Trahison Novels & Stories

แม้จะโดนปฏิเสธ แต่เอกรู้ดีว่ามนุษย์ทุกคนย่อมมีจุดอ่อน เขาจึงส่งรูปถ่ายตนเองคู่กับรถหรูที่มีฟ่อนเงินหนาเตอะวางอยู่อย่างจงใจ "น่าเสียดายจังครับ ผมนึกว่าเราจะได้ทำความรู้จักกันเสียอีก" เพียงไม่กี่นาทีต่อมา กำแพงศีลธรรมที่หญิงสาวพยายามรักษาก็พังทลายลงเพราะอำนาจเง ิน "วันเสาร์นี้หนูว่างพอดีค่ะพี่... หนูเหงาจัง พี่ช่วยทำให้หนูหายเหงาหน่อยได้ไหมคะ?" เธอกระหน่ำส่งรูปภาพลับเฉพาะมาเอาใจเขาทันที เอกลอบยิ้มด้วยความสมเพชในกิเลสของมนุษย์ที่พ่ายแพ้ต่อทรัพย์สินเพียงไม่กี่แสนบาท

ไม่นานเสียงแจ้งเตือนแอบพลิเคชั่นธนาคารดังขึ้น พัสวีร์หยิบมันขึ้นมาแล้วเอ่ยถาม “โอนเงินมาทำไมวะ จะให้โบนัสรึไง” “เงินของมึงที่ให้อรัญญาร์ เขาฝากกูมาคืนมึง แล้วกูจะบอกอะไรให้นะกูกับหวานไม่เคยมีอะไรกันความสัมพันธ์เป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องเท่านั้น ไปก่อนนะเมียรอ” พ ัสกรตบเข้ากับไหล่ของน้องชาย “จะทำอะไรก็คิดดีๆ ของมีค่าที่หลุดลอยไปมันหากลับคืนมายากนะเว่ย ดูกูเป็นตัวอย่างกว่าแก้วจะให้อภัยนานนะเว่ย”

เมื่อคิดถึงคำว่าไม่รัก มิลินก็ฟูมฟายขึ้นมาอีกครั้ง ในหว่างนี้ชิชาเรียกเด็กเสิร์ฟให้หยิบแก้วมาเพิ่มให้ ก่อนจะชงเหล้าและยื่นให้กับเพื่อนสาว " ดื่มให้ลืมผู้ชายเลว ๆ ชน...!! " ท่าทีที่เปลี่ยนไปของชิชาหลังจากรู้ว่ามิลินถูกนอกใจ มันทำให้ความผิดครั้งนั้นของไทม์พลันแล่นเข้ามา ในหัวทันที ราวกับว่าเรื่องของเธอก็เพิ่งจะเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ เช่นเดียวกัน " มึงสมกับเป็นเพื่อนกูจริง ๆ เลยชา หมดแก้ว..."

คำพูดที่ปนไปด้วยความเศร้ามันทำให้หญิงวัยกลางคนรู้สึกผิดมากกว่าเดิมที่บุตรชายของเธอนั้นมาทำร้ายผู้หญิงคนตรงหน้านี้ ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นลูกของเธอก็จริงแต่เธอก็เข้าใจหัวอกของผู้หญิงด้วยกัน “หนูช่อจ๊ะ ถ้าป้าสัญญาว่าต่อไปจะไม่ให้พี่เขามาทำร้ายจิตใจหนูอีก หนูจะ

ย่าลืมคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้แก่กันก็พอ" เขมิกาพยายามพูดโน้มน้าวจิตใจของชายตรงหน้า เมื่อเธอรู้ดีว่าเขาเองก็ปรารถนา ที่จะอยู่ด้วยกันไม่ต่างไปจากเธอ เพียงแค่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะได้อยู่ร่วมกัน ที่สำคัญมาเรียมกำลังรอเขากลับไป เขมิกาไม่อาจเหนียวรั้งชยันต์ไว้ได้ เพราะหากเป็นเ ช่นนั้นตราบาปก็จะไปตกอยู่ที่มาเรียมอีกคน แน่นอนเธอไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น ลูกคือผ้าขาวบริสุทธิ์ มาเรียมคือตราบาปบริสุทธิ์ ที่ไม่ควรจะเกี่ยวข้องกับการกระทำและผลกรรมที่เธอมีร่วมกับชยันต์

