รสรักบุปผาพิษ Novelas e Histórias

หมอหลวงใช้เวลาตรวจดูอาการของหญิงสาวไม่นานก็พบว่าอีกฝ่ายนั้นโดนพิษเจ็ดบุปผาเข้าเสียแล้ว ซึ่งพิษเจ็ดบุปผานี้จะออกอาการคล้าย ๆ กับยาปลูกกำหนัดที่ทำให้ผู้ที่โดนเข้าไปรู้สึกมีอารมณ์พุ่งสูง

เยว่จื่อรุ่ยเบิกตากว้าง ดูเหมือนครั้งนี้นางจะพลาดท่าเสียแล้ว พิษสลายกำลัง เป็นยาร้ายแรงชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่นและซึมผ่านผิวหนังได้โดยตรง ยามที่ถูกพิษไม่เพียงลมปราณติดขัด แม้แต่เรียวแรงและกำลังทั้งหมดก็จะถูกสกัดราวกับสลายไปเหมือนชื่อพิษ ต่อให้เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่ ง ยามที่ถูกพิษนี้ก็ไม่ต่างจากผักกาดหัวหนึ่งที่สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

เธอรู้กิจติศัพท์ของดิมิทรี เบนิคอฟ ดี เขาเป็นนักล่าและเป็นพญาหมีขาวผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีคำว่า ‘เมตตา’ “ช่างมันเถอะค่ะ ไม่ใช่สิ่งสำคัญ” เสียงอ่อนๆ เอ่ยแย้ง แม้ในหัวใจจะชุ่มโชกไปด้วยน้ำตา

นักพรตกู่ลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย หลานซื่อเข้าเรื่องทันที “เจ้ารู้จักบุปผานำชีวิตหรือไม่?” พอเอ่ยชื่อนี้ออกมา สีหน้าของนักพรตกู่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันใด แต่เขาก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว “เรียนธิดาศักดิ์สิทธิ์ ข้าน้อยรู้จัก บุปผานำชีวิตในหมู่ชาวต่างเผ่านั้นพบเห็นได้ไม่บ่อยนัก ถ ึงขั้นที่มีน้อยคนนักที่จะเอ่ยถึงมัน เพราะว่ามันมีอีกชื่อหนึ่งเรียกว่า ‘บุปผาต้องห้าม’” “บุปผาต้องห้ามหรือ?”

เมื่อรู้ว่าซูจิ่งสิงไม่ค่อยรู้เรื่องพิษสักเท่าไร นางจึงหยิบเอาสารานุกรมพิษออกมา พลิกไปที่หน้าหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นให้เขา “ชื่อของดอกฉิงฮวาฟังดูงดงาม แต่แท้จริงแล้วมันเป็นยาพิษที่ร้ายแรงมาก ยาพิษชนิดนี้จะไม่ทำให้ท่านเสียชีวิต แต่จะทำให้ท่านเสพติดกลิ่นข องดอกฉิงฮวา แค่เพียงได้สัมผัสเล็กน้อย ท่านก็จะถอนตัวไม่ขึ้น”

น่าจะเป็นยาพิษที่เผยอวี้ให้นางกิน นอกจากโอสถกำหนัดแล้ว ยังมีตัวยาที่กระตุ้นให้เกิดอาการใจสั่นกำเริบ มิหนำซ้ำยังมีสมุนไพรอีกชนิดหนึ่งนามว่าบุปผาเจ็ดราตรี มันคือโอสถกำหนัดที่มีฤทธิ์รุนแรงยิ่งนัก

มังคละพูดเสียงแหบ “โห ! โคตรป้อโคตรแม่ปีศาจ? ทำไมมันดูน่ากลัวขนาดนั้น” “ไม่ใช่ปีศาจธรรมดาหรอก” อินทร์แปงตอบเสียงเครียด “นี่คือปีศาจอสุรกายอสรพิษ… มันเกิดจากคำสาปที่รวมพลังด้านมืดของศรีพงษา”

เทพบุปผาคือเทพแห่งหมู่มวลดอกไม้ ทว่าดอกไม้ที่งดงามก็ยังมีงดงามไม่เทียบเท่ากับใบหน้าที่กำลังเมามายนี้เลย เขาถอนหายใจก่อนจะอุ้มนางขึ้นมา สิ่งที่ดึงดูดเจ๋อเชี่ยนมิใช่แค่เพียงหน้าตาที่งามงด หากแต่เป็นกลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งออกมาจากร่างกายของหมิงหลัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของบุปผาใน ยามเช้าที่ต้องแสงของดวงตะวัน

สรัญรัตน์ลุกขึ้นยืน แล้วยื่นหน้าปกของหนังสือสารคดีเล่มนั้นให้กล้องวงจรปิด “ฉันอ่านสารคดีเกี่ยวกับสัตว์โลก ฉันเจอมันก็เลยเอามาอ่าน ผิดหรือเปล่าล่ะ”

“คุณ!!” “ฉันชื่อปาลินส่วนเด็กคนนี้คือลูกสาวของฉันชื่อปลายฟ้า จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากจะมาเห็นหน้าเธอนักหรอกนะ”