รสสวาทอาจารย์สุดเนิร์ด

รสสวาทอาจารย์สุดเนิร์ด

last updateLast Updated : 2025-03-21
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
28Chapters
3.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คนรักของเธอหน้าคล้ายอาจารย์สุดเนิร์ด แต่เพราะเวลาอยู่ด้วยกันเขาเร่าร้อน จนเธอคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้เลยทั้งสองคนจะเป็นคนเดียวกัน

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 อาจารย์ไม่โซเชียล

"RENDY!"

Teriakan melengking seorang wanita paruh baya seketika memenuhi rumah mewah itu.

Rendy Wang yang sedang mengepel lantai sontak mengerutkan kening melihat Ibu Mertuanya yang tampak marah. "Ada apa, Ma?" tanya pria 28 tahun itu, sopan.

"Cepat kamu buang air kotor bekas cuci kaki aku dan istrimu! Dasar menantu sampah tak berguna! Mengepel saja begitu lamanya!" hina wanita yang sedang berbaring di Sofa Bed dengan anak gadisnya.

Mendengar itu, Rendy pun bergegas mengambil baskom air bekas rendaman kaki ibu mertuanya, disusul baskom air bekas rendaman kaki istrinya.

Tak tampak emosi di wajahnya meski diperlakukan tak manusiawi.

Hal ini justru membuat Vera–sang mertua–semakin kesal.

"Ck! Dasar pria memble! Beruntung Cindy mau menikahimu! Apa yang bisa dilihat dari penampilanmu yang lusuh itu, sih? Menyusahkan saja!"

Kali ini, Rendy melihat ke arah Cindy.

Ia ingin mengetahui reaksi istrinya itu yang ternyata … mengalihkan pandangan?

Brak!

"Ngapain kamu lihat-lihat? Cepat ganti baskom cuci kaki kami! Mual aku melihatmu lama-lama."

Vera Huang memukul meja, lalu kembali menghujani cacian dan makian terhadap Rendy.

Namun, Rendy tetap tak melawan.

Pria itu justru menurut untuk melaksanakan tugasnya, seperti biasa.

Sejak tiga tahun lalu, Rendy datang ke kediaman Huang.

Dia langsung melamar Cindy Huang untuk menjadi istrinya.

Tentu saja, Vera Huang tidak setuju kalau anak gadisnya yang cantik menikah dengan pemuda lusuh dan miskin seperti Rendy!

Penampilan pria itu terlihat lusuh dan miskin. Tidak ada kelebihan apapun yang bisa membuat hati wanita glamour yang terkenal mata duitan dan selalu menghina orang miskin itu–melunak.

Namun, Rendy tak menyerah. Ia bisa meyakinkan Vera saat itu kalau dia bisa membahagiakan Cindy.

Janji yang pada waktu itu sangat meyakinkan, tapi seiring waktu Vera merasa tidak ada realisasi dari menantu sampahnya itu.

"Dasar penipu! Emas dan permata, katamu?” ucap Vera, begitu kesal kala teringat kejadian itu, “sudah tiga tahun berlalu, tapi nasibmu masih saja begini. Lebih baik, Kau mat–”

"-Ma!” potong Cindy tiba-tiba, “Rendy sudah berusaha, tapi dia hanyalah tamatan universitas yang tak terkenal sehingga sulit untuk mendapatkan jabatan yang empuk di perusahaan besar. Apa kita tidak bisa mempekerjakan Rendy, Ma? Perusahaan kita ‘kan masih butuh beberapa karyawan baru. Mungkin, Rendy bisa masuk ke sana."

"APA?!!" Mertua Rendy berdiri tiba-tiba, hingga baskom air hangat yang telah diganti oleh Rendy terlempar menghantam wajah pemuda ini dengan kerasnya.

Tapi, presiden komisaris Huang Corporation itu tak peduli dan justru kembali berteriak, "Kamu hendak memasukkan sampah ini ke dalam perusahaan keluarga kita? CEO macam apa kamu ini, Cindy? Rendy hanyalah sampah masyarakat yang pantas jadi pembantu saja di dalam rumah ini. Dia tidak pantas untuk kerja sebagai pegawai kantoran, terlalu bagus bagi dia!"

