วิศวะไร้ใจกับยัยเด็กเลี้ยง นิยาย & เรื่องราว

คนที่บอกว่าง่วงนอนรีบเด้งตัวจากที่นอนทันที พร้อมมองมาทางเขาท่าทางหาเรื่อง เถื่อน...สมเป็นเด็กวิศวะ แต่เขาไม่กลัว ตลกดี น่ารักอีกต่างหาก ยัยเด็กข้างบ้าน

การกระทำของแอริน มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ฝั่งตรงข้ามตึกของคณะวิศวะ ตรงนั้นคือลานจอดรถของคณะบริหาร ชายหนุ่มร่างสูง สวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกระเบียบ สวมแว่นตาทั้งที่สายตาไม่ได้สั้นขนาดนั้น ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่กำลังหยอกล้อกับรุ่นพี่คณะวิศวะ ในมือคีบบุหรี่ที่เ พิ่งจุดสูบ ระงับอารมณ์ที่กำลังขุ่นมัว

ส่วนจอมใจ ยอดหญิง หรือแม่จอมแสบ ในหมู่ผองเพื่อน สาวห้าว ขาลุย ผู้ที่ไม่มีใครกล้าแหยม เลือกเรียนวิศวกรรมยานยนต์ สาวแสบมีความเก่งกาจในเรื่องเครื่องยนต์กลไก ติดอันดับหนึ่งในห้าของสาขา เมื่อถึงคราวฝึกงาน จอมใจเลือกที่จะทำโปรเจคร่วมกับอาจารย์ที่คณะ แล้วส่งผลงานเข้าแข่งขัน

เพราะเขาเป็นลูกคนรวย มีคนคอยทำทุกอย่างให้ตลอดเวลา เธอจึงคิดว่าเขาไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้เป็นนอกจากใช้เงินและอำนาจที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิดไปวันๆ "พี่ทำเป็นจริงๆ เหรอ" เด็กสาวเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ "ฉันเป็นวิศวกร" มาเฟียหนุ่มเงยหน้าออกจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ ต อบกลับอย่างขอไปทีคล้ายรำคาญ ก่อนจะหันไปสร้างกระท่อมไม้ให้เธอต่อ

"พี่เรียนวิศวะน่ะ" "วิศวะ?" เธอมองหน้าพี่สาวอย่างแปลกใจ เพราะคอนแรกคิดว่าพี่เพลินตาจะเข้าสถาปัตย์ซะอีก "แปลกใจใช่มั้ยล่ะ พี่ก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน"

ระหว่างที่เหนือฟ้ากับปลายฟ้ายังยืนมองหน้ากันอยู่ เสียงกระซิบกระซาบรอบตัวยังดังไม่หยุด ก็มีร่างสูงคุ้นตาใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเธอเดินตรงมายืนซ้อนหลัง ทำให้เป้าหมายของเสียงกระซิบกระซาบกลายเป็นของเป็นผู้มาใหม่แทน "เห้ยย!!! พี่กายคณะวิศวะนี่หว่า" "เป็นอะไรกับปลายฟ้าว่ะ" "นี่ อย่าบอกว่าว่าเขาก็จีบปลายฟ้าเหมือนกัน" "ตาย ๆ หรือว่านี่จะเป็นรักสามเศร้าว่ะ"

เด็กหนุ่มบอก “เพราะถ้ายังไม่ทำอะไร ๆ ให้ชัดเจน ถ้าวันไหนเจ้มันทำใจได้ จนหนีไปแต่งงานกับคนอื่นขึ้นมาแล้วจะหนาว” “ไม่มีทาง”

"มึงไม่ต้องมาตีเนียนเลย ถ้ามึงไม่ให้รุ่นน้องจะมีไอดีกูมาจากไหน" "ก็มึงเป็นพ่อหนุ่มเนื้อหอมนี่สาวๆ อาจจะหมายปองมึงอยู่ก็ได้" "มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบเด็กวิศวะ" "ไม่ชอบมึงก็ไม่ต้องไปคุยสิวะ"

วิศวะปี1 หญิงสาวที่มีรูปลักษณ์ภายนอกที่ไม่น่าคบหาเลยสักนิด แต่ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรเพราะมีใครบางคนต้องการให้เธอเป็นแบบนี้อยู่แล้ว “อย่ากังวลไปเลยค่ะ คนอย่างหนูจะไปเข้าตาพี่เขาได้ยังไง” --- แมททิว วิศวะปี 3

“ถ้าแกทำอะไรเขาอีกล่ะก็...ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ ฉันจะทำให้แกรู้ว่าอย่ามายุ่งกับคนของฉัน!” ความเงียบตกลงในห้องชั่วขณะ จนได้ยินแต่เสียงหัวใจของทั้งหลายเต้นสะท้าน พ่อเลี้ยงมองหน้าเธอช้า ๆ ดวงตาเย็น เยือก ก่อนจะขำแหบ “เด็กผู้หญิงอย่างแก... กล้าขู่ฉันเหรอ”