复仇 Novels & Stories

' And after that, tila may kung anong nawala sa akin, para akong nakahinga at nakalabas sa isang klase ng plastic na bumalot sa 'kin kanina. Agad akong nanghina at napasandal sa pader, pilit na pinapakalma ang sarili. Yes, it's true. I am a vampire, and this is my second life. Yes, I'd wanted to die so that I could escape... but a minute before I died, I wished I could live longer. I didn't expect that in my second life, things aren't the same anymore, even me. I am Reign Riley Mcdemort, and this is the new me, not the same person from three years ago.

Halos umalis ang kaluluwa ko at agad na napatili nang biglang tumunog ang cellphone ko. Putangina! Sino ba 'tong sumira sa pagmumuni-muni ko?! Unknown Number: Hi! This is Professor Reynolds. I got your number from David. I heard from your friends that you are sick. Eat the porridge and drink the medicine, please. Hope you'll get better soon. Bumilis ang tibok ng puso ko, magkahalong pagkalito at kilig. Pabilis ng pabilis ang kabog nito na parang isang masiglang tambol na gustong lumabas sa dibdib ko.

Palapit ako nang palapit sa puntod ko nang hindi na napigilan ang luha. In loving memory. Alam ko naman sa aking sarili na hindi ako patay—katawan ko lang ang nailibing diyan pero nasasaktan pa rin ako na makita ang pangalan ko na nakalapida. In loving memory of "RENATA SUMATRA—LA VALLE" bigkas ko sa aking pangalan. I don't want to take revenge, but for what they did to me, I won't hesitate to put the law in my hands.

Hindi ko naitago ang mautal. "Teasing you, always remember this. Huwag na huwag mo akong gagalitin ulit at baka hindi ko na mapigilan pa ang sarili at maangkin ko ang mga labi mo. Oras na maangkin ko ang mga labi mo, there's no turning back and no one can stop me, Ms. Del Fuego. Kaya umayos ka," saad nito pagdaka'y para lang itong hangin na biglang nawala sa aking harapan. Tigagal ako. Matagal bago ako nakahuma. F-ck!

Gumilid ako sa lababo at tinaas ang kamay. "Huwag kang lalapit." takot kong sagot. Nanginginig ang kamay ko. Binaba ko ito at umiwas ng tingin. Tumawa ito ng pagak at umiling. "Huwag mong sabihin takot ka sakin." Hindi ako takot sayo. Takot ako sa sarili ko baka hindi ko mapigilan ang nararamdaman ko ang makalimutan ang lahat. Gusto kong sabihin ang mga ito sa kanya pero hindi tama dahil ako lang ang magmumukhang kawawa. Humakbang pa siya at isang dangkal na lang ang layo niya. "Tumingin ka sakin." bulong nito. Pumikit ako ng mariin. "I said, look at me into my eyes!" Dumilat ako sa lakas ng sigaw niya. "Good! Then tell me. Why are you not even escaping here? May nakaligtaan ka ba na ebidens

Kausal niya sa dalaga. Nanatiling mukhang mahina si Kiana at tumango. Marami ng taong nakiusyuso dahil sa nangyayari sa kaniya. Ilang sandali pa ay halos kaladkarin siya ng lalaki upang makalabas na ng naturang gusali. Si Xavier ay sumusunod at patuloy na nakikiusap sa kriminal na nagho hostage na sa kaniya. Nang makita niya si Deborah na naka puwesto sa hindi kalayuan at gamit nito ang sniper ay umiling siya. Ayaw niyang mapatay ng kaibiban ang kriminal dahil kailangan pa niya ang lalaki. Kusa siyang sumama sa lalaki dahil may iba siyang naisip na naman.

Isa-isa silang tumilapon kung saan, kusang naalis ang latigong nakayakap sa isang bampira't dumiretso sa isang puno. Kukunin na sana niya ulit si Vignor upang umalis nang isang maitim na usok ang bumalot dito. Sa isang kisap mata, nawala sa loob si Vignor na agad ikinainis ni Nicklaus. Pinilit niya pang pakiramdaman ito ngunit bigo siya dahil mukhang magaling ang bampirang 'yon sa pagtatago ng kanyang presensya. Paglingom niya sa mga pinagbagsak niya, lahat sila'y dinaanan ng itim na usok at kusa ring naglaho na parang bula.

Bagaman at magaan ang loob niya rito, hindi naman niya hahayaan ang masamang tao kung sakali man na ginagamit lang nito ang pangalan ng kanilang anak na pinaniniwalaan nilang matagal ng patay. "Ako po talaga ito, si Sheena. May mabubuting loob na nakapagligtas sa akin matapos nila akong matagpuan na walang malay malapit sa nursery ng mga baby sa nasunog na hospital. Halos ilang linggo akong walang malay at nang mga panahon na 'yon ay hindi nagbigay ng anumang paliwanag ang mga taong nakakuha sa akin hangga't hindi ako nagkakamalay, dahil baka daw malagay ako sa alanganin. Kaya minabuti nila na hintayin akong magising. Kaso, paggising ko, nakita ko ang kabuuan at itsura ko, kahit sino hindi g

I changed my clothes, I used black V-neck shirt and black straightable pant and I'll bun also my hair at kinuha ko din ang black cap ko at sinoot ang black hoodie Jackit, Umupo ako sa kama at nagsuot ng black shoe's, lumapit ako sa my drawer ko at kinuha Ang rifles ko at nilagay sa my likod ko. Nagtext muna ako sa pinagkakatiwalaan ko. "Sent."Sabi ko nong alam kong nagsend na ito at agad kong edelete bago ko iniwan ito. Lahat ng mga gamit na pwedeng e Trace ni Adam, iniwan ko rin para malaya akong makakilos. Hindi kuna na din kailangan iwasan ang mga monitor dito sa bahay kasi sa wala na akong paki-alam kong makita man nila ako o Hindi.

Nagulat siya ng biglang bumukas ang pintuan at bumungad ang mukha nito. "What are you doing here?" Kalmado na tanong ni Lyka. "Gusto ko lang makita ang miserable mong kalagayan. But I admit I'm disappointed seeing you looking so well. Inaasahan ko nakagapos ka at walang humpay sa pag iyak." "Nakita mo na kalagayan ko lumabas ka na. Leave me alone." "Lyka, kung talagang gusto mong makatakas sa kamay ni Vladimir. Bakit hindi ka na lang magpakamatay para makalaya ka." Nakangiting sabi ni Wendy. Ngiti ng isang demonyo.