วิศวะไร้ใจกับยัยเด็กเลี้ยง นิยาย & เรื่องราว

ท่าทางที่ดูเด็กและใสซื่อแบบนั้น ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่อาจเชื่อมโยงกับภาพลักษณ์ของวิศวกรได้เลย “ไม่ใช่ว่าใครนึกอยากจะเป็นวิศวกรก็เป็นได้ซะหน่อย” มีคนพึมพำเบา ๆ “ดูท่าคุณถังจะไม่เป็นงานเลยจริง ๆ งานนี้คงแพ้ชัวร์”

งใจจะขาดแล้วค่ะ ฮือๆ” เมื่อสาวน้อยไร้เดียงสาในเรื่องเพศอย่างฟางข้าวต้องมาเจอกับพ่อเลี้ยงเขตต์ตะวันผู้เชี่ยวชาญและโชกโชนชั้นเชิงกามโลกีย์ ทำให้จิตใจของเธอกระเจิดกระเจิง จะเรียกว่าใจแตกเป็นเสี่ยงก็ว่าได้ กับครั้งแรกของการร่วมรักซึ่งพ่อเลี้ยงจัดหนักจนสาวน้อยแทบรับไม่ ไหว

ภัคณิกาตอบไปก็อายไปด้วย โอ๊ยไอ้เด็กนี่ยิ่งโตยิ่งร้าย นี่แหละเขาถึงบอกว่าพวกวิศวะนอกจากจะโหดแล้วยังอ่อยเก่ง “ตอนนี้ก็โตแล้ว...โตมากด้วย” “อย่าทะลึ่ง” “อะรู้ด้วย..ก็แฟนน่ากิน” รณภพจับหัวเธอส่ายไปมาด้วยความรัก เธอน่ารักเสมอเขามองเธอกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ อย ู่ด้วยแล้วมีความสุขที่สุด

ของเขาไปแล้ว 💍 🌟 พบกันในนิยายเรื่องใหม่เร็ว ๆ นี้! 《รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นของหนู》 เมื่อคุณหนูสายรุกต้องมาเจอกับวิศวะสายเย็นชา ...งานนี้หัวใจใครจะพังก่อนกัน ต้องติดตาม!

คีตะยังคงอธิบายอย่างเงียบ ๆ มือข้างหนึ่งจดสูตรลงบนกระดาษ ขณะที่เมษานั่งเท้าคางมองเขายิ้ม ๆ ไม่พูดอะไร ในใจของเธอกลับร้องดังลั่น… ‘สิ่งที่ยากกว่าวิชาฟิสิกส์...ก็คือการเอาชนะใจพี่คีตะนี่แหละค่ะ’ หลังจากอธิบายจบไปสองบท คีตะก็ยื่นแบบฝึกหัดให้เมษาลองทำดู

สายตาคมเข้มเหลือบไปเห็นว่าตรงแขนมิราช้ำ เพราะแรงกระชากของเสี่ยวิชัยที่เธอเพิ่งบอกมาก่อนหน้านี้ เสี่ยวิชัยมีลูกมีเมียแล้ว แต่ยังคอยหาผู้หญิงสาวๆ มาปรนเปรอความสุขบนเตียงให้อยู่เสมอ อายุของลูกคงประมาณมิรา อยากรู้ว่าตอนทำคิดอะไรอยู่ ถึงกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้โดยไม่รู้ สึกละอายใจ คงไม่แปลก หากคนแบบนั้นมีความละอายใจหรือความรู้สึกผิดชอบชั่วดี คงไม่กล้าเอาเปรียบเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกตัวเอง

ไม่ใช่แมวขี้อ้อนได้ยังไง เพราะน้องกำลังเล่นกับฉันอยู่ตอนนี้ เขาก็น่าจะเห็นว่าน้องอ้อนน้องน่ารักแค่ไหน ไม่เห็นเป็นอย่างที่เขาพูดเลยสักนิด “นี่เลี้ยงไว้แค่ล่อสาวมาห้องหรือเปล่า” ฉันพูดพึมพำกับตัวเอง พลอยนึกถึงยัยน้องที่หน้าตาน่ารัก ๆ คนนั้นขึ้นมา เด็กที่ชื่อพายอะไรนั่น

รัศมีปรายตามอง ด้วยรู้ว่าลูกชายรู้สึกอย่างไรกับผู้หญิงคนนั้น ซ้ำยังได้ยินข่าวระแคะระคายหูมาบ้างว่า อดีตว่าที่ลูกสะใภ้กำลังพัวพันกับเด็กฝึกงานสายเครื่องจักร “...” “ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้แกตัดใจ ยัยเด็กนี่มันเลี้ยงไม่เชื่องแล้ว เห็นผู้ชายดีกว่าชีวิตตัวเองเสียอีก แกจะเอ ามาทำอะไร” รัศมีเอ่ยออกมาอย่างเหลืออด

“ไม่มีทาง ระบบของวิศวะทุกชิ้นมีความเสถียรสูง คุณต่างหากที่ชอบทำอะไรเกินจำเป็น จนระบบมันรับไม่ไหว” “เกินจำเป็นอะไร มันคือศิลปะ คือความสร้างสรรค์ คุณต่างหากที่เอาแต่ตัวเลขจนโลกไม่หมุนตามคุณแล้ว คุณมันตาแก่หัวโบราณ”

เกียร์อยู่ที่ใคร ใจอยู่ที่คนนั้น นี่คือคำจีบสาวของเหล่าผู้ชายคณะวิศวะ จึงไม่แปลกที่เด็กวิศวะมีเมียแม่งทุกคน เพราะผู้หญิงชอบเกียร์ของพวกมันเหลือเกิน หรือว่าปลายฝนจะยังไม่ใช่รักแท้ของลมหนาว นี่มันซุกหญิงไว้กี่คนวะเนี่ย กูไปแย่งผัวชาวบ้านหรือเปล่าวะ งงกับการลำดับสถานะจริง � � “หนาวป้อนสละเฮียหน่อย” ผมยังอ้อนกินผลไม้ต่อ “เฮียกินเก่งนะคะ เนี่ยไม่เห็นจะอ้วนเลย”