ป่วนรักนายพายุ Novels & Stories

วายุส่ายหน้าและพูดมาทางพายุ “กูยอมรับว่าตอนนี้กูเหมือนหมาตัวน้อย ๆ แต่กูแค่อยากให้ข้าวมีชีวิตที่ดีขึ้นเพราะกู ไม่ใช่มาคบกับกูแล้วไม่มีอะไรเลย แถมถ้าข้าวต้องมาเสียเงินหรือจ่ายทุกอย่างแทนให้ มึงจะให้กูเอาหน้าไปเจอพ่อแม่เธอได้ยังไง” วายุยกคิ้วสูง และพูดต่อ “มึงจะจริงจัง กับคนนี้?” “อืม” พายุพยักหน้ารับ “กูคิดว่ากูรักข้าว รักแบบหมดหัวใจ” “แก่สัส”

พัตเตอร์ห้ามน้องสาวของเขาเสียงดัง “ฉันไม่ได้พาล แต่ฉันกำลังจะเตือนสติผู้หญิงหน้าด้านที่ชอบยุ่งกับผัวชาวบ้าน ก็เห็นอยู่ว่ายาหยีกำลังแฮปปีเบิร์ทเดย์วายุ แต่เสือกเสร่อมาแย่งชีนยาหยีแบบหน้าด้านสุด ๆ ส่วนวายุก็โคตรเฮงซวย ถ้าจะกลับไปกินของเก่า ทำไมแม่งไม่บอกเมียดี ๆ วะ โคตรเลว โคตรกาก บัดซบ ฉันขอให้นายตกนรกอเวจีไอ้วายุ” “พอแล้วหนู” คิมหันต์รีบอุ้มพริกหวานพาดบ่าเดินออกจากห้องทันที

"ได้ครับเจ้านาย" หลังจากสั่งงานลูกน้องเรียบร้อยแล้ว ในตอนที่พายุเตรียมจะเดินออกไปหาทั้งคู่ด้านนอกเพราะตอนนี้เหลือแค่รออย่างเดียวเท่านั้น เขาก็เห็นว่าพะแพงกำลังยืนเกาะผนังกระจกมองมาด้านในอย่างอยากรู้อยากเห็น แต่เพราะท่าทางของเธอมันช่างน่ารักน่าเอ็นดูมาก ทำให้พายุถึงกลับเผลอย ิ้มกว้างขำ ๆ ออกมาอย่างไม่รู้ตัว "แฟนเหรอครับเจ้านาย.. ดูน่ารักดีจังเลยนะครับ"

"ซึ่งนายไม่มีวันทำแบบนั้นกับพาย เพราะว่าเราอาจไม่ใช่คู่แท้ไร้สาระอะไรนั่น ทั้ง ๆ ที่พายถึงขนาดทำใจยอมรับว่าตัวเองอาจตายได้เพื่อพิสูจน์ และเพราะไม่ต้องการให้นายนอนกับคนอื่นนายไม่เข้าใจหรอ! แต่นายกลับไม่เชื่อเลยสักนิด นายบอกว่ารักพายแต่นายก็ไม่เคยเชื่อในมันเลย แล้วพายยังจะเ ชื่อในอะไรได้อีก" "ตรรกะของพวกนายทำให้สามัญสำนึกของพายผิดเพี้ยนไปหมด พายเหนื่อยที่ต้องพยายามทำความเข้าใจกับตรรกะของพวกนายแล้ว ทำไมพายต้องทำความเข้าใจ ทำไมพายต้องทน ทำไม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!"

“จริงหรอคะ ไม่น่าเชื่อเลย” “จริงค่ะพี่ยืนยันอีกเสียงแต่อย่าทำให้โมโหนะคะ พายุไต้ฝุ่นที่ว่าแน่ยังแพ้บอสเลยค่ะ” “น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอคะ”

‘กูอยากทำให้มึงหายไปจากชีวิตเพลิน ที่มึงจมน้ำตอนรับน้อง ยาปลุกเซ็กส์ที่ผับ รถที่เสียหลัก กูทำทั้งหมด แต่มึงมันดวงแข็งไง รอดไปได้ทุกครั้ง และครั้งสุดท้ายที่เพลินไปช่วยมึงจนต้องเจ็บตัวแทน กูไม่กล้าไปเยี่ยมมันด้วยซ้ำ ทุกอย่างเป็นเพราะมึง ฮึก ถ้าไม่มีมึง เพลินก็จะมี แค่กูคนเดียวเหมือนหลายปีที่ผ่านมา กูทำใจไม่ได้จริงๆ กูรักมันมาก ไม่รู้ทำไมถึงรัก ทั้งที่มันไม่เคยคิดแบบนั้นกับกูเลย’ ‘พะ...พิ้งค์’ แน่นอนทุกคำเป็นเสียงของพิ้งค์ และตบด้วยเสียงเรียกชื่อแบบสั่นสะอื้นของมิณา ยิ่งตอกย้ำให้ทุกอย่างมันชัดเจนขึ้นไปอีก

คนตัวเล็กทำใจดีสู้เสือ ถ้าเธอไม่ใจแข็งทุกอย่างมันก็จะวนกลับมาที่จุดเดิมอีกครั้ง “รักฉันแล้วเธอทำไมถึงอยากหย่าล่ะหืม?” พายุทำหน้านิ่งถามกลับไป รอยยิ้มของเขาในตอนนี้มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกเจ็บปวด ที่ผ่านมาเขาไม่เคยรักเธอเลย ไม่เลยสักนิด

“ไม่ดีใจหรือไง” “ดีใจอะไร ดีใจที่โดนผีหลอกน่ะเหรอ” “ก็อาจจะไม่ใช่ผี” “แล้วนายคิดว่าเป็นอะไร”

แสนดีทำหน้างอใส่เขา เมื่อพายุเขียนข้อความลงบนปกสมุดขอลายเซ็นของเธอตัวใหญ่เท่าหม้อข้าว “พี่พายุเป็นผัวของน้องแสนดี” “ก็ให้รู้กันไปเลยว่าใครคือผัวของน้องแสนดี” พายุหลุดขำออกมาอย่างอารมณ์ดี “พี่พายุแกล้งหนู”

“บ้าก็เพราะบ้ารักพาย” น้ำเน่าไปเปล่าวะ ไม่มั้ง “มาไม้ไหนอีกคะรอบนี้ พายจะรู้ทันพี่หมดแล้วนะ” พายกอดอกแล้วจ้องมองอย่างคนรู้ทัน “เปล๊า!!” เสียงสูงเต็มคาราเบลเลย