ใต้ปีกราชันย์ Novels & Stories

"มันมาจากเบื้องล่างค่ะ ไคเซอร์ ลึกลงไปใต้พื้นหินอ่อนที่เรายืนอยู่" เกรซลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าเรืองรองฉายแววความตระหนักรู้อันน่าสะพรึงกลัว

เธอก็เดินตามเขาไปอย่างจำยอม สวนหย่อมบนชั้นดาดฟ้าของตึกพีรพัฒน์ เอ็นเตอร์ไพรส์ คือโอเอซิสลอยฟ้าที่น้อยคนนักจะได้ขึ้นมาใช้งาน แสงไฟจากตึกระฟ้าทั่วกรุงเทพฯ ส่องประกายระยิบระยับอยู่เบื้องล่าง ลมเย็นๆ พัดโชยมาปะทะใบหน้าของเธอ

แรมชื่อดังอันดับต้น ๆ ของเกาะเสม็ด เด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งหัวเราะคิกคักพลางแย่งกันขึ้นไปนั่งบนเรือไม้เก่า ๆ ที่ผูกไว้กับเชือก พื้นเรือมีรอยแตกเป็นทางยาว แผ่นไม้ด้านข้างถูกน้ำทะเลกัดกร่อนจนเผยเนื้อผุพังออกมา หากมองเพียงผิวเผินก็คงคิดว่าเป็นเพียงเรือไม้ธรรมดา แต่คนที่ชินตากับท ะเล ย่อมมองออกทันทีว่ามันไม่ปลอดภัยแม้แต่น้อย

พิชามญช์ยักไหล่แบบไม่ยี่หระ แล้วขอตัวขึ้นไปชั้นบน ………………………………………🍷💅

แพรวาหน้าซีด "ห้องนั่นอยู่ใต้ฐานเก่าของ Black Lotus รุ่นแรก มันลึกกว่าที่เราเคยแทรกซึมได้"

เดือนเดินเข้ามาหาหลวงปู่แสงพร้อมกับลูกสาวซึ่งก็คือจันทร์เจ้าขา ทั้งสองสาวพากันนั่งลงยังพื้นดินพนมมือขึ้นเตรียมจะกราบลงพื้น “ลุกๆ มันเปี้ยนบ่ต้องนั่งกะได่” (ลุกๆ มันเปื้อนไม่ต้องนั่งก็ได้)หลวงปู่รีบเอ่ยบอกสองแม่ลูก เดือนจึงได้ยิ้มแห้งให้ก่อนจะลุกขึ้นโดยมีเด็กสาวข้าง กายช่วยพยุงและปัดเศษฝุ่นเศษดินออกให้ “แล้วมามีอิหยังอยู่บ่” (แล้วมามีอะไรไหม)

เส้นผมดำขลับที่ถักเกล้าสูงประดับด้วยปิ่นหยกวิจิตร สะท้อนแสงวับวาวท่ามกลางแสงจากโคมไฟที่วางไว้ตามทางเดิน สายตาของฮองเฮาซิ่วเหมยเต็มไปด้วยความเย็นชาและความคิดซ่อนเร้น ขณะที่นางมองรั่วกงกงผู้ต่ำต้อย รั่วกงกงค้อมตัวเคารพนาง หยดน้ำฝนยังคงไหลลงมาตามใบหน้าเรียวขาวซ ีดของเขา

กครอบครองเม็ดหนึ่งและส่งปลายนิ้วไปลากไล้วนเวียนบดขยี้อีกเม็ดหนึ่ง “ชอบแบบนี้ไหมคะคุณใหญ่ขา” กันติชาถามย้ำอีกครั้ง “อู้...สุดยอดเลยจ้ะยาหยี...เธอนี่เรียนรู้ไวชะมัดเลย...แม่น้ำผึ้งหวานของฉัน” ราชันย์ตอบกลับเสียงแหบพร่า แม้เพียงแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ ของการเคลื่อนไหว แต่กลับนำพาไฟร้อนผ่าวมาสู่กายให้ต้องร้อนรน

แกร๊ก พอสิ้นเสียงปริญนับหนึ่งถึงสามพนิดาก็ยอมเปิดประตูออกมา ดวงตากลมโตเวลานี้แดงบวมจากการร้องไห้ มือเรียวงามยกขึ้นมาปาดน้ำตาอีกรอบพร้อมกับถูจมูกเพื่อเช็ดน้ำมูก ใบหน้าสวยหวานก้มมองต่ำลงไปที่พื้นไม่ยอมมองหน้าสบตาเขา "นี่เธอร้องไห้หรอ" ปริญถามเสียงแผ่วเบาเมื่อเห็นส� �าพพนิดาเวลานี้ "พาย คือว่าฉัน..ขอโทษนะ" พนิดายังคงก้มหน้าอยู่แถมบนแก้มนวลยังมีหยาดน้ำตาไหลลงมาเป็นทาง

“ไม่มีค่ะ ไม่มี ถ้าคุณกรจะขึ้นไปก็เชิญเลยค่ะ ตรีไม่ได้มีใครซ่อนอยู่จริง ๆ ” เลขาสาวด้วยความที่ยังอายุไม่มากประสบการณ์น้อยหลงกลซาตานหล่อเจ้าเล่ห์อย่างชลากรเสียแล้ว