Novel & Cerita 禁断

อาการของฉันไม่รุนแรงมาก แต่อารอนยืนยันจะให้ฉันพักสองวัน เขาปฏิเสธงานทุกอย่าง ไม่รับโทรศัพท์ และไม่ออกห่างจากฉันเลย ราวกับการปล่อยมือคือสิ่งที่เขาทำไม่ได้ “เสียดายจัง ซุปของฉัน” ฉันพึมพำ “อุตส่าห์ทำตั้งเยอะ ยังไม่ได้ชิมสักคำ”

ใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันกำหมัดแน่นจนรู้สึกเจ็บ ฉันมองไม่เห็นสีหน้าของชายทั้งสองคน แต่ฉันรู้สึกได้ว่า ซ่งชวนกำลังพยายามแก้เชือกที่ข้อมือฉัน เขาคงไม่บ้าไปแล้วใช่ไหม? ฉันเห็นเขากำลังเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนกระทั่งเห็นรองเท้าที่เต็มไปด้วยโคลนปรากฏอยู่ในสายตาของ� �ัน

กระจกที่แตกไปแล้ว มันไม่สามารถกลับมาต่อกันได้อีกหรอก ความเจ็บปวดเกิดขึ้นแล้ว ฉันต้องใช้อนาคตเพื่อรักษามัน และในอนาคตนั้น จะไม่มีเฮ่อซือเหยียนอีกต่อไป

ฮือๆ “เจ็บ! ออกไปจากตัวฉันเถอะ ได้โปรด ฮือ ได้โปรด...อย่าทำแบบนี้กับฉัน คุณกำลังข่มขืนฉันอยู่ ฮือๆ” มือเล็กที่ทุบตีหยุดทุบตีทิ้งลงข้างลำตัวนอนนิ่งเหมือนผักในตลาด เมื่อตอนนี้ความภาคภูมิใจของลูกผู้หญิงถูกผู้ชายแปลกหน้าสารเลวเหนือร่างพรากไปอย่างไม่มีวันจะหวนคืนได้

"ขยันไม่ได้ค่ะ ท้องอยู่...เพื่อไม่เป็นการทำร้ายลูกทางอ้อม คุณติณห์ต้องงดนะคะ^^" "งด แปลว่าทำได้อยู่^^" "ไม่ได้ค่ะ! ไปเอาประโยคนี้มาจากไหน งดก็คือไม่ได้ และห้ามเด็ดขาดค่ะ-_-" "ได้สิ คนๆนึงบอกว่าได้ ฮ่าๆ"

ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศชั่วครู่ เราต่างคนต่างขยับตัวกันอย่างอึดอัดอยู่ในความมืด และฉันก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน “ไม่ต้องเลิกเพราะเราหรอก แต่สองควรเลิกเพราะสุขภาพตัวเอง” “ก็ไม่มีแรงจูงใจ” “แล้วเราเป็นแรงจูงใจตรงไหน?” “ก็แยมไม่ชอบ”

“ฉันผ่านโปรแล้วไปเช็กมาสามารถยื่นกู้วงเงินสูงได้ย่ะ” “นับจากตอนนี้ไม่ได้ พาร์ทเนอร์ผมเยอะแค่โทรบอกว่าไม่ให้อนุมัติชื่อนามสกุลนี้ก็ไม่มีธนาคารไหนอนุมัติให้ฟ่าง” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างได้เปรียบดีที่เธอพูดแผนกู้เงินออกมาเขาจะได้โทรระงับทุกธนาคารทุกสินเชื่อให้หมดปิดทางไม ่ให้หาเงินมาคืน

นทำลายความสงบ มันคือคลิปวิดีโอจาก "เจ๊ริน"... ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือความดิบเถื่อนที่ผิดแผกจากความหรูหราเบื้องหน้า เจ๊รินกำลังปรนเปรอด้วยเรียวลิ้นให้กับชายขับรถสิบล้อคนหนึ่ง ซึ่งเป็นลูกค้ารายล่าสุดของเธอ ท่อนเนื้อของชายผู้นั้นทั้งใหญ่โตและยาวเหยียดทว่ากลับดูผิดรูป บิดเบี้ยวจากการฉีดสารแปลกปลอมดูน่าเกลียดน่ากลัว พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาเย้าแหย่

ฉันรินไวน์ใส่แก้ว กระดกพรวดเดียว วนเวียนอยู่อย่างนั้น เมามันซะจะได้ลืม ๆ “แก เดี๋ยวก็เมาหรอก” น้ำหวานรีบเอามือมาปราม เมื่อฉันจะรินไวน์ใส่แก้วอีกรอบ “แก...” แตงโมก็เริ่มขยับมาห้ามอีกคน