Saat ini, Huang Corporation, perusahaan miliknya yang berada di Grade C, sedang mengalami krisis keuangan yang menggerogoti likuiditasnya.

Ia sangat memerlukan dukungan dari Serikat Dagang dan Industri untuk mendapatkan pinjaman modal besar agar bisa menutupi kerugian dan memberikan suntikan modal baru untuk pengembangan perusahaan jika tak ingin usahanya jatuh.

Tapi, Vera malah punya menantu tak berguna yang bagai parasit dan menumpang hidup saja!

Apa yang bisa pria gembel ini lakukan?

Ditatapnya kejam Rendy yang wajahnya kini agak bengkak terkena baskom air yang terlempar oleh hentakan kakinya.

Sementara itu, Cindy tampak tak nyaman.

Dia tidak kuasa melawan ibunya yang otoriter dan sangat membenci suaminya. Entah apa salah Rendy terhadap ibunya sehingga diperlakukan hina, seperti ini?

Hanya saja, Cindy kesal karena Rendy tampak menerima saja dengan pasrah perlakuan biadab dari ibunya, tanpa melawan sama sekali.

Suaminya ini bahkan masih bisa tersenyum, padahal sudut bibirnya kini sudah berdarah!

Tangan Cindy mengepal. "Ma ... kenapa sih mama begitu benci sama Rendy? Memangnya dia salah apa terhadap mama?" tanyanya, memberanikan diri.

"Benci? Sampah macam suamimu ini, memang dilahirkan untuk dihina dan dibenci oleh setiap orang! Jadi, tak butuh alasan. Apa kamu paham sekarang, Cindy Huang?"

Vera mulai menyebutkan nama lengkap Cindy–kebiasaannya ketika marah besar.

Cindy menatap nanar ibunya. Dia hendak mengatakan sesuatu, tetapi Rendy tersenyum padanya. "Tidak apa-apa, istriku ... aku tidak merasa dihina kok!"

"Siapa yang beri izin kamu bicara? Dasar sampah! Beraninya kamu menyela pembicaraanku dengan anakku?" Mata Vera mendelik dengan wajah masam menatap tajam Rendy Wang, seakan hendak menelan pria ini hidup-hidup.

"Gara-gara kamu, sekarang Cindy juga mulai berani melawanku! Apa yang telah kamu katakan terhadap istrimu, hah?"

Wajah Cindy kembali menunjukkan ketidaknyamanan.  "Sudahlah, Ma. Bukankah hari ini ada perayaan pesta ulang tahun mama? Kenapa kita tidak pergi saja ke salon ternama untuk menata rambut?" ucapnya, berusaha mencari cara untuk menjauhkan sang ibu dari Rendy.

Dan untungnya, berhasil….

"Oh iya!” ucap Vera, tersadar, “coba, kamu minta James Chung untuk menjemput kita. Anak muda itu sepertinya mengenal orang seterkenal Naga Perang! Jika kita dekat padanya, pasti akan bermanfaat bagi keluarga kita. Terlebih, jika dia menjadi suamimu."

Chung Industries bergerak di bidang perkapalan dan pertambangan yang menjadi sumber utama penghasilan perusahaan dan berada di Grade B Serikat Dagang dan Industri– peringkat tertinggi di dalam dunia perdagangan dan industri.

Walau perusahaannya tidaklah Grade A, seperti perusahaan yang dipimpin oleh Naga Perang, tak apa.

Taipan muda itu memang terlalu jenius!

Bahkan, Ketua serikat dagang, sangat berhutang budi padanya.

Vera sungguh penasaran. Sayangnya, selain orang di circle sang Naga Perang, tidak ada yang tahu rupa dari pria yang mendadak hilang tiga tahun lalu itu.

Hebatnya, anak buah Naga Perang masih menguasai seluruh jaringan bisnis yang dibutuhkan perusahaan-perusahaan Grade B untuk meraih keuntungan.

Katrin Chow, tangan kanannya itu, bahkan menjadi sosok pebisnis yang sangat ditakuti oleh pebisnis di negara Khatulistiwa.

