เสแสร้ง の小説・ストーリー

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ ………. นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

นหมดถ้วยแล้วเดินขึ้นบันไดกลับขึ้นชั้นบน ความจริงบางอย่างก็แล่นเข้าสู่สมอง “บ้าจริง นายแต่งงานแล้วนะสมัตถ์!” เตือนตัวเองแล้วนิ่วหน้า เป็นอีกครั้งแล้วที่เขาเผลอมีอารมณ์หวามไหวไปกับเทียนหยด เขาไม่อาจปฏิเสธได้หรอกในเมื่อสิ่งที่หล่อนสร้างไว้กำลังทำให้ตัวตนแห่งชายปวดร้าวข� �้นมาอีกแล้ว _________

ลูกน้องคนสนิทของพ่อเธอนั้นอยากจะเข้ามากระชากผู้เป็นเจ้านายคนใหม่ออก แต่เขาได้เพียงแต่มองคุณหนูของเขาและก้มหน้าลง ยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะช่วยคุณหนูของเขาได้ "มึงเลิกบ้าสักที ถ้าหลินหลินไม่รักมึงแล้วสวมเขาให้มึงจริงๆ วันนี้เธอคงหย่าให้กับมึงไปแล้ว เลิกโง่สักทีเป ็นถึงนักธุรกิจแต่โง่ดักดานเชื่อผู้หญิงเสแสร้งคนเดียว" แม้แต่หมอคิมที่เห็นนิตาเพียงแค่แว๊บเดียวยังรู้ว่านิตาเป็นผู้หญิงเสแสร้ง

ฟ้าใสจงใจเน้นเสียงที่บางคำเพื่อตอกย้ำความสัมพันธ์ที่เหนือกว่า ทอดมองคู่กรณีที่โกรธเคืองจนตัวสั่นแล้วคลี่ยิ้มหวานตบท้ายอย่างร้ายเดียงสา “เหอะ แฟน??” “ค่ะ พอดีได้ข่าวมาว่าแถวนี้มีคนจ้องจะงาบหลายคน ก็เลยมาแสดงตัวซะหน่อย แต่ก็อย่างว่าแหละค่ะ ในเกมยังมี ‘ตัวจริง’ กับ ‘ตัวหลอก ’ เลยอะเนอะ ชีวิตจริงก็คงไม่ต่างเท่าไหร่”

“ห๊า?” ตู๋กูเช่อแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “เจตนาใด?” “เสแสร้ง เสแสร้งต่อไป!”

นางแอบยกผ้าเช็ดหน้าสีซีดขึ้นมาซับน้ำตาที่หางตา ซ่อนรอยยิ้มแสยะที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้ภายใต้เงาผ้า "พวกเจ้าเห็นหรือไม่ นังพวกกบฏสมองกลวง นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างคนที่ใช้จินตนาการปลอมแปลงกระดาษเปื้อนหมึก กับคนที่ใช้หลักจิตวิทยาและไอเทมระดับตำนานในการควบคุมกระแสสังค ม พวกเจ้าตั้งใจจะสร้างโรงละครเพื่อประจานข้า ทว่าพวกเจ้ากลับกลายเป็นเพียงตัวตลกที่ถูกข้าดึงเชิดชักใยให้เต้นรำไปตามจังหวะที่ข้าต้องการเท่านั้น ช่างน่าเวทนาและดักดานเสียจริงๆ"

เบสคือคนที่เดือดร้อนทุกครั้งเวลาที่ฉันคิดจะสู้ “เธอจะได้รู้ไงว่าฉันไม่เคยขู่!” พี่ซันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พูดเสียงผ่านไรฟัน กัดฟันกรอดอย่างข่มอารมณ์ “ฉันทำได้มากกว่านี้อีก ถ้าเธอยังดื้อ! คารินา!”

ซวงซวงแขวะ “แล้วเธอทำเป็นหรือไง” เฉียวอิงมองเพื่อนรักตาขวาง “จะแต่งงานอยู่แล้วยังทำอาหารไม่เป็น สงสารเจ้าบ่าวแล้วสิ”

"ทำไม?" "เพราะนายมันเสแสร้งไง ที่นายทำให้ฉันทั้งหมด นายก็แค่แกล้งทำ" "หึ ดีชิบหาย" เขาแค่นหัวเราะออกมา "ทำดีแทบตายกลายเป็นเสแสร้ง"

และเหตุร้าย แน่นอนว่าตอนนี้เขาเป็นทั้งสองสิ่งนั้นสำหรับชานนท์ ​ขโมย... ​เหตุร้าย... ​“คุณพ่อ” เธอแสร้งตีแขนเขา แล้วก็หัวเราะเสียงหวาน ไม่ได้ปฏิเสธแบบนี้...บางทีเขาอาจจะ...ชวนเธอมีประสบการณ์ทำอาหารแบบเสียวๆ ที่น่าจดจำไม่ลืม