เสแสร้ง の小説・ストーリー

สวีเชาเพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ฉันกลับลุกขึ้นยืน เดินตรงไปที่เวที ฉันรับไมค์จากพิธีกรที่ยังงงงวย และมองไปที่คนด้านล่าง "ฉันคือจางเสี่ยวเยว่ วันนี้ฉันอยู่ที่นี่เพื่อบอกทุกคนว่า ครอบครัวสวีเชาได้ปิดบังว่าเขาติดเอดส์ และหลอกให้ฉันแต่งงาน!" "เยว่เยว่ คุณกำลังพูดอะไรกัน!! "

เธอน่าทึ่งมาก และฉันกำลังจะไปปรากฏตัวที่บ้านของเธอพร้อมกับหนวดเคราปลอม ซึ่งเป็นสิ่งที่ไร้ศักดิ์ศรีที่สุดที่ฉันเคยทำมาในรอบทศวรรษเป็นอย่างน้อย ความคิดเรื่องนี้ทำให้ฉันรู้สึกกระดากอายเล็กน้อยมาตั้งแต่ตอนที่สแปร์โรว์เสนอไอเดียนี้เมื่อคืนก่อน การปลอมตัว กล่องเค รื่องมือ ตัวฉันเอง ประธานบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ กำลังแกล้งทำตัวเป็นช่างซ่อมบำรุง เพื่อที่จะได้ไปเจอผู้หญิงที่ฉันแทบจะทนรอเจอไม่ไหว

น้ำเสียงสลดของโมนาร์ถ้าให้ฉันเดาเธอคงกำลังตีหน้าซื่อไร้เดียงสาอีกเช่นเคย “หาไม่ยากหรอกผู้ชายแบบฉัน เพียงแต่ต้องเริ่มที่เรา” “เอ่อ ซาดีนส์หมายถึง...” “ถ้าเรามอบความจริงใจให้คนๆ หนึ่ง เราก็จะได้ความจริงใจกลับมา แต่ถ้าเราทำทุกอย่างด้วยการ ‘เสแสร้ง’ เราก็จะไม่ได้อะไรที่อยาก ได้ดั่งใจกลับมาเช่นกัน”

“แกคิดจินตนาการว่าตัวเองจะแฝงศักยภาพวิ่งหนีสัจธรรมความจริงเบื้องหน้าไปได้ยาวนานสักแค่ไหนกันเชียวยะ?” สัจธรรมความจริงบ้าบอคอแตกอะไรกันล่ะ นี่มันคือเรื่องราวตอแหลคำโกหกพกลมที่จงใจปรุงแต่งขึ้นมาจัดฉากนำเสนออย่างสวยหรูบนแผ่นกระดาษเนื้อดีต่างหากเล่า

เวลาที่คิดจะเสแสร้ง ก็สามารถทำให้คุณหลงคิดไปว่าตัวเองคือ ผู้หญิงที่โชคดีและมีความสุขที่สุดในโลกได้ เขาจะตีหน้าซื่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะถึงวันที่ขี้เกียจจะแสดงละครนั่นแหละ

นี่มันอะไรกัน. พะแพงยืนนิ่งงัน สมองจับต้นชนปลายไม่ถูก “ละ... แล้วทำไมพี่โทจังถึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ล่ะคะ ทำไมถึงทำแบบนั้น”

อลิสถามขึ้นอีกคน “หมดซิ” “ให้มันแน่ ถ้าไม่หมดนะเดี๋ยวจะโดน” แพรวาแกล้งดุขำๆ ซินดี้หัวเราะ แห่ะๆ “ก็มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลยนี่นา” เถียงในใจ

///ผมว่าแล้ว น้องเองก็คงอยากลองอยู่บ้างแหละ ง่ายกว่าที่คิดอย่างที่ผมบอกเลยดีใจด้วยครับท่าน/// ///ขนาดสมมติยังเสียวขนาดนี้ เจอของจริงเข้าไปผมว่าดิ้นพลาด ๆ แน่ อิจฉาท่านนนท์จริง ๆ”

“บ้าจริงเจียถิงเจ้ากล้าล้อเลียนข้าหรือ คอยดูเถอะข้าจะส่งเจ้ากลับจวนบิดา” “พระชายาอย่าใจร้ายกับเจียถิงเลยเพคะ เจียถิงไม่กล้าแล้ว” เพราะรู้ว่าพระชายารองมิได้คิดจะส่งนางกลับจริง ๆ เจียถิงจึงแสร้งหวาดกลัว ทว่ากลับยิ้มอย่างหยอกล้อ เซียวโหย่งเหมยใบหน้าแดงซ่านอย่างเขินอาย “อิอิ...เจ้าไปเอาข องว่างในครัวมาเถิดข้าจะนั่งรออยู่ตรงนี้”

ฉุยฉายเอย ช่างงามขำ ช่างรำโยกย้าย สะเอวแสนอ่อน อรชรช่วงกาย วิจิตรยิ่งลาย ที่คนประดิษฐ์ สองเนตรคมขำ แสงดำมันขลับ ชม้อยเนตรจับ ช่างสวยสุดพิศฯ