Sikapnya yang kejam dan tanpa ampun membuat gentar semua pemilik kerajaan bisnis di Khatulistiwa dan berbagai negara, termasuk Vera.

Sebab, wanita itu bisa membuat miskin satu kerajaan bisnis besar hanya dalam semalam saja!

Seandainya saja, putrinya bisa menikahi Naga Perang….

Vera menggelengkan kepala–memikirkan hal yang mustahil itu.

Lebih baik, ia berfokus pada James Chung yang merupakan pewaris tunggal Kerajaan bisnis Chung Industries.

Dia yakin ayah James yang merupakan anggota kehormatan Serikat Dagang dan Industri, bisa membantu perusahaan Vera menjadi anggota serikat bila Cindy menikah dengan James.

Setidaknya, jauh lebih baik dari Rendy Wang, menantu sampahnya ini!

Cindy juga merasa keberatan untuk minta pertolongan James menjemput mereka karena dia tahu kalau James sudah lama mengejar dirinya.

"Ma ... apa perlu minta James menjemput kita? Lebih baik kita pergi sendiri saja, jangan menganggu kerjanya," kata Cindy beralasan.

Vera berpikir sebentar kemudian menyetujui permintaan anak gadisnya ini, "Aku setuju. Kita tak boleh mengganggu pekerjaan calon menantuku itu. Tapi, jangan lupa, undang dia untuk datang ke pesta ulang tahunku! Kehadirannya jauh lebih penting dari suamimu ini."

"Hahaha....”

Wanita culas itu tertawa puas sebelum berlalu bersama Cindy menuju Salon terbaik untuk kalangan atas di kota.

Sayangnya, wanita itu tak tahu jika … diam-diam, tangan Rendy mengepal.

Pria yang biasanya tampak ramah dan tak berdaya ini, memberikan sotrot mata tajam dan begitu dingin tatapannya, serta tersenyum sinis.

Rendy mengambil ponsel miliknya, lalu mengirimkan sebuah pesan yang akan membuat terkejut 4 wanita cantik dan paling berpengaruh di negara Khatulistiwa.

[Penyamaranku berakhir. Segera siapkan semuanya. Aku ingin menunjukkan siapa Naga Perang yang sebenarnya.]

