะไรนะครับ!!” “ฉันมาขอซื้อสเปิร์มคุณหมอค่ะ คุณหมอจะขายราคาเท่าไหร่คะ”

เรื่องราวของสโรชา... เจ้าของชื่อความหมายดอกไม้บริสุทธิ์ ทว่ามีอาชีพคาวโลกีย์ คืนฝนตก เพ้นท์เฮ้าส์หรู และแขกหล่อ ลีลาร้อน อันตราย ... ความรัก ... ความใคร่ มาดูกันว่าเส้นทางของเบอร์หนึ่งค็อกเทลเล้าจ์กฤตจะเป็นเช่นไร +++++++++++ ลิ้นสากลงลึกไซ้ควานเข้าภายใน ไล้ไปตามไรฟันสะอาด หยอกเอินก่อนถอดถอนออกมา สโรชาที่ร้างพิศวาสมานาน ระทวยด้วยรสจุมพิต ร่างโอนอ่อนคล้ายขี้ผึ้งราวละลายลงกับพื้น มือที่ควรปัดป้องคนจาบจ้วง กลับบีบแน่นที่ต้นแขนแกร่ง เพื่อเป็นหลักพยุงกายไม่ให้ล้ม “เราเข้ากันได้ดีขนาดนี้ แล้วคุณยังจะกลับไปขายร่างกายให้คนอื่นนอกจากผมอีกเหรอ” เขาถอนหน้าห่างเธอตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ รอยยิ้มพึงใจระบายชัด สโรชาได้สติตื่นจากฝัน “ออกไปเลยนะ คุณออกไปจากที่นี่” ให้ตายสิ! เขายังเชี่ยวชาญเหมือนเดิม แค่จูบเดียวทำเธอเตลิดไปไกล “ไม่! คุณอยู่ที่ไหน ผมจะอยู่ด้วย ยังไงก็ตามลูกผมต้องมีพ่อแม่ครบ” ++++++++++++++++++++++++