เปลี่ยนลูกเลี้ยงให้เป็นเมียบำเรอ Novels & Stories

“ครับ” เจ้าเทพนรินทร์มองชายผู้กลายมาเป็นพ่อเลี้ยง …ชายผู้รับกรรมที่เขาไม่ได้ก่อ และไม่ล่วงรู้เลยว่า ลูกคนนี้ที่เขารักและเมตตา ให้ความอบอุ่นมากกว่าลูกแท้ ๆ นั้น เป็นเพียงลูกเลี้ยง และ ลูกของชายชู้ ÿ

"นี่มันเอาอะไรให้เฮียกิน ทำไมเฮียถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ แล้วแยมล่ะเฮีย แยมก็เมียเฮียนะ" "นี่แยม ฟังเฮียนะ แยมเป็นเด็กที่เฮียเลี้ยงมา เพียงเพราะต้องการความใคร่ในตัวเฮียให้มันถูกปลดปล่อยเท่านั้น เพราะเฮียไม่รู้ว่าเมียจริงๆของเฮียจะน่าดึงดูดกว่าผู้หญิงที่เฮียเลี้ยงมา ถ้าแยมจะ บอกว่าแยมเป็นเมียของเฮีย งั้นแยมก็คงจะมีคู่แข่งเยอะเลยนะ เพราะเมียของเฮียมีอยู่เต็มไปหมดไม่ใช่แค่เธอ" "เฮีย!"

“อยากมีคนหล่อเหมือนตัวเองก็รีบมีลูกซะ” “เมียยังหาไม่ได้ แล้วแกจะให้ฉันไปมีลูกกับใครว่ะ แต่ไม่รู้ล่ะ ยังไงฉันก็จะให้เจ้าหนูฟลินท์หล่อเหมือนฉัน” “ไอ้บ้า!”

"แล้วคิดว่าฉันอยากมีลูกกับคนอย่างเธอหรือไง อย่าสำคัญตัวให้มาก" "อึก!" "แฮ่ก! ถ้ามีลูกจริงๆ ฉันก็คงจะเอาแค่เด็ก ส่วนเธอก็มีหน้าที่คอยบำเรอกามให้กับฉัน อย่าหวังว่าฉันจะเอาเธอมาเป็นเมีย!"

เขาเปลี่ยนคำเรียกลูกใหม่ และอยากให้ลูกเปลี่ยนคำแทนตัวใหม่ ถ้าลูกสาวเขาพูดมันจะน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก ไหนจะผิวพรรณหน้าตาของลูกสาวเขาที่ยิ่งดูยิ่งน่ารัก "พูดเหมือนแม่เลย... แม่ก็บอกแบบนี้! แต่ฉะ... นะ... หนูก็ลืมตลอด" แม่ตัวแทนหมู่บ้านบ่นอุบ

ี่ตอนนี้เขาก็คลั่งหล่อนจะแย่อยู่แล้ว และตอนนี้เจ้าลูกชายของเขามันก็เกิดตื่นขึ้นมาแล้วและกำลังถูไถไปมาอยู่ใต้บั้นท้ายอวบอัดของหล่อนอยู่ “ ดาจ๋า ผัวหิวแล้ว…” แล้วเขาก็ก้มลงประกบจูบหล่อน และเมื่อลินดาตั้งสติได้ หล่อนก็ยอมอ้าปากรับลิ้นสากของสามีในความลับ เพราะตอนน ี้หล่อนคือเมียเก็บของเขา หล่อนรับเงินเดือนจากเขาและรับทั้งเงินทองและข้าวของที่เขาเสนอให้ จริงอยู่ที่หล่อนทำเหมือนผู้หญิงที่ยอมขายตัวแลกกับเงิน

หญิงสาวผู้มีฐานะเป็นลูกเลี้ยงแย้มยิ้มพร้อมบอกคำเรียกขานให้ชายผู้นี้เรียกตน “มันจะดีเหรอลูก หนูกำลังจะเป็นนักศึกษานะหากใครรู้ว่าลูกมีพ่อเลี้ยงเป็นแบบนี้คนเขาจะไม่ว่าร้ายให้หนูเหรอ” คนเป็นแม่กล่าวออกมาอย่างลังเลด้วยความเป็นห่วง

ประกาศิตที่ประกาศลั่นส่งผลให้คนฟังทั้งสองชะงักค้าง คุณหญิงวารีปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้นพร้อมๆ กับทรุดกายลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง ตะหนักได้ในวินาทีนี้ว่าบาปกรรมที่ทำกับลูกชายคนเล็กย้อนศรคืนมาในเวลาอันสั้นนัก “วินลูก ยัยอัยย์ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะลูก ปล่อยน้องไปเถอะ” “ไม่! ถ้าเด็กที่คุณแม่ราดข้าวแดงแกงร้อนเลี้ยงมาอยากตอบแทนพระคุณมากนักก็มาเป็นเมีย…” เขาเว้นช่องวางพร้อมยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยต่อ “เมียบำเรอของลูกจะเป็นอะไรไป!”

อีกต่อไปแล้ว เพราะตอนนี้ เธอกำลังจะกลายเป็น เมียลุงจริง ๆ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย จบตอนลุงพล

"แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกันฉันไม่ใช่คนรับใช้ของคุณไม่ใช่นางบำเรอของคุณคุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน" "ก็ไม่ได้จะให้เป็นนางบำเรอสักหน่อยพี่อยากให้บัวมาเป็นเมียของพี่ต่างหาก เมียจริงๆเมียที่เป็นแม่ของลูก" "ฉันไม่มีค่ามากพอขนาดนั้นหรอกค่ะคนอย่างฉันมันต่ำต้อยไร้ค่าสารเลว"