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
28 Chapters
ตอนที่ 1 อาจารย์ไม่โซเชียล
บรรยากาศการเรียนการสอนวิชาเคมีของคณะวิทยาศาสตร์ภาควิชาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอางของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่งค่อนข้างจะตึงเครียด อาจารย์ประจำวิชาเป็นชายหนุ่มตัวสูงใบหน้าเคร่งขรึม สวมแว่นตากรอบดำแต่งกายภูมิฐาน กางเกงสแล็คกับเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกเนกไทสีเดียวกับกางเกงและยังสวมสูทพอดีตัวเข้าชุดกันอีกด้วยเขาเป็นคนพูดน้อยและมีฉายาว่าอาจารย์สุดเนิร์ดเนื่องจากการแต่งตัวและการวางตัวของเขา ที่ไม่สนใจสังคมและคนรอบข้างมาทำงานก็อยู่แต่ในห้องส่วนของตัวเอง แม้แต่อาจารย์ในภาควิชาเดียวกันก็ไม่ค่อยสนิทกับใครเท่าไหร่ แต่ในเรื่องของการเรียนการสอนและประสบการณ์ที่ถ่ายทอดให้กับนักศึกษานั้นเขาไม่เป็นสองรองใครเพราะนอกจากจบการศึกษามาจากต่างประเทศและมีประสบการณ์ทางด้านการสอนและมีประสบการณ์ในการทำงานอื่นนอกจากเป็นอาจารย์เลยทำให้เขาได้รับการยอมรับเป็นอย่างดีวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกนักศึกษาชั้นปีสี่ที่ลงเรียนวิชานี้กับเขามีเกือบหกสิบคนซึ่งนอกจากนักศึกษาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอางแล้วยังมีนักศึกษาวิชาเคมีและเภสัชฯมาลงทะเบียนเรียนอีกด้วย แต่ถึงแม้จะมีนักศึกษาเกินครึ่งร้อยทั้งห้องก็ไม่มีเสียงคุยกันเลย นักศึกษานั่งเงียบฟังอ
Read more
ตอนที่ 2 อย่าปรักปรำ
หลังจากเปิดเรียนได้สองสัปดาห์แล้วทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่ พิชญาภาก็เลยรับงานเดินแบบซึ่งเป็นงานอดิเรกที่เธอทำมาตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ใช่เพราะต้องการเงินแต่เพราะรู้สึกว่าการออกไปทำงานมันจะทำให้เธอได้เจอผู้คนมากมายมันดีกว่าการที่จะต้องเหงาอยู่คอนโดตามลำพังวันนี้เธอได้รับการติดต่อจากโมเดลลิงที่ตนเองสังกัดอยู่เพื่อไปเดินแบบให้กับงานประมูลเครื่องเพชรแห่งหนึ่ง ซึ่งครั้งนี้จะใช้นางแบบหน้าใหม่ทั้งหมดเพราะผู้จัดงานต้องการให้ผู้เข้าร่วมประมูลสนใจเพชรบนตัวนางแบบมากกว่าใบหน้าของนางแบบด้านหลังเวทีค่อนข้างวุ่นวายช่างแต่งหน้าและช่างทำผมทำงานกันมือเป็นระวิง พิชญาภาที่มาถึงก่อนเป็นคนแรกๆ แต่งตัวเสร็จแล้วตอนนี้ก็แค่รอเวลาที่จะขึ้นเวทีเท่านั้นเครื่องเพชรที่ทุกคนใส่วันนี้ราคาไม่สูงมาก ทุกชุดเริ่มประมูลที่ห้าหมื่นบาท ทางเจ้าของงานอยากเน้นปริมาณเพื่อให้แขกได้ประมูลกันอย่างทั่วถึงมากกว่าจะเน้นสร้อยที่ราคาสูง ยกเว้นก็แต่เครื่องเพชรที่สวมกับชุดฟินนาเล่ซึ่งเพื่อนนางแบบคนหนึ่งสวมอยู่เป็นชุดเครื่องเพชรที่มีมูลค่ารวมเกือบสิบล้านนางแบบหลายๆ คนตื่นเต้นที่ได้สวมเครื่องประดับสวยงามแต่สำหรับพิชญาภาแล้วหญิงสา
