LOGINArga Adhitama, memiliki seorang kekasih yang bernama Celine Angela, dengan senang hati Arga memperkenalkan Celina pada ayahnya--Pasetyo. Tapi, Prasetyo tidak menyukai Celine karena tahu rahasia Celine. Akhirnya, Prasetyo menjodohkan Arga dengan anak temannya yang juga sudah lama bekerja diperusahaannya. Nindya Larasati, gadis yang menjadi tulang punggung keluarganya setelah ayahnya sudah tidak lagi bekerja karena harus pensiun. Ia harus membiayai kuliah sang adik. Mau tidak mau, Nindya harus menerima perjodohan itu karena tidak mau ayahnya--Surya berada dalam mas sulit. Awalnya, Arga menolak keras perjodohan ini. Tapi, Prasetyo terus saja mendesak dan memaksa, bahkan mengancam Arga untuk menerima perjodohan. Harapan Arga pun soal membatalkan perjodohan ini semakin pupus saat setelah Nindya menerima perjodohan dengan mudah. Akhirnya, Arga menerima perjodohan dengan niat, ia akan membuat Nindya menyesal menerima perjodohan dan akan membuatkan neraka untuk kehidupan Nindya setelah pernikahan mereka.
View More“หมดแก้วนี้แล้วไปเต้นกันไหมแอนนี่!” เสียงเพื่อนสาวตะโกนแข่งกับจังหวะเบสที่กระแทกจนพื้นคลับสั่นสะเทือน
แอนนี่หัวเราะร่า ยกแก้วค็อกเทลสีสวยขึ้นจิบพลางพยักหน้า มือเรียวขยับสายเดี่ยวสีแดงสดที่ร่นลงมาให้เข้าที่ คืนนี้เธอไม่ได้อยากมาเต้นรำหรอก เธอแค่อยากหนีออกจากกรอบ ‘ลูกสาวเจ้าของโรงแรมห้าดาว’ ที่น่าเบื่อต่างหาก ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบคลับหรู เธอก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ ผู้ชายคนนั้น... ไม่ใช่พวกเด็กมหาลัยหน้าใสที่เธอเจอเป็นประจำแน่ๆ เขายืนนิ่ง มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ค เชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นลวกๆ นั่นเผยให้เห็นนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์บนข้อมือแกร่ง... รอยยิ้มมุมปากกับหางตาที่ยับย่นนิดๆ ตอนที่เขามองตรงมา... ทำเอาแอนนี่เผลอกลั้นหายใจ สายตาแบบนั้น... สายตาของนักล่าชัดๆ เธอคิดในใจพลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ยอมหลบตา “ขอโทษนะครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นชิดใบหูจนแอนนี่สะดุ้ง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก เธอหันขวับไปมอง... เขาเดินฝ่าผู้คนมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ “ถ้าผมจะบอกว่า... คุณสวยที่สุดในร้าน มันจะดูเชยไปไหม?” เขาก้มลงมากระซิบ นัยน์ตาคมกริบสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แอนนี่เหยียดยิ้ม แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ทั้งที่ใจเริ่มเต้นโครมคราม “เชยค่ะ... เชยมาก” เธอเอียงคอจ้องเขากลับ “แต่หนูชอบฟังนะ” ผู้ชายตรงหน้าหัวเราะในลำคอ เสียงของเขาทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ร้ายกาจ “ผมอัคราครับ... เรียกอัคก็ได้” “หนูแอนนี่ค่ะ” “แอนนี่...” เขาทวนชื่อเธอช้าๆ สายตาไม่ได้มองแค่ใบหน้า แต่มันไล่ระดับลงมาหยุดที่เนินอกวับๆแวมๆใต้ชุดเดรสสีแดง “เสียงเพลงตรงนี้มันเริ่มดังไปแล้ว คุณว่าไหม” เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ไปหาที่เงียบๆ... คุยกันต่อไหมครับ” แอนนี่เม้มปาก มองลึกเข้าไปในแววตาแพรวพราวคู่นั้น เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่า ‘ที่เงียบๆ’ ของผู้ชายวัยสี่สิบกว่าหมายถึงอะไร... และเธอก็ไม่อยากปฏิเสธด้วย “ไปสิคะ” เธอตอบรับสั้นๆ วางแก้วค็อกเทลลงบนโต๊ะ แล้วก้าวเดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาออกไปโดยไม่หันไปบอกลาเพื่อนในกลุ่มอีก ตื๊ด... แกร๊ก! ประตูห้องสวีทของโรงแรมห้าดาวยังไม่ทันจะปิดสนิทดีด้วยซ้ำ แขนแกร่งของอัคราก็ตวัดรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวเต็มแรง แอนนี่เซถลา แผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูไม้ ปัง! “อื้อ... คุณอัคขา... เดี๋ยวสิค้า อ๊ะ...” คำประท้วงถูกกลืนหายไปทันทีเมื่อริมฝีปากหยักหนาบดขยี้ลงมา แอนนี่เบิกตากว้าง สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากเรียวลิ้นที่สอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก เขาต้อนรัด ดูดดึง กวาดชิมความหวานจนเธอต้องเผยอปากรับอย่างเผลอไผล มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้า บีบเคล้นสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนเธอเข่าอ่อนยวบ “เด็กดี...” อัคราถอนจูบออกช้าๆ หอบหายใจรดปลายจมูกรั้น สายตาคมจ้องมองพวงแก้มที่แดงจัดของคนในอ้อมแขน “คุณกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้า เพราะชอบหนู รู้ตัวไหม” แอนนี่สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สองมือของเธอยกขึ้นทาบลงบนแผงอกกว้าง สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นตึงและจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นแรงไม่แพ้กัน “หนูก็... ชอบคุณค่าา” เธอสบตาเขา แววตาสั่นระริก อัครายกยิ้มร้าย ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มลอยหวือจากพื้น แอนนี่หลุดเสียงอุทาน รีบตวัดแขนกอดคอเขาแน่น ชายหนุ่มก้าวยาวๆ ไปหยุดที่เตียงใหญ่ ก่อนจะทิ้งร่างเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างจงใจไม่เบามือนัก “หนูรู้ไหม... ว่ามากับผู้ชายอายุรุ่นพ่อแบบนี้... ต้องเจออะไรบ้าง” เสียงทุ้มที่แหบพร่าเอ่ยถาม มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ด... ทีละเม็ด แผงอกกำยำที่มีไรขนอ่อนๆ ปรากฏแก่สายตา แอนนี่ลอบกลืนน้ำลาย เธอยันตัวลุกขึ้นนั่ง คลานเข่าเข้าไปหาเขาช้าๆ สายตาของเธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่มองต่ำลงไปที่เป้ากางเกงสแล็ค... มันนูนเด่น ดุนดันเนื้อผ้าออกมาจนเห็นขนาดที่ซ่อนอยู่ชัดเจน “รุ่นพ่อเหรอคะ...” เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขา กัดริมฝีปากล่างเบาๆ “งั้น หนูเรียกป๋านะค้า” อัคราเลิกคิ้ว “หึ... อยากเรียกแบบนั้นเหรอ” “ค่าา... ป๋าขา...” เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้นพร้อมกับมือเล็กที่เอื้อมไปแตะหัวเข็มขัดโลหะของเขา “ป๋าดู แข็งแรงจังเลยนะคะ” สิ้นคำยั่วเย้า อัคราก็สบถในลำคอ เขากระชากเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก รูดซิปและปลดกางเกงลงไปกองกับพื้น ภาพความเป็นชายที่ผงาดง้ำ ขยายตัวเต็มที่จนเส้นเลือดปูดโปน ทำเอาแอนนี่เผลออ้าปากค้าง “โอ้โห... ป๋าขา...” เธอพึมพำ ตากลมโตเบิกกว้าง “มัน... ใหญ่จัง” อัคราหัวเราะเสียงต่ำ ขยับขึ้นมาคร่อมทับร่างบางไว้ กักขังเธอไว้ใต้เงาร่าง มือหยาบกร้านลูบไล้ต้นขาอ่อน ก่อนจะสอดล้วงเข้าไปใต้กระโปรงตัวจิ๋ว “อยากลองไหมละคะ” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ แอนนี่ใจเต้นระรัว ทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น สองมือเล็กแตะลงบนตัวตนร้อนผ่าวตรงหน้า “ป๋าขา... หนูอยากลอง... อันนั้นของป๋า... หนูอยากรู้ว่ามันจะ... อื้อ!” นิ้วแกร่งเกี่ยวแพนตี้ลูกไม้ของเธอรูดลงรวดเดียวจบ กลีบเนื้ออวบอูมเผยอออกรับอัคราขยับสะโพก บดเบียดลำเอ็นเข้ากับติ่งเสียวข้างนอก ถูไถเน้นย้ำจนความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างบาง “อ๊า... ป๋า...” แอนนี่เชิดหน้าขึ้น ครางเสียงสั่น “อยากลอง... ก็ต้องทำตัวเป็นเด็กดีก่อน” อัคราก้มลงขบเม้มซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายสาวเข้าปอด “ตอบป๋ามาสิ... ว่าหนูชื่ออะไร” “แอนนี่... อื้อ... แอนนี่ค่ะ” เธอบิดเร่า มือจิกผ้าปูที่นอนแน่น เขากดสะโพกเน้นย้ำลงไปอีก แกล้งถูไถจุดกระสันจนหยาดน้ำหวานเยิ้มติดหน้าขา “แล้วป๋าล่ะ ป๋าชื่ออะไรคะ” “ป๋าอัค อึก ป๋าอัคขา” สติของแอนนี่พร่าเลือน แต่ในเสี้ยววินาทีที่อารมณ์กำลังไต่ระดับ จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว... ความคิดที่เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาสงสัยเอาตอนนี้ เธอหอบหายใจ ปรือตาที่ฉ่ำปรือขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาเหนือร่าง “ป๋าขา...” “ว่าไงคะ” “แล้ว... ป๋ามีเมีย... มีลูกไหมคะ... ถึงมาเที่ยวแบบนี้” อัคราชะงักไปชั่ววินาที มือที่กำลังลูบไล้เอวบางหยุดนิ่ง สายตาคมกริบวูบไหวอ่านไม่ออก ก่อนที่รอยยิ้มมุมปาก “ทำไมครับถ้าป๋ามี... หนูจะหยุดเหรอ” คำตอบที่เหมือนไม่ตอบนั้นทำให้แอนนี่สะดุด มันผิด... เธอรู้ว่ามันท้าทายศีลธรรมในใจ แต่สัมผัสร้อนแรงที่เคลียคลออยู่ตรงหน้ามันล่อลวงจนเธอถอยหลังไม่กลับแล้ว “หนู อึ่ก ไม่ ไม่หยุดค่ะ” เธอกัดปากตัวเองแน่น “หนูแค่อยากรู้ว่า... คืนนี้... ป๋าเป็นของหนูคนเดียวรึเปล่า” “คืนนี้... ป๋าเป็นของหนูค่ะแอนนี่” อัครากดจูบลงบนริมฝีปากบาง “และหนู... ก็ต้องเป็นของป๋า... ทั้งตัว” เขาจับเรียวขาขาวทั้งสองข้างแยกออกกว้าง ยกบั้นท้ายกลมกลึงให้ลอยเด่นน้ำเสียวที่ไหลซึมจนทั่วบ่งบอกถึงความพร้อมอย่างเต็มที่ “ป๋าจะใส่แล้วนะคะ” “ค ค่า ป๋า... ใส่เข้ามาเลย...อื้อออ” อัคราจับท่อนเอ็นดุ้นใหญ่จ่อที่ปากทางรัก ค่อยๆ กดส่วนหัวมุดแทรกเข้าไปในความคับแคบ แอนนี่สะดุ้งเฮือก หวีดร้องในลำคอ เล็บจิกทึ้งผ้าปูเตียงจนยับยู่ รูรักที่ปิดสนิทบีบรัดตัวตนของเขาแน่นจนเขาต้องสูดปาก “อึก... เจ็บ... ป๋า... หนูเจ็บ... มันแน่น...” เธอส่ายหน้าไปมา น้ำตาคลอเบ้า “ผ่อนคลายลูก... อย่าเกร็งนะคนดี” อัคราขบกรามแน่น หน้าผากมีเหงื่อซึม เขาเองก็ปวดร้าวแทบคลั่งกับความรัดรึงที่เด็กสาวมอบให้ เขาแช่ค้างไว้แบบนั้น ลูบผมปลอบประโลมเธอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ดันสะโพกเข้าไปทีละนิด... ทีละนิด “อื้อ... อ๊า...” เมื่อลำเอ็นถูกกลืนกินเข้าไปจนสุด หน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกระทบเข้ากับหน้าท้องแบนราบ ปั่บ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้น อัคราเริ่มขยับสะโพก ถอนออกช้าๆ และกระแทกกลับเข้าไปเนิบนาบ ความเจ็บปวดในคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่แอนนี่ไม่เคยรู้จัก “ป๋าขา... ลึก... มันลึกไปแล้ว...” เธอหลุดครางเสียงหลง สะบัดหน้าไปมาด้วยความสุขสมที่ปะทุขึ้น “ชอบไหมคะเด็กดี” อัคราถามเสียงพร่า ก้มลงครอบครองยอดอกสีสวยที่ชูชันท้าทายสายตา เขาดูดดึง ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีจางเพื่อตีตราจอง “ชอบที่ป๋าทำแบบนี้ไหม” “ชอบ... อื้อ... หนูชอบ...” เสียงเตียงใหญ่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดประสานกับจังหวะสะโพกสอบที่เริ่มขยับเร็วขึ้น... เร็วขึ้น อัคราโถมแรงเข้าใส่ไม่ยั้ง พับ พับ พับ ร่างเล็กสั่นคลอนไปตามแรงตอก แอนนี่ผวาตวัดแขนกอดรัดรอบลำคอหนา เรียวขาเกี่ยวรัดเอวสอบไว้แน่นราวกับกลัวจะตกลงไปในเหวลึก “ป๋า... แรงอีก... เอาแรงๆ เลยค่ะ” เธอร้องขออย่างไม่อาย จุดลึกซึ้งภายในถูกเสียดสีซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบขาดใจ “จัดให้ค่ะ... ลูกสาว...” อัคราคำรามต่ำในลำคอ สองมือหนายึดเอวบางไว้แน่นแล้วโถมสะโพกเข้าใส่แบบไม่ยั้งแรง เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องห้อง อารมณ์ดิบเถื่อนถูกระบายออกมาจนหมดสิ้น เขาดึงรั้งตัวตนออกจนเกือบสุดแล้วตอกกลับเข้าไปลึกสุดแรง เสียงครางกระเส่าเคล้ากับเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง “อ๊า!! ป๋า! ไม่ไหว... หนูจะ... หนูจะ...” แอนนี่หวีดร้องสุดเสียง ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้น ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อรูสวาทตอดรัดท่อนเอ็นของเขาถี่รัวเป็นจังหวะ อัคราขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน เขาเร่งจังหวะกระแทกสองสามครั้งสุดท้าย ปัก ปัก ปัก “ป๋า!!!” ร่างบางกระตุกเกร็ง สติพร่าเบลอลอยละล่อง อัคราคำรามก้อง กดสะโพกแช่ค้างไว้แนบแน่น ปลดปล่อยน้ำรักฉีดพล่านเข้าสู่ตัวเธอจนล้นทะลัก เสียงหอบหายใจของคนสองคนดังประสานกันในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวโลกีย์ ร่างกายชื้นเหงื่อแนบชิดกันบนเตียงยับยู่ยี่ อัคราทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้าง ดึงร่างเล็กที่ยังคงหอบสั่นเข้ามาซุกในอ้อมกอด มือหนาลูบผมชื้นเหงื่อของเธออย่างเบามือ แอนนี่ซบหน้าลงกับอกกว้าง ฟังเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนรุ่นพ่อ “ป๋า...” “หื้ม” “ป๋าเก่งจังเลย...” อัคราหลุดขำ จรดริมฝีปากลงบนหน้าผากมน “หนูก็เก่งค่ะ... รับของป๋าได้หมดเลย” แอนนี่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตายังคงเต็มไปด้วยความหลงใหล... และคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ “แล้ว... ตกลงป๋ามีเมียไหมคะ” แอนนี่ช้อนตาขึ้นมอง นิ้วเล็กกรีดกรายเล่นบนแผงอกเปลือยเปล่าของคนรุ่นพ่อ ถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง อัคราไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขานิ่งไปชั่วอึดใจ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ก่อนที่มุมปากได้รูปจะกระตุกยิ้มร้ายกาจ เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกจูบ “ถ้าคืนนี้... หนูทำให้ป๋าพอใจได้อีกรอบ แล้วป๋าจะบอก”"Selesai!" seru Nindya, meletakkan sendok kayu setelah menyiapkan makan malam untuk Arga.Sejak bekerja paruh waktu di cafe milik Rocky, ia selalu memastikan pulang sebelum sore agar bisa memasak untuk suaminya—meski ia tahu, Arga tidak pernah benar-benar menganggapnya istri. Tapi, setidaknya Nindya berpikir harus tetap menjalani kehidupan rumah tangga juga kan? Usai masak, Nindya berpikir untuk mandi, membersihkan tubuhnya. Tapi, baru saja ia ingin mandi, sebuah suara memanggil."Nindya."Ia berbalik cepat, lalu berlari ke pintu.Arga baru pulang.Namun bukan itu yang membuat dadanya menegang saat melihat kehadiran pria itu.Arga masuk bersama seorang wanita—cantik, anggun, dan postur tubuh yang seperti model. "Siapa wanita ini? tidak mungkin kan ini teman? atau.." Kata Nindya didalam hati, ia mencoba menebak siapa wanita itu dan memperhatikan bagaimana interaksi mereka berdua. Tangan kiri Arga melingkar di pinggang wanita itu dengan mesra. Perlakuan yang seakan menusuk jantungny
