รสสวาทอาจารย์สุดเนิร์ด

รสสวาทอาจารย์สุดเนิร์ด

last updateDernière mise à jour : 2025-03-21
Par:  จินต์พิชาComplété
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
Notes insuffisantes
28Chapitres
3.6KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

คนรักของเธอหน้าคล้ายอาจารย์สุดเนิร์ด แต่เพราะเวลาอยู่ด้วยกันเขาเร่าร้อน จนเธอคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้เลยทั้งสองคนจะเป็นคนเดียวกัน

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่ 1 อาจารย์ไม่โซเชียล

「申し訳ございません、温井さん。手術に最適な時期は、もう過ぎてしまっておりました……」

子宮がんの診断書を握りしめたまま、温井紬(ぬくい つむぎ)はしばらく動けずにいた。どれくらい経っただろう、彼女はようやく我に返り、長谷川慎(はせがわ しん)の秘書である柏木要(かしわぎ かなめ)に電話をかける。

呼び出し音が長く鳴り続けた。やっと出た相手の声は、いつも通り素っ気ない。「奥様、何か御用でしょうか」

紬は震える指を握りしめた。「慎は?話があるの」

「長谷川代表は今、取り込み中です」要が答えた。

「少しだけでいいから、代わってもらえない……?」

要の返事を待つ間もなく、受話器の向こうから柔らかな女性の声が聞こえてきた。「慎、サプライズって一体どんな物なの?もったいぶらないで教えてよ」

「上を見て」

聞き慣れた低い声。でも、紬に向けられたことは一度もない、あたたかな響きだった。

次の瞬間、要は遠慮なく電話を切った。

そのとき――

ドォンッ!

港の対岸から轟音が響いた。紬は青ざめた顔で空を仰ぐ。

対岸から打ち上がる、華やかな花火。紺碧の夜空を彩る光の饗宴は、まるでおとぎ話のように美しかった。

病院の入口には、人だかりができていた。

「ねえ、知ってる?あれ、ランセー・ホールディングスの長谷川代表が彼女の誕生日に上げた花火なんだって。一晩で40億円以上らしいわよ!」

「お相手、園部寧音(そのべ ねね)さんでしょ!世界トップの工科大の博士で、国内の一流企業が引く手あまたのエリート。頭も良くて美人で、家柄も申し分ないし、彼氏まであんなイケメンの大金持ちなんて!」

「そりゃあの長谷川代表も夢中になるわよ。あんな完璧な彼女、自慢したくなるに決まってるじゃない!」

紬は派手に輝く花火を見上げたまま、じっと立ち尽くしていた。やがて、握りしめていた診断書がするりと指から滑り落ち、薄い紙切れが足元に舞い降りる。

彼女は踵を返し、静かに立ち去った。

その日の明け方のこと。

慎が帰宅すると、灯りもつけずに紬が暗闇のリビングに座っていた。

彼はスイッチに手を伸ばして明かりをつけ、眉をひそめる。「まだ起きてたのか」

紬は顔を上げ、目の前の人を見つめる。上腕にかける上着、深い黒の瞳。変わらず冷ややかな眼差しで、こちらを見下ろしている。

ずっと、彼はこういう人なのだと思っていた。生まれつき、誰にでも冷たいのだと。でも違った。自分の隣で氷のように冷たい彼は、別の誰かにとっては、心を焦がすほどあたたかいのだ。

