روايات وقصص ضمن ห้องเกียร์ลับของเพื่อนเนิร์ด

คอนโดคาเตอร์ แก๊ปถือวิสาสะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนของเพื่อน เพื่อหาคีย์การ์ดมาปลดล็อกประตูห้องพัก และกดรหัสผ่านบนแผงวงจร โดยให้หญิงสาวอีกคนที่ตามมาด้วยรออยู่ด้านล่างของคอนโดแทน เพราะรู้ว่าเพื่อนหวงความเป็นส่วนตัวแค่ไหน รีโมตแอร์ห้องนอนของชายหนุ่มถูกเพื่อนส นิทช่วยเปิดไว้ให้เรียบร้อย ก่อนจะโยนร่างแทบจะไร้สติของเจ้าของห้องลงกับเตียงโดยไร้ซึ่งความอ่อนโยนแม้แต่น้อย ผิดกับต้าร์ที่ค่อย ๆ ประคองตัวม่านฟ้าลงนอนดี ๆ ข้างกัน

เขาชี้ไปห้องเล็ก ๆ ห้องนึง ฉันเดินเข้าไปดู ในนั้นก็มีแค่เตียงกับโต๊ะอ่านหนังสือ ที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวบาง “ห้องน่ารักดี เพื่อนเบบี๋ที่ชื่อเอริค เป็นเพื่อนที่คณะเหรอ?” “ป่าว เพื่อนไอ้ไทม์ มันเฝ้าบ้าน เฝ้ารถให้ ดูเป็นคนสุดแล้วล่ะในบรรดาเพื่อนมัน” เอ่อ... อิไทม์ แกจะอยู่ที่ไหน แกก็ ดูไม่เป็นผู้เป็นคนเนอะ

เหมยลี่มองหน้าฉันตกใจ “อะไรยังไง? แกไม่ชอบที่เขาใช้วิธีสกปรกไม่ใช่เหรอ” ฉันจับแขนเพื่อนและมองหน้าเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “แกรู้ไหมฉันเห็นอะไรที่ห้องลับ ในห้องนอนของเขา” “อะไร? ห้องเชือด ห้องแดง มีโซ่แส้กุญแจมือใช่ไหม?”

ช่วงเวลาที่เงียบกริบ มีบางเสียงที่แทรกออกมาจากห้องลับๆ มันเป็นห้องเก็บอุปกรณ์อิเลคโทรนิคส์ ไร้แสงไฟ ไร้คนมาใช้งาน แต่กลับมีใครบางคน เข้ามาอยู่ภายในห้องนี้ พร้อมๆ กับเสียงหายใจ และเสียงบางอย่างกำลังกระทบติดต่อกันอย่างต่อเนื่อง ความร้อนแรงจากฝ่ายชายที่ยังคงออกแรงโยกสะโพแ คบๆ ดันก้อนเนื้อร้อนท่อนล่าง ทั้งแข็งยาวยกลำ สอดใส่มุดกระแทกอัดร่างของเพื่อนสาวแสนสนิทเบื้องหน้า

เมื่อมาถึงเพื่อนสาวของเขากำลังนั่งร้องไห้แต่ไร้เสียง มันน่าสงสารกว่าร้องไห้ฟูมฟายเสียอีก มันทำให้เขาปวดหัวใจหนึบจนต้องดึงเพื่อนมากอดปลอบ " ใจเย็น ๆ มึงรู้ไหมว่าห้องไหน " เขามั่นใจว่าเพื่อนสาวของตนต้องตามแฟนตัวเองไปแน่ ๆ " 1509 " ชั้นสิบห้าสินะ

ฉันรีบยกมืดอุดปากเพื่อนเพราะรู้ว่าแสนดีจะพูดอะไรต่อ การที่เพื่อนเข้าใจว่าฉันยังนึกถึงเรื่องที่พี่กิ๊ฟหลอกฉันไปหาพวกไอ้พี่โดมก็ไม่แปลก สองสามวันมานี้เรื่องพี่กิ๊ฟกระฉ่อนไปทั่วมหา’ลัย แสนดียังรู้ด้วยว่าเรื่องคราวนั้นของฉันไปจบที่ตรงไหน ฉันเองที่เล่าให้ฟัง นั่นเพราะม ั่นใจว่าเพื่อนจะไม่เอาไปพูดต่อ “หรือแกกำลังคิดถึง...พี่เกียร์” เพื่อนรักก็ไม่วายเย้าหยอก ดีหน่อยตรงตอนพูดชื่อยังขยับแค่ปากไม่เอ่ยออกมาให้เพื่อนนักศึกษาโต๊ะข้าง ๆ ได้ยิน ตอนนี้เรานั่งเล่นกันอยู่ในบีแอนด์บีคาเฟ่ เป็นคาเฟ่ตรงตึกกลาง

ยังไม่ทันที่แฟนต้าจะได้พูดให้นีน่าเข้าใจเต็มร้อย ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาสะก่อน รีไวน์ทำหน้างุนงงเล็กน้อยเนื่องจากในห้องของเขาไม่ได้มีเพียงแค่นีน่าเหมือนทุกวัน แต่ยังมีเพื่อนสาวของเธออีกด้วย “วันนี้มีปาร์ตี้อะไรกันหรือเปล่า?” “เกือบมีค่ะ ไม่ใช่ปาร์ตี้นะแต่เป็นงานศพนีน่าต่างหาก!”

บรรยากาศในห้องที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกวนประสาท บัดนี้กลับเงียบงันจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เจฟจ้องมองใบหน้าแดงซ่านของเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาของเพื่อนที่มองเพื่อน แต่มันคือสายตาของ ‘นักล่า’ ที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ “เจฟ... มึงพอเหอะ 5 นาทีมันนานไปนะมึง” นีนประท้วงเสียงแผ่ว พยายามจะขยับตัวถอยหนีแต่แผ่นหลังกลับติดเข้ากับพนักโซฟา

เธอน่าจะเชื่อพ่อ ว่าเขาและพวกไม่ธรรมดา กำจัดซินแคลร์อย่างไร้ร่องรอยได้ หมอนั่นก็อาจจะไปนอนเป็นอาหารแร้งอยู่กลางทะเลทรายจริง ๆ ก็ไม่รู้ ****************** The Devil’s Club ไนต์คลับลับใต้ดิน ที่ตกแต่งด้วยสีดำแดงราวกับอยู่ในนรก เสียงเพลงบีทหนัก ๆ และกลุ่มการ์ดหน้าโหดติดอาวุธที่ยืนคุมทุกมุมห้องท ำให้สถานที่นี้ดูลึกลับน่ากลัวขึ้นไปอีก

ปกรณ์แอบงง “ก็เพื่อนคุณที่เราเจอกันที่ห้องแต่งตัวไงค่ะ” “อ๋อ คุณหมายถึงนีน่าเหรอ”