"Sebentar Celin, aku mengantuk…" Deg. Dunia Nindya seperti berhenti bergerak. Arga, yang masih memejamkan mata, justru memeluknya lebih erat. Pelukannya hangat… tapi bukan untuknya. Celin. Dari semalam… Arga mengira dirinya Celin? "Sayang, kenapa kamu diam? Biasanya kamu langsung cium kening aku…" lirih Arga, suaranya berat dan serak, seperti masih tersisa alkohol dari semalam. "Eun—" Arga tidak jadi melanjutkan. Kelopak matanya terbuka perlahan… dan saat melihat siapa yang ada dalam pelukannya, wajahnya langsung berubah drastis. "Woi, apa-apaan kamu!" Arga memekik panik, mendorong tubuh Nindya menjauh. Tatapannya turun ke tubuh mereka yang sama-sama telanjang. Dan saat itu juga, tatapan Arga berubah. Jijik. Seperti melihat sesuatu yang tidak seharusnya ada di dekatnya. Nindya mencoba tersenyum kecil. “P–pagi…” "Hmm. Pagi." Arga menjawab cepat, pendek, dan dingin. Ia memegangi kepalanya, berusaha mengingat kejadian semalam. Ia mabuk. Ia pulang. Lal
Malam itu rumah besar itu kembali terasa sunyi. Tak ada suara langkah kaki, tak ada dentingan gelas dari dapur. Hanya suara detik jam dinding yang terasa menusuk di antara kesepian. Nindya duduk di ruang tamu dengan wajah lelah. Televisi di depannya menayangkan drama yang sama sekali tidak menarik perhatiannya. Ia bahkan tidak tahu apa judulnya—yang penting ada suara yang menemaninya. Hanya itu yang ia butuhkan malam itu: sedikit suara di tengah sunyi. Di meja makan, dua piring sudah tertata rapi. Makanan masih hangat, tapi jam di dinding sudah menunjukkan pukul sembilan malam. Arga belum juga pulang. “Hhh…” Nindya mengeluh lirih sambil menatap meja makan. “Sampai kapan aku menunggu orang yang bahkan tak ingin ditunggu…” Ia memegangi perutnya. Lapar. Tapi ia menahannya. Bagaimanapun juga, ia ingin makan bersama suaminya—setidaknya sekali saja malam ini. Namun begitu ia menatap jam sekali lagi, matanya terasa panas. “Sudah jam sembilan lewat tiga puluh… dia bahkan tak membe
Setelah Andreas pulang, Nindya kembali sendiri di rumah besar itu. Rumah yang megah, luas, tapi anehnya terasa begitu sunyi dan dingin. Hening. Bahkan detak jam dinding pun terasa menggema. Ia melangkah pelan ke ruang tengah. Pandangannya kosong. Andai saja... andai saja ada anak kecil yang berlari di sini, mungkin sepi ini tak akan terasa sesakit ini. “Hey... apa-apaan sih, Nindya,” gumamnya sambil menepuk pipi sendiri pelan. “Jangan mimpi yang nggak-nggak. Arga nggak nyiksa aja udah bersyukur.” Ia menghela napas panjang, menatap langit-langit putih di atas sana. Andai saja Arga bisa sedikit lembut. Andai dia memperlakukan dirinya dengan baik, mungkin pernikahan ini nggak akan terasa seperti penjara. Ya, kalau saja begitu... “Huh... bosen banget,” keluhnya sambil terus gonta-ganti saluran TV. Acara gosip, sinetron, berita politik — semuanya terasa sama: hambar. Biasanya, ia sibuk bekerja, nyapu, ngepel, ngatur rumah... sekarang? Sekarang dia cuma punya waktu buat duduk






Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.