「眠れなくて」紬はかすれた声で答える。「今日、病院に行ってきたの」

慎は無造作に上着をソファに投げ出すと、無関心な口調で訊く。「で、何て言われた?」

紬は最近ずっと下腹部の痛みを訴えていた。慎は一緒に病院へ行くと約束してくれたのに、その度に延期になった。

――会社で超大型契約が入っただの、プロジェクトでトラブルが起きただの。

慎は確かに昨日、紬に約束していた。病院に付き添うと。

でも寧音はこっそり自分の誕生日を祝うつもりだと聞いて、会社から慌てて寧音のところに駆けつけた。

寧音のために花火を打ち上げるのに夢中で、紬に関しては、確かに手が回らなかった。

「何でもない。もう少し様子を見ましょうって」紬は目を伏せる。「それより……今日は、どうして帰ってきたの?」

慎は一瞬動きを止めた。それから、ゆっくりと近づいてくる。

紬を抱き寄せ、首筋に何度も熱い吐息を落とす。耳元で、かすれた声が響いた。

「今日からお前の排卵日だろ」

「長谷川家の跡継ぎを産むために、毎月この時期は必ず関係を持つって約束したのはお前の方だ。まさか、もう忘れたのか?」

彼の身体から漂う女性用の香水の香り。それはまるで銃弾のように、紬が必死で保っていたわずかなプライドを撃ち抜いた。

慎の言う通りだった。結婚して三年、彼はずっとこうだった。祖母である長谷川老夫人に「長谷川家の跡を継ぐ子を」と言われたときだけ、義務のように帰ってきて、紬を抱く。

紬の意識がぼんやりと遠のく。子供……もう無理かもしれないのに。

もともと紬は、穏やかで従順な性格だった。言われるがまま、流されるまま。それが当たり前になっていた。でも今日は――もう、我慢したくなかった。

「慎、私と寝て……彼女に嫉妬されたりしないの?」

暗闇の中、紬の瞳が鋭く光る。大人しかった小動物が、初めて牙を剥くように。

慎は彼女を見つめた。いつもと違う真剣な表情に気づいたのか、彼の目に冷たい光が宿る。

やがて、慎が笑った。けれど、その笑みに温もりはない。

「まさか。俺たちの結婚は秘密だ。というか、表に出せないのはお前の方だろう」

「最初から脇役だと分かっていたはずだ」
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres
Pas de commentaire
28
ตอนที่ 1 อาจารย์ไม่โซเชียล
บรรยากาศการเรียนการสอนวิชาเคมีของคณะวิทยาศาสตร์ภาควิชาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอางของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งค่อนข้างจะตึงเครียด อาจารย์ประจำวิชาเป็นชายหนุ่มตัวสูงใบหน้าเคร่งขรึม สวมแว่นตากรอบดำแต่งกายภูมิฐาน กางเกงสแล็คกับเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกเนกไทสีเดียวกับกางเกงและยังสวมสูทพอดีตัวเข้าชุดกันอีกด้วยเขาเป็นคนพูดน้อยและมีฉายาว่าอาจารย์สุดเนิร์ดเนื่องจากการแต่งตัวและการวางตัวของเขา ที่ไม่สนใจสังคมและคนรอบข้างมาทำงานก็อยู่แต่ในห้องส่วนของตัวเอง แม้แต่อาจารย์ในภาควิชาเดียวกันก็ไม่ค่อยสนิทกับใครเท่าไหร่ แต่ในเรื่องของการเรียนการสอนและประสบการณ์ที่ถ่ายทอดให้กับนักศึกษานั้นเขาไม่เป็นสองรองใครเพราะนอกจากจบการศึกษามาจากต่างประเทศและมีประสบการณ์ทางด้านการสอนและมีประสบการณ์ในการทำงานอื่นนอกจากเป็นอาจารย์เลยทำให้เขาได้รับการยอมรับเป็นอย่างดีวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกนักศึกษาชั้นปีสี่ที่ลงเรียนวิชานี้กับเขามีเกือบหกสิบคนซึ่งนอกจากนักศึกษาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอางแล้วยังมีนักศึกษาวิชาเคมีและเภสัชฯมาลงทะเบียนเรียนอีกด้วย แต่ถึงแม้จะมีนักศึกษาเกินครึ่งร้อยทั้งห้องก็ไม่มีเสียงคุยกันเลย นักศึกษานั่งเงียบฟังอ
Read More
ตอนที่ 2 อย่าปรักปรำ
หลังจากเปิดเรียนได้สองสัปดาห์แล้วทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่ พิชญาภาก็เลยรับงานเดินแบบซึ่งเป็นงานอดิเรกที่เธอทำมาตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ใช่เพราะต้องการเงินแต่เพราะรู้สึกว่าการออกไปทำงานมันจะทำให้เธอได้เจอผู้คนมากมายมันดีกว่าการที่จะต้องเหงาอยู่คอนโดตามลำพังวันนี้เธอได้รับการติดต่อจากโมเดลลิงที่ตนเองสังกัดอยู่เพื่อไปเดินแบบให้กับงานประมูลเครื่องเพชรแห่งหนึ่ง ซึ่งครั้งนี้จะใช้นางแบบหน้าใหม่ทั้งหมดเพราะผู้จัดงานต้องการให้ผู้เข้าร่วมประมูลสนใจเพชรบนตัวนางแบบมากกว่าใบหน้าของนางแบบด้านหลังเวทีค่อนข้างวุ่นวายช่างแต่งหน้าและช่างทำผมทำงานกันมือเป็นระวิง พิชญาภาที่มาถึงก่อนเป็นคนแรกๆ แต่งตัวเสร็จแล้วตอนนี้ก็แค่รอเวลาที่จะขึ้นเวทีเท่านั้นเครื่องเพชรที่ทุกคนใส่วันนี้ราคาไม่สูงมาก ทุกชุดเริ่มประมูลที่ห้าหมื่นบาท ทางเจ้าของงานอยากเน้นปริมาณเพื่อให้แขกได้ประมูลกันอย่างทั่วถึงมากกว่าจะเน้นสร้อยที่ราคาสูง ยกเว้นก็แต่เครื่องเพชรที่สวมกับชุดฟินนาเล่ซึ่งเพื่อนนางแบบคนหนึ่งสวมอยู่เป็นชุดเครื่องเพชรที่มีมูลค่ารวมเกือบสิบล้านนางแบบหลายๆ คนตื่นเต้นที่ได้สวมเครื่องประดับสวยงามแต่สำหรับพิชญาภาแล้วหญิงสา
Read More
ตอนที่ 3 ขอบคุณที่มาทัน
“ถ้าไม่ได้เอาไปจะกลัวทำไมล่ะ พี่เปรี้ยวคะหนูว่าลองเอากระเป๋ามาค้นเลยดีไหมคะ”“ถ้าจะค้นก็ต้องค้นของทุกคนสิจะมาค้นของฉันคนเดียวได้ยังไง”“เอาล่ะ อย่าเถียงกันเลยพี่ว่าเอากระเป๋าของทุกคนมากองรวมกันเดี๋ยวพี่จะให้เจ้าของงานตรวจกระเป๋าของทุกคนเอง”พิชญาภาถอนหายใจ เธอคิดว่าเดินแบบเสร็จจะได้รีบกลับไปนอนแต่พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้เธอก็มีสีหน้าเซ็งหญิงสาวส่งกระเป๋าของตนเองไปกองรวมกับเพื่อนๆ จากนั้นก็นั่งฟุบอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งรอให้เจ้าของงานตรวจกระเป๋าไปทีละใบตรวจชุดครบทุกใบแต่ก็ยังไม่มีต่างหูที่หายไป“ต่างหูมันจะหายไปได้ยังไงต้องมีใครเอาไปแน่”“มีใครออกจากห้องนี้ไปไหมหลังจากกลับมาจากเดินแบบแล้ว”“พีชออกไปเข้าห้องน้ำค่ะ”“เธอแอบเอาต่างหูไปหรือเปล่า”“ฉันจะเอาไปทำไม”“แต่เธอก็น่าสงสัยนะ เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ออกไปจากห้องนี้ ฉันจำได้ว่าตอนเดินเข้ามาเธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง”“ฉันไม่ได้เอาไปจริงๆ ฉันแค่ออกไปเข้าห้องน้ำไม่เชื่อก็ลองดูกล้องวงจรปิดสิ”“ที่นี่มีกล้องวงจรปิดก็จริงแต่ในห้องแต่งตัวและห้องน้ำไม่มีกล้องวงจรปิดนะ จะมีก็แต่ทางเดินเท่านั้น” เจ้าของสถานที่บอกกับผู้จัดงานตอนนี้สายตานางแบบห
Read More
ตอนที่ 4 เลี้ยงเหล้าคงไม่พอ
ทั้งสองคนนั่งคุยกันไปเรื่อยจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาร้านปิดหญิงสาวก็ขอตัวกลับ ชายหนุ่มก็เดินตามออกมานอกร้าน“คุณขับรถไหวไหมเมาหรือเปล่า”“มึนนิดหน่อยค่ะ แต่คอนโดของพีชอยู่ใกล้นิดเดียวไม่มีด่านตำรวจหรอกค่ะ”“ถ้าไม่ไหวเรียกแท็กซี่ไหมผมจะเรียกให้หรือถ้าไว้ใจก็ให้ผมไปส่ง”“ไม่เป็นไรค่ะพีชไหวจริงๆ แล้วคุณล่ะคะดื่มไปหลายแก้วเหมือนกันจะกลับยังไง”“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมมาเที่ยวที่นี่บ่อยรู้ดีว่าจะขับกลับคอนโดยังไงไม่ให้เจอด่าน”“คุณก็อยู่คอนโดเหมือนกันเหรอคะ”“ครับคอนโดผมชื่อXXX ครับ”“อ๋อ..อยู่ถัดจากคอนโดของพีชไปนิดเดียวเองค่ะ พีชอยู่คอนโดXXXค่ะ“เราอยู่ใกล้กันแค่นี้เองนะครับแต่ทำไมเพิ่งเคยเจอกันก็ไม่รู้”“แต่ก่อนพีชก็ไม่ค่อยมาเที่ยวแบบนี้หรอกค่ะ แต่คืนนี้มันรู้สึกเซ็งๆ ก็เลยมาหาอะไรดื่ม พีชดีใจนะคะที่เราได้เจอกัน แล้วก็ขอบคุณคุณวรรธอีกครั้ง”“คุณขอบคุณผมบ่อยเกินไปแล้วนะพีช”“แค่ขอบคุณกับเลี้ยงเหล้าไม่กี่แก้วมันยังน้อยไปด้วยซ้ำเมื่อกับมูลค่าเครื่องเพชรที่พีชต้องรับผิดชอบ ถ้าหากว่าเจ้าของงานเปิดมาเจอมันอยู่ในกระเป๋าของพีช ถ้าไม่รังเกียจจะให้พีชเลี้ยงข้าวอีกสักมื้อก็ได้นะคะ”“เอาเงินมาเลี้ยงผมหมดแ
Read More
ตอนที่ 5 แปลกแต่ดี
ช่วงสายของวันเสาร์พิชญาภาตื่นนอนและเอาอาหารแช่แข็งที่ซื้อมาเก็บไว้อุ่นทานหลังจากนั้นก็ทำความสะอาดห้องพัก จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงก็เตรียมตัวจะอาบน้ำเพื่อไปตามนัด แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน“สวัสดีค่ะ”“สวัสดีครับผมเองนะ”“คุณวรรธเหรอคะ” เธอพอจะจำเสียงของเขาได้“ครับ ผมจะโทรมาเตือนว่าคุณอย่าลืมนัดของเรานะครับ”“พีชไม่ลืมหรอกค่ะ นี่ก็กำลังจะอาบน้ำแต่งตัว นอกจากโทรมาเตือนแล้วคุณมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ”“ผมจะถามพีชว่าให้ผมไปรับที่คอนโดดีไหม”“พีชคิดว่าเราเจอกันครึ่งทางดีกว่ามั้ยคะ ขากลับจะได้แยกย้ายกันกลับ”“นี่คุณคิดจะเลี้ยงกาแฟผมแล้วกลับไปกับคอนโดเลยเหรอครับ ผมนึกว่าเราจะไปเดินเที่ยวกันต่อเสียอีก”“คุณวรรธจะไปเดินเที่ยวที่ไหนคะ”“ไปศูนย์การค้าที่อยู่ใกล้ๆ ดีไหม เดินดูอะไรเพลินๆ ตอนเย็นก็ดูหนังกันสักเรื่องแล้วค่อยกลับ”“ฟังดูน่าสนใจดีเหมือนกันนะคะ”“ตกลงไหมล่ะ ให้ผมไปรับคุณที่คอนโดนะ จะได้ไปรถคันเดียวกัน”“ถ้างั้นบ่ายโมงคุณมารับพีชที่หน้าคนโดนะคะ”“ได้ครับ ผมวางก่อนนะคุณจะได้เตรียมตัว”“ค่ะ”เมื่อชายหนุ่มวางสายไปแล้วพิชญาภาก็ต้องเปลี่ยนแผน ตอนแรกเธอคิดจะแต่งตัวสบายๆ เพราะคิดว่าไปดื่มกา
Read More
ตอนที่ 6 อยากรู้จักมากขึ้น
นอกจากวันนี้จะได้ดูหนังกันแล้วปัณวรรธยังพาพิชญาภาไปทานอาหารเย็นที่ร้านโปรดของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดฯ การได้อยู่ด้วยกันหลายชั่วโมงมันทำให้ทั้งสองสนิทกันมากขึ้น“ชอบคุณนะคะพี่วรรธ วันนี้พีชหายเหงาไปได้เยอะเลยค่ะ”“ไม่น่าเชื่อว่าพีชจะเป็นคนขี้เหงานะ”“ก็มีบ้างค่ะ”“พีชบอกพี่ว่าเรียนอยู่ใช่ไหม”“ค่ะพีชอยู่ปีสี่แล้ว พี่วรรธทำงานบริษัทรักษาความปลอดภัยเหรอคะ” เพราะเมื่อคืนเขาบอกตอนอยู่หลังเวทีว่าตนเองรับผิดชอบสถานที่และคนที่จะเข้าไปดูกล้องได้ก็น่าจะเป็นบริษัทรักษาความปลอดภัย“เปล่าหรอก เมื่อคืนพี่ไปช่วยเพื่อนทำงาน พี่ทำงาน....” ชายหนุ่มยังไม่ทันตอบรถก็มาถึงหน้าคอนโของพิชญาภาแล้ว“เอาไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันต่อนะคะ ถึงคอนโดแล้วพีชขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ บ๊ายบายค่ะ” พิชญาภาลงจากรถแล้วโบกมือให้กับชายหนุ่มทั้งที่ยังคุยกันไม่จบว่าชายหนุ่มทำงานอะไรเพราะตอนนี้มีรถมาจอดต่อท้ายรถของชายหนุ่มพอดีแต่ไม่ว่าเขาจะทำงานอะไรมันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญเพราะเธอรู้สึกว่าการได้คุยกับใครสักคนแล้วรู้สึกดีนั้นมันไม่เกี่ยวกับงานของเขาความรู้สึกที่ได้คุยกับปัณณวรรธวันนี้มันแตกต่างกับผู้ชายคนอื่นที่เธอเค
Read More
ตอนที่ 7 ทำทุกอย่างตามใจ
หญิงสาวให้เขาถือสายรอจากนั้นเธอก็หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดูเที่ยวบินที่จะบินไปสมุย เธออยากไปพักผ่อนที่นั่นมากกว่าจะขับรถหลายชั่วโมงไปทะเลใกล้ๆเมื่อดูแล้วว่ามีตั๋วเครื่องบินในช่วงเย็นหญิงสาวก็ยิ้มก่อนจะคุยกับปัณณวรรธที่ถือสายรออยู่อีกครั้ง“ถ้าเราไปเสม็ดหรือหัวหินเราก็ต้องขับรถไปใช่ไหมคะ”“ครับ แต่แค่นี้ไม่มีปัญหาเลยเหยียบแป๊บเดียวก็ถึง”“แต่ถ้าไปสมุยหรือภูเก็ตเราแค่นั่งรถไปสนามบินเองนะคะ น่าจะใช้เวลาพอๆ กันเลยค่ะ แต่พี่วรรธไม่ต้องเหนื่อยขับรถ”“พี่เห็นด้วยนะ ตกลงพีชจะไปสมุยหรือภูเก็ตล่ะ พี่จะได้จองตั๋วเครื่องบินให้”“พีชตัดตัวเลือกอื่นให้แล้วส่วนที่เหลือสองตัวเลือกนี้พีชให้พี่เป็นคนเลือกค่ะ”“ไปสมุยดีไหม พี่ว่ามันน่าจะมีความเป็นส่วนตัวกว่าภูเก็ตนะ ถึงแม้ที่เที่ยวจะไม่มีเยอะเท่าภูเก็ตแต่เราก็จะได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่พีชคิดว่ายังไง”“ก็ดีเหมือนกันค่ะ”“ถ้างั้นตกลงตามนี้เราจะไปสมุยเดี๋ยวพี่เป็นคนจองตั๋วเครื่องบินให้พีชเองนะ พีชถ่ายรูปบัตรประชาชนให้พี่ได้มั๊ย รับรองว่าพี่ไม่เอาไปทำอะไร”“พรุ่งนี้พีชถ่ายรูปบัตรประชาชนกับพาสปอร์ตส่งให้พี่ทางไลน์นะคะ ตอนนี้พิชปิดไฟแล้วไม่อยากลุกไปหาค่ะ ส่วน
Read More
ตอนที่ 8 ไม่ใช่คนเดียวกัน
“พีชเป็นอะไรหรือเปล่า” ดลยาถามพิชญาภาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งเงียบหลังจากที่อาจารย์เคมีสุดเนิร์ดเดินออกจากห้องไปแล้ว“ไม่รู้สิพีชรู้สึกคุ้นหน้าเขามากๆ เลยนะปูเป้”“ก็ไม่แปลกนี่เขาเป็นอาจารย์สอนที่นี่มาหลายปีแล้วนะ อีกอย่างเราก็เคยเรียนกับเขามาครั้งหนึ่งแล้วนะ”“มันไม่ใช่แบบนั้น เหมือนพีชเคยเจอเขาที่ไหนเขาหน้าคล้ายกับคนที่พีชคุยด้วย หน้าก็คล้ายนะชื่อก็คล้าย”“หรือเขาจะเป็นคนเดียวกัน” ไอยวริญแสดงความคิดเห็นด้วยความตื่นเต้น“มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะพี่วรรธไม่ได้ใส่แว่นนะไอย์”“มันก็แค่แว่นหรือเปล่าพีช”“มันมีหลายๆ อย่างอาจารย์สุดเนิร์ดไม่มีไลน์แต่พี่วรรธมี แล้วการแต่งตัวก็ไม่ใช่แบบนี้เลย อาจารย์สุดเนิร์ดแต่งตัวอย่างกับจะไปประชุมสภาฯ ส่วนพี่วรรธก็แค่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนรองเท้าผ้าใบแค่นั้นเองดูยังไงก็คนละคน”“เป้ว่าอาจารย์สุดเนิร์ดไม่ได้หน้าคล้ายกับพี่วรรธที่พีชพูดถึงหรอกเพียงแต่ตอนนี้พีชกำลังหลงผู้ชายคนนั้นอย่างหนักไง เห็นหน้าใครก็คล้ายกับหน้าเขาไปหมด”“ข้อนี้ไอย์เห็นด้วยกับเป้เลยตั้งแต่วันจันทร์จนถึงวันพุธไม่มีวันไหนที่พีชไม่พูดถึงเขาเลย ว่างเป็นจับโทรศัพท์ไลน์หาตลอด”“ไม่ต้องมาว่าพีชเลยที่ต
Read More
ตอนที่ 9 เพื่อนเปลี่ยนไป
