วันไนท์สแตนด์

กันตธีร์ หนุ่มวิศวกรการบิน ตัดสินใจหันหลังให้ธุรกิจของครอบครัว หลังเกิดความขัดแย้งรุนแรงกับบิดาเรื่องสืบทอดกิจการบวกกับปมสูญเสียมารดา จนยอมทิ้งชีวิตสุขสบายเพื่อพิสูจน์เส้นทางที่เขาเลือกเองภายใต้รูปลักษณ์ของพนักงานฝ่ายผลิตมอมแมมในบริษัทผลิตยางรถยนต์ กันตธีร์แฝงตัวอยู่อย่างคนธรรมดาในหอพักแคบๆ โดยไม่มีใครรู้ฐานะที่แท้จริง ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกเมื่อเขาได้พบกับ บัวบุษยา ลูกสาวแสนสวยของประธานบริษัท ความประทับใจตั้งแต่แรกเห็นก่อเกิดเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ผูกพันทั้งคู่ไว้โดยไม่รู้ตัว จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นในค่ำคืนหนึ่ง ณ ผับหรู เมื่อความบังเอิญพาให้ทั้งคู่มาพบกันอีกครั้ง กันตธีร์เลือกจะใช้แผนร้ายแกล้งจีบเพื่อนของบัวบุษยาเพื่อทดสอบอารมณ์คนสวย จนกระทั่งถูกเธอประณามด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อน แรงโทสะนำไปสู่บทลงโทษที่หอมหวาน... เขาตัดสินใจปิดปากหญิงสาวจอมพยศด้วยจูบที่เร่าร้อน ก่อนจะพาเธอไปสัมผัสตัวตนที่แท้จริง ณ คฤหาสน์หรูในค่ำคืนที่บิดาไม่อยู่ เมื่อความจริงที่ถูกเปิดเผย และความสัมพันธ์ที่ยากจะถอนตัว ความรักถูกขวางกั้นด้วยศักดิ์ศรีของตระกูล บิดาของกันตธีร์สั่งให้เขาลาออก ในขณะที่บัวบุษยากำลังถูกบิดาบังคับให้เข้าพิธีวิวาห์กับชายที่ไม่ได้รักเพื่อกลบเกลื่อนความร้าวฉานระหว่างสองครอบครัว...

หล่อนส่งเสียงครางเบา ๆ แต่ลินินก็ได้ยินชัดเจนเพราะแถวนั้นเงียบเชียบ พ่อเลี้ยงเจตภพค่อย ๆ ไล่ลิ้นตั้งแต่หัวแม่เท้าขาว ๆ ทาเล็บสีแดงของแม่สาวญี่ปุ่นขึ้นไปเรื่อย ๆ บนเรียวขาสวย อูย...ขนาดแอบมองอย่างนี้ยังวูบวาบซะขนาดนี้ ก็ที่เห็นพ่อเลี้ยงเจตภพทำเหมือนค่อย ๆ เร้าอารมณ์แม่สาวหน้าใสให้ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่ไล่ลิ้นขึ้นไปตามเรียวขาจนกระทั่งถึงขาอ่อน

เมื่อองค์หญิงองค์ชายวัยหัดรักถูกส่งออกนอกวัง สำนักศึกษาที่แสนสงบก็เริ่มวุ่นวาย จนต้องส่งพวกเขาไปทำภารกิจข้างนอกแทน (รุ่นลูกของเรื่องข้ามมิติมาเป็นจักรพรรดินีมากรัก)

“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันแค่เผลอตัวไปไม่ได้ตั้งใจ” - นภาภัส ( ฟ้าใหม่ )

อย่าเอาใจลงมาเล่น เขาเตือนเธอตั้งแต่ครั้งแรก ไม่มีทางหวั่นไหวให้เขาแน่ เธอบอกตัวเองมาตลอด ทว่ากลายเป็นเขาที่เสพติดเธอจนเหมือนจะลงแดงตายหากวันไหนไม่ได้กอดไม่ได้หอม และกลายเป็นเธอที่เทใจให้เขาจนหมดหน้าตัก!

ก็แค่วันไนต์กับเพื่อนชายคนสนิท ในคืนที่มันเมาเพราะอกหัก แต่พลาดไปนิด เลยได้ยัยหนูน่ารักมาดูต่างหน้า แล้วเพื่อนก็กลับไปคืนดีกับแฟน เธอไม่อยากเป็นตัวปัญหาของเขา จึงบอกทุกคนว่า ป๊ะป๋าของลูกไปสวรรค์แล้ว

จะบ้าตายรายวัน! โดนผู้ชายทิ้งไม่พอ ดันเมาจนโดนเพื่อนท้าให้ไปจูบกับ ‘พี่กาย’ พี่ชายที่เกลียดแสนเกลียด ทีแรกก็กะจะจูบเฉย ๆ แต่ไหงดันมาจบที่คอนโด!

'กูไม่เอาคนร้ายๆ อย่างมึงมาเป็นเมียหรอกอีเนส' 'ต่อให้โลกนี้มีแค่มึงคนเดียว กูก็ไม่เอามาทำผัวค่ะ กูสวย!!'

“ซินเหยา เจ้าแพ้แล้ว” “ท่านอย่าเขามานะ ข้าขอสู้ตาย อย่านะ ออกไป” “ดูเหมือนว่าเจ้าจะลืมข้อตกลงของเรานะ” “เว่ยจื่อหยาง นี่ท่าน อื้ออ อาา อย่านะ อื้อออ..” มือของเขาเริ่มลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างนางผ่านชุดชั้นในบางเบาของนาง ทำให้ซีเหยาเริ่มรู้สึกแปลกๆ ตรงส่วนที่เขาสัมผัส จื่อหยางเริ่มถอดเสื้อออกเผยให้เห็นอกกว้าง ทำให้นางเริ่มรู้สึกตื่นเต้น หัวใจนางเต้นไม่เป็นจังหวะ และเริ่มรู้สึกว่าควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ๆ และจูบนาง “อื้ออ อย่าาา อาาาา อืมมมม” ร่างน้อยบิดไปมากับสัมผัสของนิ้วที่เลื่อนไปเรื่อยๆ ตามซอกคอและร่องอกลึกของนาง ก่อนจะค่อยๆ ลูบไปที่ยอดปลายถัน ทำให้มันแข็งขึ้นมาดันชุดจนเห็นชัด เขาเริ่มใช้ลิ้นเข้าช่วยในการเชยชมมันทำที ก่อนที่คนใต้ร่างของเขาจะเริ่มร้องครางออกมาอย่างลืมตัว “อื้ออ อาาา อื้ออ” “เจ้ากลั้นเสียงทำไมกัน” “ปล่อยข้านะ ข้าไม่อยาก…” “จริงหรือ เจ้าไม่รู้สึกอะไรกับข้าเลยอย่างนั้นหรือ เหยาเหยา อย่าหลอกตัวเอง” “ข้า…อ๊าาา ไม่นะ ท่าน..หยุดนะ”

ใครจะไปคิดว่าการเดินไปส่งข้าวให้ลูกค้าในวันที่แสนจะธรรมด๊าธรรมดา จะทำให้ฉันบังเอิญได้พบกับเขา… “คุณ! คุณไปโดนอะไรมาคะเนี่ย!” . . • ☆ . ° .• °:. *₊ ° . ☆ ‘เธอโอเคหรือเปล่า~’ น้ำเสียงที่หอบกระเส่าประสานกับจังหวะที่หนักหน่วงในตอนนั้น.. ฉันจำมันได้ดี.. ทั้งที่มันดีขนาดนั้น เขาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกทรมานสักนิดเเท้ๆ.. ทั้งที่ดีขนาดนั้น.. ทำไมฉันถึงจำเขาไม่ได้! “..ใครใช้ให้พูดแบบนั้นกับครั้งแรกของผู้หญิงกันเล่า! อบอุ่นจนรู้สึกหงุดหงิดเลย!” มิลินควักน้ำล้างหน้าเป็นชุด มันแทบจะเปียกไปทั้งตัว.. ก่อนจะท้าวแขนแล้วมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ ‘ช่วยทำ.. ให้แรงกว่านี้ที~ อ๊ะ!’ ‘ลินต้องการ~ จะ จนทนไม่ไหวอยู่เเล้ว~’ “กัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเลยไหมมิลิน! กัดให้ตายไปเลย!” ทำตัวแย่ๆ ใส่กันยังจะลืมง่ายซะกว่า.. ที่บอกว่าจำคำพูดฉันได้เนี่ย.. จำประโยคพวกนี้ไปด้วยหรือเปล่านะ!><