ซ่งอวี้หลันนางร้ายเปลี่ยนบท

พลั่ก! กรี๊ดด!! ตุบ!

“คุณหนู!”

เสียงกรีดร้องของสาวใช้คนสนิทของหญิงสาวดังขึ้นด้วยความตกใจ หลังจากเห็นร่างของคุณหนูของตนพลัดตกจากบันไดลงไปยังชั้นล่าง ท่ามกลางความตื่นตะลึงของทุกคนที่อยู่ภายในโรงเตี๊ยมชื่อดังของเมือง

หญิงสาวที่ร่วงลงมาจากบันไดนับสิบขั้นแน่นิ่งหมดสติไปหลังจากกลิ้งลงถึงพื้นด้านล่างพร้อมกับเลือดสีแดงสดไหลรินออกมาบริเวณขมับด้านซ้ายที่เกิดจากแผลกระแทก

สาวใช้ตัวเล็กที่ได้สติรีบวิ่งลงไปดูคุณหนูของตนเองด้วยสีหน้าตื่นตระหนกระคนหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

“คุณหนูเจ้าคะ! คุณหนู อึก…คุณหนูอย่าเป็นอันใดไปนะเจ้าคะ อึก.. ใครก็ได้ช่วยตามหมอให้ข้าที..”

สาวใช้ตัวเล็กที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างน่ารักทั้งที่อายุก็ปาไป 18 ปีแล้วนั้นในตอนนี้ดวงตากลมโตของเจ้าตัวกำลังเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาสีใสที่ไหลรินเป็นทาง

พร้อมกับพร่ำเอ่ยเรียกคุณหนูของตนด้วยสีหน้าหวาดกลัวเป็นภาพที่ทำให้ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์อยู่นั้นต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเห็นใจ

ส่วนตัวต้นเหตุที่ทำให้หญิงสาวตกลงมานั้นทำเพียงยืนมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าราบเรียบอย่างไร้ความรู้สึกอยู่ที่เดิม โดยที่ภายในอ้อมกอดของบุรุษผู้นั้นยังมีร่างของหญิงสาวอีกคนอยู่ด้วย

หญิงสาวที่โดนผลักตกบันไดลงมานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นคือ ไป๋อวี้หลัน คุณหนูใหญ่ของจวนตระกูลเสบาบดีฝ่ายขวาไป๋ฮุ่ยหมิง อายุ 17 หนาว คู่หมั้นขององค์รัชทายาท ไท่เฟยฉี อายุ 20 ปี

ส่วนหญิงสาวในอ้อมกอดของชายหนุ่มก็คือ หวังซูเซียน อายุ17 หนาว บุตรสาวคนโตของเสนาบดีฝ่ายซ้าย

“อึก…โอ๊ย”

ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของสาวใช้ไป๋อวี้หลันก็ได้เปิดเปลือกตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกงุนงง ก่อนที่นางจะรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไหลอาบลงมาตามกรอบหน้าสวย พร้อมกับอาการเจ็บปวดบริเวณบาดแผลจนหลุดเสียงร้องออกมา

“โอ๊ย เจ็บชะมัดนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกัน”

หญิงสาวเอ่ยเสียงเบากับตนเองอย่างสับสน

“คุณหนู! ในที่สุดท่านก็ฟื้นขึ้นมา อึก…”

เสี่ยวถิง สาวใช้คนสนิทของไป๋อวี้หลันเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ

“เอ๊ะ ใครกัน แล้วนี่ฉันอยู่ที่ไหนกัน”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยความงุนงง แต่คำพูดนั้นของนางกลับทำให้คนด้านข้างอย่างเสี่ยวถิงถึงกับดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจที่คุณหนูของตนเองนั้นเป็นอะไรไปแล้วถึงได้พูดจากแปลกประหลาดเช่นนี้หรือเป็นเพราะว่าได้รับบาดเจ็บที่หัวใช่หรือไม่ ต้องใช้แน่ ๆ

“ท่านหมอมารึยัง ใครตามหมอมาให้ข้ารึยัง!”

เสี่ยวถิงร้องถามผู้คนรอบ ๆ อย่างร้อนใจ

“ข้าตามให้แล้วแม่นาง โปรดรอสักครู่”

พนักงานชายในร้านเอ่ยบอกกลับ

“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ คุณหนูโปรดรอสักครู่ท่านหมอกำลังมาแล้วเจ้าค่ะ”

สาวใช้ของหญิงสาวเอ่ยบอกด้วยสีหน้าปลอบประโลม

“ทำไมถะ…..โอ๊ย!”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เอ่ยจบประโยค จู่ ๆ ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ของใครบางคนก็ไหลทะลักเข้ามาภายในหัวของนางมากมายราวกับเขื่อนแตก

จนหญิงสาวต้องกลั้นใจข่มกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้เหมือนเวลาแห่งความเจ็บปวดนั้นนานมากทั้งที่จริง ๆ แล้วมันเพิ่งจะผ่านไปเพียงครู่เดียวเท่านั้น

แต่เมื่อความเจ็บปวดจางหายไปแล้วนั้น ดวงตาเรียวหงส์นัยน์ตาสีเหลืองอำพันก็ได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิม อวี้หลันถึงกับนั่งนิ่งงุนงงอย่างไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเพียงความฝัน

เดิมทีแล้วอวี้หลันเป็นผู้กองสาวของหน่วยรบของทหาร ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ในสนามรบและกำลังปะทะกับฝ่ายตรงข้ามอยู่

แต่เพราะต้องการที่จะปกป้องลูกน้องใต้บังคับบัญชาเธอจึงได้เอาตัวเองไปขวางวิถีของระเบิดจนตายลง

แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกทีกับมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ จนเมื่อได้รับความทรงจำของหญิงสาวเจ้าของร่างก็คือ ไป๋อวี้หลันที่ชีวิตของนางดูจะน่าเวทนาอยู่มากทั้งที่เป็นบุตรสาวของฮูหยินเอกแต่กลับโดนบิดาแท้ ๆ ของตนเองเมินเฉย ไม่สนใจ

ตั้งแต่ที่มารดาของนางตายจากไปบิดาก็เอาแต่รักใคร่บ้านของฮูหยินรองกับบุตรสาวของนาง

ยิ่งเมื่อสตรีผู้นั้นให้กำเนิดบุตรชายให้กับบิดา เขาก็ยิ่งมอบความรักและความเอาใจใส่ให้กับคนพวกนั้น

ส่วนกับนางก็แล้วราวกับว่าเป็นเพียงฝุ่นอากาศ แต่ที่นางยังคงได้อยู่อย่างสบายไม่ลำบากก็เพราะสัญญาหมั้นหมายที่นางมีกับองค์รัชทายาท

ถ้าไม่มีเรื่องนี้เกรงว่านางก็คงจะต้องใช้ชีวิตไม่ต่างจากสาวใช้ภายในจวนเป็นแน่