Read more
ตอนที่ 3 ขอบคุณที่มาทัน
“ถ้าไม่ได้เอาไปจะกลัวทำไมล่ะ พี่เปรี้ยวคะหนูว่าลองเอากระเป๋ามาค้นเลยดีไหมคะ”“ถ้าจะค้นก็ต้องค้นของทุกคนสิจะมาค้นของฉันคนเดียวได้ยังไง”“เอาล่ะ อย่าเถียงกันเลยพี่ว่าเอากระเป๋าของทุกคนมากองรวมกันเดี๋ยวพี่จะให้เจ้าของงานตรวจกระเป๋าของทุกคนเอง”พิชญาภาถอนหายใจ เธอคิดว่าเดินแบบเสร็จจะได้รีบกลับไปนอนแต่พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้เธอก็มีสีหน้าเซ็งหญิงสาวส่งกระเป๋าของตนเองไปกองรวมกับเพื่อนๆ จากนั้นก็นั่งฟุบอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งรอให้เจ้าของงานตรวจกระเป๋าไปทีละใบตรวจชุดครบทุกใบแต่ก็ยังไม่มีต่างหูที่หายไป“ต่างหูมันจะหายไปได้ยังไงต้องมีใครเอาไปแน่”“มีใครออกจากห้องนี้ไปไหมหลังจากกลับมาจากเดินแบบแล้ว”“พีชออกไปเข้าห้องน้ำค่ะ”“เธอแอบเอาต่างหูไปหรือเปล่า”“ฉันจะเอาไปทำไม”“แต่เธอก็น่าสงสัยนะ เพราะเธอเป็นคนเดียวที่ออกไปจากห้องนี้ ฉันจำได้ว่าตอนเดินเข้ามาเธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง”“ฉันไม่ได้เอาไปจริงๆ ฉันแค่ออกไปเข้าห้องน้ำไม่เชื่อก็ลองดูกล้องวงจรปิดสิ”“ที่นี่มีกล้องวงจรปิดก็จริงแต่ในห้องแต่งตัวและห้องน้ำไม่มีกล้องวงจรปิดนะ จะมีก็แต่ทางเดินเท่านั้น” เจ้าของสถานที่บอกกับผู้จัดงานตอนนี้สายตานางแบบห
Read more
ตอนที่ 4 เลี้ยงเหล้าคงไม่พอ
ทั้งสองคนนั่งคุยกันไปเรื่อยจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาร้านปิดหญิงสาวก็ขอตัวกลับ ชายหนุ่มก็เดินตามออกมานอกร้าน“คุณขับรถไหวไหมเมาหรือเปล่า”“มึนนิดหน่อยค่ะ แต่คอนโดของพีชอยู่ใกล้นิดเดียวไม่มีด่านตำรวจหรอกค่ะ”“ถ้าไม่ไหวเรียกแท็กซี่ไหมผมจะเรียกให้หรือถ้าไว้ใจก็ให้ผมไปส่ง”“ไม่เป็นไรค่ะพีชไหวจริงๆ แล้วคุณล่ะคะดื่มไปหลายแก้วเหมือนกันจะกลับยังไง”“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมมาเที่ยวที่นี่บ่อยรู้ดีว่าจะขับกลับคอนโดยังไงไม่ให้เจอด่าน”“คุณก็อยู่คอนโดเหมือนกันเหรอคะ”“ครับคอนโดผมชื่อXXX ครับ”“อ๋อ..อยู่ถัดจากคอนโดของพีชไปนิดเดียวเองค่ะ พีชอยู่คอนโดXXXค่ะ“เราอยู่ใกล้กันแค่นี้เองนะครับแต่ทำไมเพิ่งเคยเจอกันก็ไม่รู้”“แต่ก่อนพีชก็ไม่ค่อยมาเที่ยวแบบนี้หรอกค่ะ แต่คืนนี้มันรู้สึกเซ็งๆ ก็เลยมาหาอะไรดื่ม พีชดีใจนะคะที่เราได้เจอกัน แล้วก็ขอบคุณคุณวรรธอีกครั้ง”“คุณขอบคุณผมบ่อยเกินไปแล้วนะพีช”“แค่ขอบคุณกับเลี้ยงเหล้าไม่กี่แก้วมันยังน้อยไปด้วยซ้ำเมื่อกับมูลค่าเครื่องเพชรที่พีชต้องรับผิดชอบ ถ้าหากว่าเจ้าของงานเปิดมาเจอมันอยู่ในกระเป๋าของพีช ถ้าไม่รังเกียจจะให้พีชเลี้ยงข้าวอีกสักมื้อก็ได้นะคะ”“เอาเงินมาเลี้ยงผมหมดแ
