Novel & Cerita บุปผาของมาเฟีย

เล่ห์ร้ายมาเฟียเถื่อน ตอนที่29 [เมาเหมือนหมา] หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป พลั่ก! พลั่ก! ปึก! ปึก!

เจ้าพ่อมาเฟีย/1 เส้นทางบนถนนคนบาปของหลี่เจิ้งดำเนินไปภายใต้คำแนะนำสั่งสอนของหลี่เสวียนผู้เป็นบิดา อดีตอาจารย์หนุ่มเปลี่ยนสถานะมาเป็น มาเฟียเต็มขั้น หลี่เสวียนปล่อยมือให้ลูกชายลงไปจัดการกับงานในแก๊งด้วยตนเอง เพื่อเพาะบ่มให้หลี่เจิ้งซึมซับความเป็นมาเฟียให้ลึกซึ

น้ำตาไม่มีหยุดพักยังคงรินไหลออกมาเรื่อยๆ ใบบัวรู้สึกได้ถึงแก่นกายที่ชนมายังผนังมดลูก จนทำให้รู้สึกปวดท้องน้อย เธอพยายามขอร้องผ่านม่านน้ำตา แต่มันก็ไม่ได้มีความสงสารหรือคำพูดใดๆ ที่ได้มาจากมาเฟียหนุ่มเลย เขาคือ ปีศาจ ไร้หัวใจ คำนี้คงจะเหมาะกับมาร์โคมากที่สุด ใบห น้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรเป็นเพียงแค่เปลือกนอก ปิดบังความเลวร้ายภายใน ที่วันนี้ใบบัวกำลังได้เห็นมัน

บุปผชาติตอบรับคำว่าเป็นอย่างที่เข้าใจ เพราะลำพังสามีเธอและลูกน้องของเขาอาจจะต้านทานอำนาจของพวกยากูซ่าไม่อยู่ เพราะฉะนั้นจึงต้องเข้าพึ่งใบบุญมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างมาร์เวลสถานเดียว เพื่อนเธอถึงจะมีทางรอด “นายนั่น เกลียดขี้หน้าฉันจะตาย เขาคงยอมช่วยหรอกนะ” มณีญาบอกเ พื่อนถึงความเป็นจริงที่บุปผชาติก็น่าจะรู้ เจอกันทีไรทั้งสองก็ทะเลาะกันทุกที แล้วเขาจะยอมช่วยเธอหรือ มันจะเป็นไปได้ยังไง ยัยเชยตัวแสบถอนหายใจว่าสิ่งที่คาดหวังไว้มันคงไม่ง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว

ไฟส่ายหัวราวกับเรื่องที่ได้ยินไม่ใช่เรื่องใหญ่ “มีแฟนกูไม่ว่าหรอก แต่แฟนมึงคือมาเฟีย” เป้พูดโผงออกไป เขาเดินไปเห็นจังหวะที่เจ้าขาเปิดประตูลงจากรถพอดีจึงทำให้มองเข้าไปเห็นหน้าของคนที่ขับมาส่งเจ้าขา เป้รู้ทันทีว่าเขาคือสายฟ้าหนึ่งในแก๊งมาเฟียผู้ทรงอำนาจ “มะ…มาเฟียหรอ” เ จ้าขาอึ้งไม่น้อย

“ไจ๋ก็แค่คิดว่าคุณฮั่นเขาเป็นลูกชายนักการเมืองใหญ่มีหน้ามีตา จะมาชอบหญิง... ไม่สิ บุปผาที่ปลอมตัวเป็นหญิงได้ยังไง” เป็นที่รู้กันดีว่าในย่านเยาวราชนี้ เหล่าบุปผาใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก ส่วนใหญ่พวกเขาจะถูกขายให้ทำงานในซ่องรับแขกคืนละหลายคน เพราะว่ากันว่าเรี่ยวแรงดีตอบ สนองตัณหาของพวกสุริยาได้ ทำให้สามารถทำเงินได้มากโขแตกต่างจากหญิงขายบริการทั่วไป ด้วยเหตุนี้เจ๊ซิ้มจึงให้จิ่นไจ๋ปลอมตัวเป็นหญิงสาวเพื่อเอาตัวรอด

หัวใจเธอสั่นวูบ ความคิดตีรวนไม่หยุด “นี่มันชีวิตคนนะ…จะฆ่าแกงกันง่าย ๆ โดยไม่เห็นค่ากันเลยหรือ? ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมลูกน้องเขาถึงกล้าพาพ่อไปเดิมพันกับเงินก้อนนั้น…เพราะเจ้านายอย่างเขาก็เลือดเย็นไม่ต่างกัน” ริมฝีปากเธอขมุบขมิบพึมพำแผ่ว ๆ ในใจ “บ้าที่สุด…เมื่อไหร่ฉันถึงจ ะหลุดพ้นจากมาเฟียบ้าเลือดคนนี้สักที” “คุณผู้หญิงค่ะ เป็นยังไงบ้าง…ข้าวต้มถูกปากหรือเปล่า?”