ใต้ปีกราชันย์ の小説・ストーリー

นเวที สะท้อนกับแผ่นประทับตราสัญลักษณ์ของตระกูลจาง สมาชิกระดับสูงของเครือข่ายใต้ดินทั่วทวีปเอเชียยืนเรียงกันในชุดสูทสีดำ ใบหน้านิ่งเรียบแต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นตาสีดำเต็มไปด้วยความเคารพด้านหลังของสมาชิกคือชายฉกรรจ์ในชุดยูนิฟอร์มสีดำ พิธีในครั้งนี้ไม่ใช่งานเลี้ยงมีเพีย งอำนาจและศักดิ์ศรี ธุรกิจใต้ดินที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานนับสิบปี ตั้งแต่รุ่นของอากงสู่รุ่นพ่อ บัดนี้ถึงเวลาของหลานชายคนแรกของตระกูลแล้ว

ห้หน้าดินเปียกชุ่มกลายเป็นโคลนเกาะเต็มล้อรถ แต่โชคดีจักรพรรดิเลือกใช้รถที่สะดวกต่อการเดินทาง ทำให้การที่จะขับรถเข้ามาไม่ได้มีติดขัดอะไร หญิงสาวก้าวเท้าลงมาจากรถคันสูงอย่างทุลักทุเล รองเท้าผ้าใบสีขาวตอนนี้ถูกย้อมสีเป็นสีแดงอิฐเป็นที่เรียบร้อย แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ยอมแพ้ ลากกระเป๋าเดินทางลงมาจากรถโดยจักรพรรดิได้แต่ยืนกอดอกมาเธอพร้อมกับยกยิ้มอย่างสะใจ

“ระ รีบไปกันเถอะค่ะพี่ใต้หล้า” ลูกพีชรู้สึกหวาดกลัวน้ำเสียงพร่าต่ำที่ดังอยู่เหนือศีรษะชะมัด ไม่รู้ว่ามันเกิดจากความกระสันหรือความโกรธกันแน่ ไม่รู้และไม่อยากจัเดา เอาเป็นว่า รีบๆ หนีไปก่อนที่ร่างกายเธอจะวูบไหวดีกว่า

พยัคฆราช Ep 8 คนเจ็บท้องจะตายอยู่แล้ว เล่นอะไรของนายเนี่ย!! หญิงสาวได้แต่นั่งขดงออยู่ใต้บันได ซึ่งตรงนั้นมันไม่ได้กว้างขวางอะไรเลย โชคดีที่เธอเป็นคนตัวเล็ก

ใต้แสงจันทร์ นครสิงหปุระบรรพต เมืองที่อยู่ภายใต้อำนาจแห่งพระเจ้าธรณินทร์ กษัตริย์ผู้ทรงแผ่อำนาจเหนือดินแดนกว้างใหญ่ ต่อมาพระเจ้าธรณินทร์ได้ส่งพระธิดาองค์โต พระนามว่า มนทิราณีเทวี ผู้ทรงมีพระสิริอันโฉมงดงามและพระทัยเมตตา ไปปกครองเมืองนี้ โดยมีนักรบหนุ่มผู้ห าญกล้า นามว่า หมื่นสุนทรเทวา เชื้อสายขุนศึกผู้เกรียงไกร ติดตามเสด็จไปถวายการอารักขาอย่างใกล้ชิด ด้วยความจงรักภักดีและภาระหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากพระเจ้าธรณินทร์ “มนทิราลูกรัก” พระเจ้าธรณินทร์ตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม พระหัตถ์ลูบศีรษะบุตรีอย่างอ่อนโยน

“มันไม่สำคัญเท่ากับว่าพ่อเลี้ยงศาสตราชอบมันแค่ไหนหรอก เพราะฉะนั้นเราต้องหาจุดอ่อนและทำให้พ่อเลี้ยงไม่ชอบมันให้ได้” “พี่กริชก็มองข้ามข้อด้อยของมันหมดทุกอย่างนั่นละพี่รุ้ง ดูจะหลงมันมากด้วยซ้ำ เนี่ยก็เพิ่งถอยรถป้ายแดงให้มันขับ เฮ้อ...พี่กริชนะพี่กริชไม่ตะขิดตะขวงใจบ้างหรือยังไง ยัยน ั่นอดีตแฟนน้องแท้ๆ ยังเอามาเป็นเมียได้ลง ส่วนผัวปานก็ใช่ย่อย ตั้งแต่ยัยนั่นเข้ามาอยู่ในบ้านก็ทำหน้าเศร้าเป็นหมาหงอย ทำไมปานจะไม่รู้ว่าผัวตัวเองยังรักมันอยู่ ปานเกลียดมัน มันเป็นมารความสุขของชีวิตปานตั้งแต่สมัยเรียน จนถึงตอนนี้มันก็ยังไม่เลิกอีก”

ซูเหยาหัวเราะ “ให้เติบโตใต้เงาที่เราไม่ต้องสู้กับมันอีก” เหยียนเจิ้งพยักหน้า ช่วยนางยกตะกร้าออกหน้าประตู กลีบท้อปลิวพ้นธรณีเรือนไปพร้อมสองเงาที่ก้าวเท่ากัน ไม่มีบทกวีใด ๆ ไม่มีเสียงฆ้องศึกอีกแล้ว ตอนนี้มีเพียงเสียงนกร้องกับเสียงน้ำในลำธาร และเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นพร้อมกันอย่างเ รียบง่าย...

ซูเหยียนยิ้มบาง เขาพยักหน้า “ใช่ บ้านของเรา” ในคืนนั้น ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ระเบียงเรือน จิบชาเบา ๆ ข้างกายม้วนแผนที่ของแผ่นดิน ที่มีตราลัญจกรใหม่ซึ่งหลี่เหยียนอนุมัติ ตราที่มีรูปต้นเหมยเบ่งบานอยู่ตรงกลาง แทนความหมายว่า แผ่นดินนี้จะเบ่งบานได้ด้วยความรัก ความกล้าหาญ และคำสัตย์

ซูหนิงหนิงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ทันใดนั้น นางก็เหลือบไปเห็นทางเข้าลับที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นดิน นางพยายามเปิดทางเข้านั้น แต่ก็ทำไม่ได้ ขณะที่นางกำลังพยายามเปิดทางเข้าลับอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังเข้ามา

แต่เพื่อให้มัน…หายไปจากสายตาคน” พอเดินพ้นแนวศาลา เธอก็เห็นทางลาดซึ่งถูกซ่อนอยู่หลังกำแพงต้นไม้เตี้ย แผ่นซีเมนต์สีทรายทอดยาวลงไปสู่ทางเข้าใต้ดินที่กลืนหายกับผนังเขา เหมือนส่วนต่อขยายของธรรมชาติ…มากกว่าสิ่งก่อสร้างผิดกฎหมาย เขาหยุดยืนตรงนั้น ลาริสาตามมาหยุดข ้าง ๆ “ข้างล่างมีสี่ชั้น”