Read more
ตอนที่ 5 แปลกแต่ดี
ช่วงสายของวันเสาร์พิชญาภาตื่นนอนและเอาอาหารแช่แข็งที่ซื้อมาเก็บไว้อุ่นทานหลังจากนั้นก็ทำความสะอาดห้องพัก จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงก็เตรียมตัวจะอาบน้ำเพื่อไปตามนัด แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน“สวัสดีค่ะ”“สวัสดีครับผมเองนะ”“คุณวรรธเหรอคะ” เธอพอจะจำเสียงของเขาได้“ครับ ผมจะโทรมาเตือนว่าคุณอย่าลืมนัดของเรานะครับ”“พีชไม่ลืมหรอกค่ะ นี่ก็กำลังจะอาบน้ำแต่งตัว นอกจากโทรมาเตือนแล้วคุณมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ”“ผมจะถามพีชว่าให้ผมไปรับที่คอนโดดีไหม”“พีชคิดว่าเราเจอกันครึ่งทางดีกว่ามั้ยคะ ขากลับจะได้แยกย้ายกันกลับ”“นี่คุณคิดจะเลี้ยงกาแฟผมแล้วกลับไปกับคอนโดเลยเหรอครับ ผมนึกว่าเราจะไปเดินเที่ยวกันต่อเสียอีก”“คุณวรรธจะไปเดินเที่ยวที่ไหนคะ”“ไปศูนย์การค้าที่อยู่ใกล้ๆ ดีไหม เดินดูอะไรเพลินๆ ตอนเย็นก็ดูหนังกันสักเรื่องแล้วค่อยกลับ”“ฟังดูน่าสนใจดีเหมือนกันนะคะ”“ตกลงไหมล่ะ ให้ผมไปรับคุณที่คอนโดนะ จะได้ไปรถคันเดียวกัน”“ถ้างั้นบ่ายโมงคุณมารับพีชที่หน้าคนโดนะคะ”“ได้ครับ ผมวางก่อนนะคุณจะได้เตรียมตัว”“ค่ะ”เมื่อชายหนุ่มวางสายไปแล้วพิชญาภาก็ต้องเปลี่ยนแผน ตอนแรกเธอคิดจะแต่งตัวสบายๆ เพราะคิดว่าไปดื่มกา
Read more
ตอนที่ 6 อยากรู้จักมากขึ้น
นอกจากวันนี้จะได้ดูหนังกันแล้วปัณวรรธยังพาพิชญาภาไปทานอาหารเย็นที่ร้านโปรดของเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดฯ การได้อยู่ด้วยกันหลายชั่วโมงมันทำให้ทั้งสองสนิทกันมากขึ้น“ชอบคุณนะคะพี่วรรธ วันนี้พีชหายเหงาไปได้เยอะเลยค่ะ”“ไม่น่าเชื่อว่าพีชจะเป็นคนขี้เหงานะ”“ก็มีบ้างค่ะ”“พีชบอกพี่ว่าเรียนอยู่ใช่ไหม”“ค่ะพีชอยู่ปีสี่แล้ว พี่วรรธทำงานบริษัทรักษาความปลอดภัยเหรอคะ” เพราะเมื่อคืนเขาบอกตอนอยู่หลังเวทีว่าตนเองรับผิดชอบสถานที่และคนที่จะเข้าไปดูกล้องได้ก็น่าจะเป็นบริษัทรักษาความปลอดภัย“เปล่าหรอก เมื่อคืนพี่ไปช่วยเพื่อนทำงาน พี่ทำงาน....” ชายหนุ่มยังไม่ทันตอบรถก็มาถึงหน้าคอนโของพิชญาภาแล้ว“เอาไว้เราค่อยคุยเรื่องนี้กันต่อนะคะ ถึงคอนโดแล้วพีชขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ บ๊ายบายค่ะ” พิชญาภาลงจากรถแล้วโบกมือให้กับชายหนุ่มทั้งที่ยังคุยกันไม่จบว่าชายหนุ่มทำงานอะไรเพราะตอนนี้มีรถมาจอดต่อท้ายรถของชายหนุ่มพอดีแต่ไม่ว่าเขาจะทำงานอะไรมันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญเพราะเธอรู้สึกว่าการได้คุยกับใครสักคนแล้วรู้สึกดีนั้นมันไม่เกี่ยวกับงานของเขาความรู้สึกที่ได้คุยกับปัณณวรรธวันนี้มันแตกต่างกับผู้ชายคนอื่นที่เธอเค