การได้คุยกับพิชญาภาทุกคืนก่อนนอนเป็นกิจกรรมที่ปัณณวรรธรู้สึกดีมากๆ ปกติเขาไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพท์กับใครนานๆ แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นข้อยกเว้นในหลายอย่างสำหรับเขาปัณณวรรธไม่เคยชอบคนอายุน้อยกว่า ไม่เคยคบใครที่ยังเรียนไม่จบเพราะคิดถึงปัญหาที่มันจะตามมา ทั้งปัญหาความแตกต่างทางด้านอายุ การงานและสังคมเพื่อนแต่เขาเลือกที่จะมองข้ามทุกอย่างเพราะการได้คุยกับเธอมันทำให้หัวใจที่เย็นแห้งเหี่ยวกลับมามีชีวิตชีวาและเต้นแรงอีกครั้งแม้งานจะยุ่งและเหนื่อยแค่ไหนแต่ในทุกคืนเขาก็จะแบ่งเวลาคุยกับพิชญาภาอย่างน้อยห้านาทีและเวลามันก็มากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ไม่เคยมีคืนไหนที่คุยกับหญิงสาวต่ำกว่ายี่สิบนาทีเลยสักครั้งแม้ว่าเรื่องราวที่พูดคุยกันมันจะเป็นเรื่องธรรมดามากเช่นการใช้ชีวิตทั่วไป แต่มันก็เพลินจนรู้สึกว่าเวลาในแต่ละวันมันผ่านไปค่อนข้างเร็วและพรุ่งนี้เขาจะเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัดกับหญิงสาว ปัณณวรรธคาดหวังว่าการไปครั้งนี้จะทำให้เขาและเธอได้เรียนรู้และเปิดใจให้กันและกันมากขึ้นชายหนุ่มคิดว่าถ้าขอเธอเป็นแฟนในตอนนั้นหญิงสาวก็ไม่น่าจะปฏิเสธ เพราะจากการที่คุยกันดูเหมือนว่าเธอเองก็มีใจให้กับเขาอยู่บ้า
Read More
ตอนที่ 10 ไปอย่างช้าๆ
พิชญาภาและปัณณวรรธเดินทางมาถึงสมุยในเวลาหัวค่ำของวันศุกร์ทั้งสองให้รถรีสอร์ตมารับจากนั้นก็ส่งเข้าพักที่รีสอร์ต หญิงสาวให้ทางรีสอร์ตจัดอาหารเย็นไว้รอแล้ว พอมาถึงล้างหน้าล้างตาเสร็จ ทั้งสองก็ทานอาหารด้วยกันทันที“อาหารทะเลที่นี่สดมากๆ เลยพีชรู้ใจพี่มากเลยนะ ที่สั่งอาหารไว้รอแบบนี้กลางวันพี่แทบไม่ได้กินข้าว”“งานยุ่งเหรอคะ”“งานมีปัญหานิดหน่อย แต่ทุกอย่างก็เคลียร์เสร็จก่อนมา”“พีชไม่ทำให้พี่เสียงานใช่ไหมคะ” หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ถ้าหากเขาจะทิ้งงานมาเที่ยวกับตนเอง“ไม่เลยพี่เองก็อยากพักผ่อนเหมือนกันเรารีบกินกันเถอะเดี๋ยวกินเสร็จจะได้ออกไปเดินเที่ยวรับลมทะเลตอนกลางคืนดีไหม”“ดีค่ะ”ทั้งสองคนนั่งทานอาหารและพูดคุยกันไปเรื่อย เมื่อทานอิ่มหญิงสาวก็โทรบอกทางรีสอร์ตให้มาเก็บโต๊ะอาหาร ก่อนที่เธอและปัณณวรรธจะออกไปเดินบริเวณชายหาดซึ่งตอนนี้เป็นเวลาดึกมากจึงไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลย“เงียบสงบดีเหมือนกันนะคะ ได้ฟังเสียงคลื่นแบบนี้รู้สึกผ่อนคลายมากๆ พี่ววรรธโอเคกับที่พักที่พีชจองไหม”“โอเคมากเลย อยู่ใกล้ทะเลแบบนี้ตอนกลางคืนเราน่าจะได้ยินเสียงคลื่นพี่ว่าหลับสบายเลยมากแน่ๆ” ปกติเวลามาเที่ยวปัณณว
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status