วิศวะไร้ใจกับยัยเด็กเลี้ยง Mga Nobela at Kwento

เพราะเขาเป็นลูกคนรวย มีคนคอยทำทุกอย่างให้ตลอดเวลา เธอจึงคิดว่าเขาไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้เป็นนอกจากใช้เงินและอำนาจที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิดไปวันๆ "พี่ทำเป็นจริงๆ เหรอ" เด็กสาวเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ "ฉันเป็นวิศวกร" มาเฟียหนุ่มเงยหน้าออกจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ ต อบกลับอย่างขอไปทีคล้ายรำคาญ ก่อนจะหันไปสร้างกระท่อมไม้ให้เธอต่อ

"พี่เรียนวิศวะน่ะ" "วิศวะ?" เธอมองหน้าพี่สาวอย่างแปลกใจ เพราะคอนแรกคิดว่าพี่เพลินตาจะเข้าสถาปัตย์ซะอีก "แปลกใจใช่มั้ยล่ะ พี่ก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน"

"ไร้สาระ ฉันไม่ได้นิสัยเด็กขนาดนั้น" ถึงจะว่าอย่างนั้นก็เถอะแต่เขาก็มีนิสัยเด็กๆ ที่ชอบเอาแต่ใจกับเธอเหมือนกัน เป็นบางเรื่องที่เขาจะชอบเอาแต่ใจ "มีงานอะไรให้ฉันทำหรือเปล่า"

ฉันพยายามดันอกเขาไว้ หัวใจเต้นตึกตักรุนแรงด้วยความตกใจ วินาทีนั้นดวงตาคมกริบปรือตาขึ้นมองฉัน แววตาคู่นั้นดูไร้สติ เขานิ่งจ้องใบหน้าฉันอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองที่ริมฝีปากของฉันอย่างลึกซึ้ง...ในขณะนั้นเองนัยน์ตาสีนิลของเขาฟ้องชัดว่า พี่เขากำลังเห็นภ าพใครอีกคนทับซ้อนอยู่ในตัวฉัน “ยัยเด็กดื้อ...”

‘พ่อของเด็กนี่มันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ แม้จะทำงานก็เถอะ แต่ความเอาใจใส่ลูกๆ ไม่มีบ้างเลยหรือไงกัน ให้ลูกนอนที่นอนมีผ้าเก่าๆ ปูแค่ผืนเดียว นางเหยาคนเดิมก็ช่างใจร้ายกับเด็กเหลือเกิน ทั้งที่ตัวเองถูกเลี้ยงด้วยความรักมาแท้ๆ ทำไมหล่อนถึงไม่มีจิตใจเผื่อแผ่ให้เด็กตัวเล็กๆ เสียบ้าง’ ซูเหยาสบถอยู่ในใจเมื่อเห็นสภาพห้องและเตียงของเด็กน้อย

ไอ้เด็กแสบทำผมขายหน้าต่อพ่อกับแม่ ในช่วงบ่ายพวกผมได้รับหน้าที่มาดูแลรุ่นน้องช่วยงานอาจารย์อดิศักดิ์ วิชาการเขียนแบบวิศวกรรม หรือ Engineering Drawing แต่ว่าจะเจอเด็กปากแซ่บคนนั้นไหม เธอได้ลงเรียนเทอมนี้หรือเปล่า ผมคอยตั้งคำถามโง่เง่าไร้สาระกับตัวเองอยู่บ่อย ๆ

เจ้าขาตะโกนออกมาดังลั่น เธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ต่อหน้าเขาได้อีกต่อไป “เจ้าขาดีใจมากเลยนะคะ ที่พี่บอกว่าเราจะคุยกันจริงจัง แต่สุดท้าย..." "....." "พี่ก็แอบกินกับเพื่อนสนิทตัวเอง พี่มันเลว!” คำพูดหยาบคายหลุดออกมาจากปากเด็กสาวที่ก่อนหน้านี้เคยเก็บอารมณ์ได้ดี เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจน ตัวโยนราวกับเด็กน้อย ที่ถูกชิงของเล่นไปจากมือ

เด็กหนุ่มบอก “เพราะถ้ายังไม่ทำอะไร ๆ ให้ชัดเจน ถ้าวันไหนเจ้มันทำใจได้ จนหนีไปแต่งงานกับคนอื่นขึ้นมาแล้วจะหนาว” “ไม่มีทาง”

"มึงไม่ต้องมาตีเนียนเลย ถ้ามึงไม่ให้รุ่นน้องจะมีไอดีกูมาจากไหน" "ก็มึงเป็นพ่อหนุ่มเนื้อหอมนี่สาวๆ อาจจะหมายปองมึงอยู่ก็ได้" "มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบเด็กวิศวะ" "ไม่ชอบมึงก็ไม่ต้องไปคุยสิวะ"

วิศวะปี1 หญิงสาวที่มีรูปลักษณ์ภายนอกที่ไม่น่าคบหาเลยสักนิด แต่ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรเพราะมีใครบางคนต้องการให้เธอเป็นแบบนี้อยู่แล้ว “อย่ากังวลไปเลยค่ะ คนอย่างหนูจะไปเข้าตาพี่เขาได้ยังไง” --- แมททิว วิศวะปี 3