Read more
ตอนที่ 7 ทำทุกอย่างตามใจ
หญิงสาวให้เขาถือสายรอจากนั้นเธอก็หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดูเที่ยวบินที่จะบินไปสมุย เธออยากไปพักผ่อนที่นั่นมากกว่าจะขับรถหลายชั่วโมงไปทะเลใกล้ๆเมื่อดูแล้วว่ามีตั๋วเครื่องบินในช่วงเย็นหญิงสาวก็ยิ้มก่อนจะคุยกับปัณณวรรธที่ถือสายรออยู่อีกครั้ง“ถ้าเราไปเสม็ดหรือหัวหินเราก็ต้องขับรถไปใช่ไหมคะ”“ครับ แต่แค่นี้ไม่มีปัญหาเลยเหยียบแป๊บเดียวก็ถึง”“แต่ถ้าไปสมุยหรือภูเก็ตเราแค่นั่งรถไปสนามบินเองนะคะ น่าจะใช้เวลาพอๆ กันเลยค่ะ แต่พี่วรรธไม่ต้องเหนื่อยขับรถ”“พี่เห็นด้วยนะ ตกลงพีชจะไปสมุยหรือภูเก็ตล่ะ พี่จะได้จองตั๋วเครื่องบินให้”“พีชตัดตัวเลือกอื่นให้แล้วส่วนที่เหลือสองตัวเลือกนี้พีชให้พี่เป็นคนเลือกค่ะ”“ไปสมุยดีไหม พี่ว่ามันน่าจะมีความเป็นส่วนตัวกว่าภูเก็ตนะ ถึงแม้ที่เที่ยวจะไม่มีเยอะเท่าภูเก็ตแต่เราก็จะได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่พีชคิดว่ายังไง”“ก็ดีเหมือนกันค่ะ”“ถ้างั้นตกลงตามนี้เราจะไปสมุยเดี๋ยวพี่เป็นคนจองตั๋วเครื่องบินให้พีชเองนะ พีชถ่ายรูปบัตรประชาชนให้พี่ได้มั๊ย รับรองว่าพี่ไม่เอาไปทำอะไร”“พรุ่งนี้พีชถ่ายรูปบัตรประชาชนกับพาสปอร์ตส่งให้พี่ทางไลน์นะคะ ตอนนี้พิชปิดไฟแล้วไม่อยากลุกไปหาค่ะ ส่วน
Read more
ตอนที่ 8 ไม่ใช่คนเดียวกัน
“พีชเป็นอะไรหรือเปล่า” ดลยาถามพิชญาภาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งเงียบหลังจากที่อาจารย์เคมีสุดเนิร์ดเดินออกจากห้องไปแล้ว“ไม่รู้สิพีชรู้สึกคุ้นหน้าเขามากๆ เลยนะปูเป้”“ก็ไม่แปลกนี่เขาเป็นอาจารย์สอนที่นี่มาหลายปีแล้วนะ อีกอย่างเราก็เคยเรียนกับเขามาครั้งหนึ่งแล้วนะ”“มันไม่ใช่แบบนั้น เหมือนพีชเคยเจอเขาที่ไหนเขาหน้าคล้ายกับคนที่พีชคุยด้วย หน้าก็คล้ายนะชื่อก็คล้าย”“หรือเขาจะเป็นคนเดียวกัน” ไอยวริญแสดงความคิดเห็นด้วยความตื่นเต้น“มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะพี่วรรธไม่ได้ใส่แว่นนะไอย์”“มันก็แค่แว่นหรือเปล่าพีช”“มันมีหลายๆ อย่างอาจารย์สุดเนิร์ดไม่มีไลน์แต่พี่วรรธมี แล้วการแต่งตัวก็ไม่ใช่แบบนี้เลย อาจารย์สุดเนิร์ดแต่งตัวอย่างกับจะไปประชุมสภาฯ ส่วนพี่วรรธก็แค่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนรองเท้าผ้าใบแค่นั้นเองดูยังไงก็คนละคน”“เป้ว่าอาจารย์สุดเนิร์ดไม่ได้หน้าคล้ายกับพี่วรรธที่พีชพูดถึงหรอกเพียงแต่ตอนนี้พีชกำลังหลงผู้ชายคนนั้นอย่างหนักไง เห็นหน้าใครก็คล้ายกับหน้าเขาไปหมด”“ข้อนี้ไอย์เห็นด้วยกับเป้เลยตั้งแต่วันจันทร์จนถึงวันพุธไม่มีวันไหนที่พีชไม่พูดถึงเขาเลย ว่างเป็นจับโทรศัพท์ไลน์หาตลอด”“ไม่ต้องมาว่าพีชเลยที่ต
Read more
ตอนที่ 9 เพื่อนเปลี่ยนไป
