เสแสร้ง Novels & Stories

สุดแค้นแสนพิศวาส ผู้เขียน : กาสะลอง นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

นางยอมออกเรือนแทนพี่ใหญ่เพื่อหวังเป็นอิสระจากตระกูลอวี้โดยเร็ว มอบทายาทให้เขาสักคนเพื่อแลกกับหนังสือหย่า แต่...มิใช่เขาหรอกหรือที่เอ่ยปากว่าจะขอร่วมหอกับภรรยาเพียงครั้งเดียว เหตุใดถึงได้ขยันให้นางอุ่นเตียงบ่อยเช่นนี้เล่า! “เปิ่นหวางมิแข็งแรงเช่นนี้ ประสิทธิภาพการมีบุตรย่อมน้อยยิ่ง หากเจ้ามิอยากให้ผิดพลาด เรามาร่วมหอกันอีกครั้งเถิด...”

เป็กหัวเราะ “ไม่ได้เปลื่ยนนี่แหละตัวจริง ที่เห็นก่อนหน้านี้ตัวปลอม แอ๊บไว้ไงแต่ไม่เห็นมีใครชอบเลย เป็นตัวของตัวเองดีกว่า” ยิวเสแสร้งแกล้งพูดเพราะในความจริงเป็นร่างของคนอื่น เพียงแต่เขาแค่มาอาศัยอยู่ในร่างนี้เท่านั้น “ร้ายนะ แกล้งเงียบถ้ารู้ว่านายเป็นแบบนี้เราจีบตั้ง นานแล้ว”

มุมปากของฮ่องเต้กระตุกทันที เสแสร้ง เสแสร้งต่อไปเถอะ! เรื่องนี้เจ้าเป็นคนจงใจก่อขึ้นมา ตอนนี้ยังจะมาให้เราช่วยเจ้าหรือ? ไม่ไปอยู่คณะงิ้วนี่มันน่าเสียดายความสามารถทางการแสดงของเจ้านัก

โทรศัพท์ตัดสายไปแล้ว คนที่ไม่รู้เรื่องราว ส่ายหน้า "อะไรของมึง ไอ้โนอาห์ "

ซ่งรั่วเจินอธิบายอย่างกระอักกระอ่วน แสร้งเป็นลมแสร้งโง่ ทักษะจำเป็นแบบนี้จะขาดไปได้อย่างไรกันเล่า?

เขาไม่อาจเดิมพันไหว และไม่กล้าที่จะเดิมพันด้วย เขาทำได้เพียงซุกหัวหนีความจริงเยี่ยงนกกระจอกเทศที่ซุกหัวลงในผืนทราย โดยหวังว่าในเมื่อซางสิงอวี้แสร้งทำแล้ว ก็จงแสร้งทำต่อไปให้นานกว่านี้อีกหน่อย หรือดีที่สุดคือแสร้งทำไปทั้งชีวิตเลย ซางซิวหยวนฉีกฝ้ายออกมาสองก้อน เ ตรียมจะนำมาอุดหูตนเอง

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าจะโกหกเธอว่าฉันไม่เป็นไรแค่เพื่อให้เธอเลิกยุ่งกับฉัน อีกอย่างการเสแสร้งนั้นง่ายกว่าการต้องเผชิญกับความเป็นจริง ทันทีที่ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว ฉันก็ผลักมันออกไป ฉันต้องการคุยเพราะรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ

“รีบไล่จังนะ ว่าแต่คนนี้พี่สะใภ้แน่เหรอพี่ ให้ผมทักทายพี่สะใภ้หน่อยไม่ได้รึไง” “เสือก! อีกอย่างพี่สะใภ้ที่ไหน อย่าเข้าใจผิด ก็แค่ของแก้เหงาเท่านั้น”

ห้องกลุ่มนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ในไลน์เด้งไม่หยุด ข้อความ แชร์ และโพสต์เริ่มลุกลามราวกับไฟไหม้ทุ่งหญ้า แม้ต้นโพสต์จะไม่ระบุตัวบุคคล แต่ทุกคน “เดาได้” “ปีนี้ดาวมันปลอมชัดๆ อะ ใครๆ ก็รู้ว่าใครดันอยู่ข้างหลัง” “เธอไม่รู้เหรอว่าหลานท่านนั่น…ชื่อขึ้นบอร์ดทุกงา น”