หย่าร้าง

สี่ปีก่อน ‘โม่เฉวียน’ ซุป’ตาร์หนุ่มฉายาของดีเมืองกว่างโจว ฝากฝังความเจ็บปวดแสนสาหัสไว้ให้ ‘หยางหลิน’ ปีนี้เธอกลับมาพร้อมลูกน้อยที่เป็นดังชีวิตและจิตใจ ลูกน้อยที่เขาไม่เคยรับรู้ว่ามีตัวตน เด็กแฝดที่เป็นดังโซ่ทองคล้องใจ นำพาให้เขาและเธอกลับมาพานพบกันอีกครั้ง ครั้งนั้นจากไปเพราะไม่ต้องการผูกมัดเขา เพราะรู้ทั้งรู้ว่าเขามีใครอีกคนในใจ ครั้งนี้เล่าเธอจะหนีรอดจากพันธนาการของโม่เฉวียนได้หรือไม่ เพราะทันทีที่เขารับรู้ว่าตัวเขาเป็นคุณพ่อของเด็กแฝด เขากลับพาตัวเข้ามาพัวพันไม่ยอมออกห่าง ใจหนึ่งกลับหวั่นไหวให้เขาไปแล้วโดยไม่ตั้งใจ แต่ใจหนึ่งกลับลังเลและหวาดกลัวความไม่มั่นคง หยางหลิน หนอ หยางหลิน ในเมื่อเลือกแล้วว่าจะจากมา เพราะอะไรวันนี้กลับยังคงโหยหาเขา แค่นี้ชีวิตยังวุ่นวายไม่พออีกหรือ!!!

เพราะคำว่าสายเกินไปมันย้อนกลับมาแก้ไขอะไรไม่ได้! แม้กระทั่งความรู้สึกที่เสียไป สำหรับเขามันอาจตายไปนานแล้ว แต่สำหรับเธอมันกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งพร้อมกับความเจ็บที่ย้อนกลับไปรักษาไม่ได้

“นวดนาคราชคืนชีพเหรอ พอจะมีข้อมูลมั้ย” “ก็ร้านนวดแผนไทย นวดโบราณไง เธอไปถามเขาสิ ว่าร้านไหนรับนวดบ้าง หรือจะหาข้อมูลในเน็ตก็ได้นะ” “เออ..ได้ เดี๋ยวฉันจะลองหาดู” “แล้วเรื่องท่านประธานละ มีเรื่องอะไร” “ก็นั่นแหละเรื่องที่ฉันกลุ้มใจอีกเรื่อง เลยอยากปรึกษา” “เขาทำท่าจะจีบฉันนะสิ โทรมาคุยดึก ๆ ดื่น ๆ ทั้งที่ก็รู้นะว่าฉันมีสามีแล้ว” “เวลาเขาโทรมา แกก็อัดเสียงไว้ แล้วส่งคลิปเสียงไปให้เมียเขาสิ ให้เขาจัดการกันเอง” “บ้า เหรอแก.. ฉันก็ตกงานพอดีนะสิ” “ขึ้นชื่อว่าเลขาแล้ว มันก็เหมือนอาหารจานโปรดของเจ้านายนั่นแหละ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ” “เขามีลูกมีเมียแล้ว แต่ก็นั่นแหละเห็นสาวสวยไม่ได้” “แกก็ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ”

คำว่าครอบครัวอบอุ่นเป็นสิ่งที่ทุกคนพึงปรารถนา ยกเว้นเธอ... เด็กสาวที่ทำตัวร้ายกาจเพื่อให้ครอบครัวแตกแยกร้าวฉาน ในเมื่อเธอไม่มีความสุข ใครก็ไม่มีสิทธิ์! ถึงเธอจะร้ายแต่เขาจะเอา ยัยตัวร้ายที่รัก...

เมื่อถ่านไฟเก่าถูกจุดขึ้นใหม่ในฐานะ คุณครูพี่เลี้ยง กับ ผู้ปกครอง พลอยนภัสจึงไม่อาจหลีกหนีพันธนาการที่ปรเมศวร์จงใจวางกับดักไว้ได้ หน้าที่ดูแลหลานสาวคือฉากบังหน้า แต่การเยียวยาหัวใจที่ตายด้านของเขาคือเรื่องจริง... ยิ่งเธอพยายามรักษา เขากลับยิ่งหิวกระหาย ในเมื่อเธอคือเหยื่อที่แสนหวาน มีหรือที่นักล่าอย่างเขาจะยอมปล่อยมือ บทลงโทษเดียวที่เธอจะได้รับ คือการถูกตรึงไว้ด้วยเสน่หาที่รุ่มร้อน และปรนเปรอเขาด้วยหยาดน้ำผึ้งแห่งกามารมณ์ไปตลอดกาล

เพราะรักนางจึงยอมทุกอย่าง แต่สุดท้ายเขากลับมอบความรักให้สตรีอื่น ในเมื่อเดินมาจนถึงสุดทางแล้วนางก็ไม่คิดจะยื้อไว้อีกต่อไป ไปเถิดข้าปล่อยมือท่านแล้ว ส่วนข้าจะเดินจากไปพร้อมกับบุตรในครรภ์

หลีซินแพทย์ศัลยกรรมในยุคปัจจุบันได้ทะลุมิติเข้าร่างสตรีลูกขุนนาง ที่มีความเอาแต่ใจ อารมณ์ร้ายเป็นใหญ่ แต่ทว่าสตรีนางนี้ ต้องแต่งงานกับหยางอ๋องผู้มีลูกติดฝาแฝดชายหญิง