การได้คุยกับพิชญาภาทุกคืนก่อนนอนเป็นกิจกรรมที่ปัณณวรรธรู้สึกดีมากๆ ปกติเขาไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพท์กับใครนานๆ แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นข้อยกเว้นในหลายอย่างสำหรับเขาปัณณวรรธไม่เคยชอบคนอายุน้อยกว่า ไม่เคยคบใครที่ยังเรียนไม่จบเพราะคิดถึงปัญหาที่มันจะตามมา ทั้งปัญหาความแตกต่างทางด้านอายุ การงานและสังคมเพื่อนแต่เขาเลือกที่จะมองข้ามทุกอย่างเพราะการได้คุยกับเธอมันทำให้หัวใจที่เย็นแห้งเหี่ยวกลับมามีชีวิตชีวาและเต้นแรงอีกครั้งแม้งานจะยุ่งและเหนื่อยแค่ไหนแต่ในทุกคืนเขาก็จะแบ่งเวลาคุยกับพิชญาภาอย่างน้อยห้านาทีและเวลามันก็มากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ไม่เคยมีคืนไหนที่คุยกับหญิงสาวต่ำกว่ายี่สิบนาทีเลยสักครั้งแม้ว่าเรื่องราวที่พูดคุยกันมันจะเป็นเรื่องธรรมดามากเช่นการใช้ชีวิตทั่วไป แต่มันก็เพลินจนรู้สึกว่าเวลาในแต่ละวันมันผ่านไปค่อนข้างเร็วและพรุ่งนี้เขาจะเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัดกับหญิงสาว ปัณณวรรธคาดหวังว่าการไปครั้งนี้จะทำให้เขาและเธอได้เรียนรู้และเปิดใจให้กันและกันมากขึ้นชายหนุ่มคิดว่าถ้าขอเธอเป็นแฟนในตอนนั้นหญิงสาวก็ไม่น่าจะปฏิเสธ เพราะจากการที่คุยกันดูเหมือนว่าเธอเองก็มีใจให้กับเขาอยู่บ้า
Read more
ตอนที่ 10 ไปอย่างช้าๆ
พิชญาภาและปัณณวรรธเดินทางมาถึงสมุยในเวลาหัวค่ำของวันศุกร์ทั้งสองให้รถรีสอร์ตมารับจากนั้นก็ส่งเข้าพักที่รีสอร์ต หญิงสาวให้ทางรีสอร์ตจัดอาหารเย็นไว้รอแล้ว พอมาถึงล้างหน้าล้างตาเสร็จ ทั้งสองก็ทานอาหารด้วยกันทันที“อาหารทะเลที่นี่สดมากๆ เลยพีชรู้ใจพี่มากเลยนะ ที่สั่งอาหารไว้รอแบบนี้กลางวันพี่แทบไม่ได้กินข้าว”“งานยุ่งเหรอคะ”“งานมีปัญหานิดหน่อย แต่ทุกอย่างก็เคลียร์เสร็จก่อนมา”“พีชไม่ทำให้พี่เสียงานใช่ไหมคะ” หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ถ้าหากเขาจะทิ้งงานมาเที่ยวกับตนเอง“ไม่เลยพี่เองก็อยากพักผ่อนเหมือนกันเรารีบกินกันเถอะเดี๋ยวกินเสร็จจะได้ออกไปเดินเที่ยวรับลมทะเลตอนกลางคืนดีไหม”“ดีค่ะ”ทั้งสองคนนั่งทานอาหารและพูดคุยกันไปเรื่อย เมื่อทานอิ่มหญิงสาวก็โทรบอกทางรีสอร์ตให้มาเก็บโต๊ะอาหาร ก่อนที่เธอและปัณณวรรธจะออกไปเดินบริเวณชายหาดซึ่งตอนนี้เป็นเวลาดึกมากจึงไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลย“เงียบสงบดีเหมือนกันนะคะ ได้ฟังเสียงคลื่นแบบนี้รู้สึกผ่อนคลายมากๆ พี่ววรรธโอเคกับที่พักที่พีชจองไหม”“โอเคมากเลย อยู่ใกล้ทะเลแบบนี้ตอนกลางคืนเราน่าจะได้ยินเสียงคลื่นพี่ว่าหลับสบายเลยมากแน่ๆ” ปกติเวลามาเที่ยวปัณณว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status