เธอพยายามเขย่าปลุกเรียกให้ตื่น แต่เกื้อกูลก็ยังคงเพ้อไม่หยุด “ไม่ ไม่จริง ไม่ใช่ ไม่จริง มันไม่ใช่ความจริง” คราวนี้นภิศาได้ยินชัดเพราะเขาพูดคำเดิมซ้ำๆและดังขึ้นเรื่อยๆเหมือนกำลังเถียงกับตัวเอง นอกจากนั้นท่าทางของเกื้อกูลยังดูหวาดกลัวในสิ่งที่ตัวเขาเองกำลังปฏิเสธ มันออกมา

วรวิชนั่งฟังมานานสองนานและเห็นการกระทำของเพื่อนทั้งหมดมาตั้งแต่ต้น ทั้งที่เตือนแล้วเตือนอีกว่าอย่าทำแบบนั้นคนที่เสียใจมันจะไม่ได้มีแค่คนเดียว ในเมื่อกูเสียใจมาหลายปี อย่างน้อย ๆ มันก็ต้องเสียใจเหมือนกัน” เตชินท์พูดเสียงเข้มในใจเต็มไปด้วยความแค้น ทำเอาเพื่อนส่ายหน้ากันอย่างหมดหนท าง พวกเขากังวลว่าวันหนึ่งภัคธีมาจะรู้เรื่องนี้ขึ้นมา

ถ้าตอนนั้นยอมทิ้งทิฐิหันหน้ามาคุยกันคงไม่ต้องห่างไปถึงสี่ปีขนาดนี้ คิดแล้วก็ยังรู้สึกเสียดายไม่หายว่าเหตุใดจึงเชื่อไปรยาและยอมทิ้งภรรยาพร้อมลูกในท้องไปใช้ชีวิตสุขสบายคนเดียว ไม่หรอก..เขาไม่ได้เชื่อไปรยาแต่เชื่อมั่นในตัวเองสูงเกินไปต่างหาก เชื่อว่าบุลลาผิดทั้งที่ยังไม่ได้เค ้นหาความจริงด้วยซ้ำ หากเปรียบเป็นละครก็คงเป็นพระเอกแสนโง่ที่โดนคนดูด่าทุกวันแทบจะสามเวลาหลังอาหาร

เขาบอกปัดอย่างสุภาพที่สุด เทียนหยดทำเป็นพยักหน้า เม้มปากแน่นๆ แล้วยิ้มอย่างยอมรับชะตากรรม “ค่ะ...เทียนเข้าใจ ที่แปลงนั้นมันแพง และจียังไม่ไว้ใจเทียน” “โธ่เทียน อย่าพูดแบบนั้นสิ จีรู้สึกผิดยังไงไม่รู้” “ก็มันจริงนี่คะ ตอนจียืมเงินเทียน เทียนเซ็นเช็คให้ทันที ไม่มีสัญญาเงินกู้ อะไรด้วยซ้ำ เพราะอะไรรู้ไหมคะ เพราะจีคือคนที่เทียนรัก คือคนที่เทียนไว้ใจและมั่นใจว่าไม่มีวันทรยศเทียนยังไงล่ะ” ยิ่งพูดยิ่งเหมือนตอกย้ำความผิดของจีรวัฒน์ แต่หัวใจเขาคงกระด้างเกินเยียวยา เพราะแม้เธอจะเอ่ยแทงใจดำแต่เขาก็ไม่สะทกสะท้าน ไม่มีเผยพิรุธให้เธอจับได้เลย