"ใครแฟนใหม่แม่เอ็ง!" แม่ไอ้เสือไปแอบมีแฟนตอนไหนทำไมเขาไม่รู้ กูจับตาดูอยู่ทุกวัน "เอ้านี่พ่อไม่รู้เหรอครับ แม่มีมาตั้งนานแล้วนะ" โมโหขนาดนี้มันยังไงอ่ะพ่อ เลิกกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ แหนะๆๆ "ใคร?" "เสือคิดชื่อไม่ออกครับ มันติดอยู่ที่ปากเนี่ยแหละ อะไรน้า.." "เอ็งไปเจอที่ไหน" "ในมือถือแม่ไงครับ แบตโทรศัพท์เสือหมด เสือก็เลยขอยืมแม่เล่น แล้วผู้ชายคนนั้นก็โทรเข้ามาพอดี" "หน้าตามันเป็นยังไง!" "หล่อไงครับพ่อถามได้ จมูกนี่โด่งเชียว นึกว่าดาราฮอลลีวูด ผู้ชายในคันคายเทียบไม่ติดสักคน แม่ไอ้เสือนี่มีวาสนาจริงจริ๊ง" ผู้กองหนุ่มกัดฟันกรอด ผู้ชายในคันคายเทียบไม่ติดสักคนงั้นเหรอ มันยังจะมีใครหล่อไปกว่าเขาอีก! หากเขาเปิดรับบัตรคิว มั่นใจว่ามันคงยาวไปถึงภาคใต้แน่! "อ๋อๆๆ เสือจำได้แล้วครับว่าใคร คนที่โอนเงินมาซื้อคอมให้เสือไง" "แม่เอ็งซื้อให้ไม่ใช่เหรอ" หรือที่ราตรีโทรมายืมเงินเขาแล้วเขาไม่ให้ก็เลยไปขอไอ้นั่นแทน "โหพ่อ!แพงขนาดนั้นแม่จะเอาตังค์ที่ไหนมาซื้อครับ แฟนแม่ซื้อให้!"

[เริ่มแรกโหดร้าย ภายหลังหวานแหวว + ฌาปนสถาน + ผู้มีอำนาจก้มหน้า + วางแผนการไว้นานแล้ว] ปีที่สามของการแต่งงานกับโจวอวี้ชวน ในที่สุดเวินซ่งก็รู้แล้วว่าคนที่อยู่ในใจเขาคือใคร ...พี่สะใภ้ใหญ่ของเขาไงละ ในคืนที่พี่ชายคนโตของเขาจากไป โจวอวี้ชวนเข้าไปขวางการตบหน้าให้พี่สะใภ้ใหญ่อย่างแน่วแน่ โดยไม่สนเลยสักนิดว่าเวินซ่งที่เป็นภรรยาคนนี้ก็อยู่ข้าง ๆ เวินซ่งเข้าใจดี ที่โจวอวี้ชวนแต่งงานกับเธอเพียงเพราะว่าเธอเชื่อฟังและรู้ประสา ซึ่งความเป็นจริงก็เป็นเครื่องยืนยัน ว่าเธอรู้ประสามากจริง ๆ รู้ประสากระทั่งถึงคราวหย่า เธอก็ไม่ได้ไปวุ่นวายกับโจวอวี้ชวนเลยแม้แต่น้อย โจวอวี้ชวนไม่รู้ ว่าเธอได้รับทะเบียนหย่าแล้ว โจวอวี้ชวนไม่รู้ ว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นแล้ว วันที่เธอค้นคว้ายารักษาโรคมะเร็งที่ได้ผลดีเป็นพิเศษสำเร็จ ทั่วโลกต่างแซ่ซ้องเธอ มีเพียงแค่โจวอวี้ชวนคนเดียวเท่านั้นที่คุกเข่าลง อ้อนวอนให้เธอให้อภัยด้วยดวงตาแดงก่ำ “เสี่ยวเวินซ่ง ฉันผิดไปแล้ว เธอหันกลับมามองฉันหน่อยได้ไหม?” เขาเป็นสุภาพบุรุษผู้สงบเสงี่ยม จะไปทำผิดได้ยังไง เวินซ่งถอยหลังหนึ่งก้าว คุณชายผู้ซึ่งเล่าลือกันว่าสูงส่งจนไม่อาจเอื้อมถึง ยื่นมือออกมาโอบเอวเธอไว้ แล้วประกาศความเป็นเจ้าของอย่างแข็งกร้าว “ต้องขอโทษด้วย เธอจะแต่งงานแล้ว แต่งกับฉัน”

วินทร์รักลูก...แต่เขาเกลียดเธอซึ่งเป็นแม่ของลูก “เธอเลี้ยงลูกคนเดียวได้?” “น่าจะได้นะคะ” ณิชาบอกอย่างไม่แน่ใจ เพราะลึก ๆ แล้วเธอก็แอบรู้สึกหวั่น ๆ อยู่เหมือนกัน “ถ้ามีปัญหาอะไรให้รีบโทร. หาฉัน เข้าใจไหม” “ค่ะ พี่วินทร์ไม่ต้องเป็นห่วง” หญิงสาวรีบรับคำด้วยรอยยิ้มดีใจ ทว่าวินาทีต่อมารอยยิ้มนั้นก็พลันหายไปจากใบหน้างาม เมื่อได้ยินเขาพูดประโยคต่อมา... “ฉันเป็นห่วงลูก อย่าเข้าใจผิดว่าฉันจะเป็นห่วงเธอ”