ใต้ปีกราชันย์ Novels & Stories

กริชทวนคำชื่อนั้นอย่างงงๆ “นั่นชื่อคุณเหรอ” “เออซั่นเด่ะ! ปิยะฉัตร แปลว่าร่มเงาอันประเสริฐ แต่คนแถวนี้เอิ้นอิปิ๊เจ้าค่ะ” เธอพูดประชดพลางโดดลงจากรถซาเล้ง มือเรียวคว้าเชือกป่านเส้นหนาที่วางอยู่หลังรถออกมา

นางโยนแผนที่ให้บัณฑรรับไว้ แล้วพยักหน้าให้สิงขร "อาวุธนั้นซ่อนอยู่ใน 'นครนิรันดร์ นพรัตน์' ... เมืองโบราณที่จมอยู่ใต้พิภพ เหนือกว่าภูเขาไฟ แต่ต่ำกว่ารากไม้... ที่นั่นมีสมบัติลับของราชวงศ์ศศิธรซ่อนอยู่" "กริชสังหารเทพ" "จงไปนำมันมาให้ข้า สิงขร... จงร่วมมือกับบัณฑรลงไ ปในหลุมลึกที่เกิดจากดาวตก... แล้วนำศัสตราตัดวาสนานั้นมาให้ข้า"

ใต้แสงไฟสลัวของลานจอดรถใต้ดิน เงาของแชมเปญทอดยาวบนพื้น เสียงรองเท้าส้นสูงดัง "กึกๆ" หยุดลงตรงหน้าซูเปอร์คาร์หรูที่มันวาววับ รองเท้าหนังของผู้ชายที่อยู่ด้านหลังก็หยุดตามไปด้วย แชมเปญยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า

าคมกริบที่เต็มไปด้วประกายความขบขันทุกครั้งที่ได้สบตา ​น้ำฝน/หยาดพิรุณ อายุ 23 ปี ส่วนสูง 160 ซม. ​ฝน หญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอมราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ผิวขาวผ่องที่เปล่งประกายภายใต้แสงแดด ผมสีน้ำตาลทองยาวสลวย ดวงตากลมโตเป็นประกายดั่งลู กแก้ว ใบหน้าเรียวเล็กประดับด้วยจมูกเล็ก ๆ และริมฝีปากบางเฉียบ ผู้ที่มักจะส่งเสียงโวยวายออกมาอย่างไม่มีใครคาดคิด

ใต้ร่มเงานี้’ ‘และแม้มันจะแลกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส แลกมาด้วยการถูกเหยียบย่ำในศักดิ์ศรีมากเพียงใด เธอก็ต้องทนให้ได้’ _________ ใต้เงาราชสีห์ _________

เป็นของขวัญวันเกิดอายุสิบแปดปี ในภาพคือเกล็ดหิมะที่โปรยปรายเต็มท้องฟ้า และแผ่นหลังของหนุ่มสาวที่กำลังโอบกอดกัน ขอบตาของเสิ่นเจิงร้อนผ่าว เขาพลิกภาพวาดไปด้านหลัง และเห็นตัวอักษรบรรทัดเล็ก ๆ ที่มุมขวาล่าง “หวังว่าเราจะได้อยู่เคียงข้างกันแบบนี้จนแก่เฒ่า”

เขียนฝันนึกขำอยู่ในใจ แต่นี่ก็สมควรแล้ว. The end ฝากนิยาย 1.เส้นทางของแฟนเก่า 2.แค่คนที่คุณไม่มีวันจะรัก 3.ก็ไม่ได้อยากเป็นคนแพ้ 4.ไออุ่นรักใต้ปีกมาร

ฮ่องเต้เฒ่าหัวเราะด้วยความโกรธกับการกระทำนี้ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตราราชลัญจกรหยกเป็นสิ่งที่ข้าใช้ได้เพียงผู้เดียว? เจ้าจะเอามันออกมาทำไม?” ครั้งก่อนเขาเปิดตำหนักใต้ดินต่อหน้าซูชิงอู่ แต่นางก็จำตำแหน่งของสมบัติทั้งหมดในตำหนักใต้ดินได้ ตราราชลัญจกรหยกก็เป็นหนึ่งสิ่งของเหล่า นั้น

"ท่านหญิง ใต้เท้าเหวิน แม้ท้องน้ำบริเวณนี้จะดูมั่นคง แต่ชั้นล่างส่วนใหญ่เป็นทรายไหล หากสร้างเขื่อนตรง ๆ เกรงว่าฐานจะไม่แข็งแรง” ช่างระบบน้ำอาวุโสผู้มีผมและหนวดเคราขาวโพลนคนหนึ่งชี้ไปที่แบบแปลนแล้วขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วของหยุนชีลากผ่านแนวเส้นทางเดินของลำน้ำ

ภริชเดินทางไปยังสุสานที่ฝังศพแม่ของเมลดา เขาคุกเข่าลงบนพื้นหญ้าที่เริ่มขึ้นรกเรื้อ สองมือที่เคยหยิบยื่นแต่ความเจ็บปวด ค่อยๆ ถอนหญ้าหน้าหลุมศพอย่างประณีต เขาจุดธูปเทียนยกขึ้นเหนือศีรษะ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม "ป้าญาครับ... ผมและครอบครัวทำผิดต่อเมย์ครั้งแล้วครั้งเ ล่า มารู้ตัวอีกที... ก็เกือบจะสายเกินไป" ภริชกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