บทที่ 9

“เกลอ้วนแล้วมันหนักหัวคินรึไง” เสียงหวานพูดอย่างฉุนๆ

“ถ้าเธอป่วยขึ้นมา จะทำยังไง” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับทันทีที่เธอระเบิดอารมณ์ใส่ เกลเคี้ยวอาหารช้า ๆ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ระเบิดอีกครั้ง

“คินเห็นใช่ไหม” เกลเงยหน้าขึ้น ดวงตาดื้อดึง “คินเห็นสิ่งที่เกลทำในห้องน้ำเมื่อคืน” คิรินจิบชาจีนร้อน ๆ แล้ววางแก้วลง

“ใช่! แล้วก็ไม่ได้มีอะไรให้เข้าใจเธอเลยสักนิด”

“มันไม่ใช่นาย ไม่ใช่ชีวิตนาย คิริน!” เกลพูดเสียงต่ำ “นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าเกลจะดูแลร่างกายของเกลยังไง”

คิรินวางตะเกียบลงแล้วเท้าแขนกับโต๊ะ เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกลสัมผัสได้ถึงกลิ่นกาแฟและหมูสับจากลมหายใจของเขา

“ฉันไม่ได้ตัดสิน แต่ฉันเป็นห่วงเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังจะตายเพราะไอ้เรื่องไร้สาระแบบนี้” คิรินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเกล “เธอจำไม่ได้เหรอ เมื่อสิบปีก่อนเธอเคยมีความสุขแค่ไหนกับการกิน”

คำพูดนั้นของคิรินทำลายเกราะป้องกันของเกลลงได้สำเร็จ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่ขอบตา แต่เธอก็รีบปาดมันออก

“มันไม่เหมือนกันแล้ว” ร่างบางพูดเสียงเบาจนเกือบกระซิบ

“มันเหมือนกันทุกอย่าง” คิรินยิ้มบาง ๆ “ห้ามอดอาหารเด็ดขาด! เพราะถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันนี่แหละที่จะหนักหัว”

เกลไม่ตอบโต้ เธอเลือกที่จะก้มหน้าก้มตากินติ่มซำที่เหลือจนหมดเข่ง เมื่ออาหารเช้าเสร็จสิ้น คิรินก็นำเกลกลับขึ้นรถไปยังมหาวิทยาลัย เกลลงมาจากรถออดี้ สีดำคันหรูของคิรินแล้วรีบเดินเข้าไปในตึกคณะทันที เธอพบ ข้าวฟ่าง ที่กำลังนั่งตรวจงานออกแบบอยู่คนเดียวที่โต๊ะประจำของสาขา Creative Design

“โอ๊ย! ยัยดีไซเนอร์ใหญ่มาแล้ว!” ข้าวฟ่างเงยหน้าขึ้นมาทักทันที ดวงตาเป็นประกายอย่างจับผิด “เป็นไงคะ! หายปวดหัวไวมากเลยนะ! แถมมากับเดือนมหา’ลัยแต่เช้าอีก ไม่เจอกันแค่คืนเดียวก็มาส่งถึงที่แล้วเหรอคะ?”

ข้าวฟ่างพูดแซวเธอเรื่องมากับคิรินเมื่อวาน พร้อมทำท่าทางยักคิ้วหลิ่วตา เมื่อวานตอนที่เกิดเรื่อง คิรินบอกคนอื่นว่า เธอปวดหัวเลยไม่ได้มาเรียน

“ก็แค่มาส่งเฉยๆ น่ะข้าวฟ่าง พอดีเขาว่าง” เกลตอบกลับอย่างอารมณ์ดี และยิ้มเล็ก ๆ โดยไม่โต้เถียง

ข้าวฟ่างทำหน้าประหลาดใจกับปฏิกิริยาของเพื่อน

“เหรอคะ? 'ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ' ของแกเนี่ยนะว่างมาส่งแต่เช้า? แถมยังดูไม่หงุดหงิดที่ต้องตื่นเช้าขนาดนั้นอีก?” ข้าวฟ่างหยุดแซวแล้วหรี่ตามองเกลด้วยความเป็นห่วง “แต่เดี๋ยวก่อน เรื่องที่แกเล่าเมื่อวาน ไอ้คนที่ตามแกน่ะ ไปถึงไหนแล้ว? แกไปแจ้งความกับตำรวจแล้วใช่ไหม? เห็นว่ามีโน้ตแปลก ๆ ด้วย แกโอเคแน่นะเกล?”

ปกติเธอคงจะต้องโมโหที่โดนแซวคู่กับคิริน หรือวิตกกังวลจนตอบเพื่อนไม่ถูก แต่เช้าวันนี้กลับแตกต่างออกไป

เกลเท้าคางแล้วยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ช่างมันก่อนเถอะข้าวฟ่าง ตอนนี้เกลรู้สึกดีกว่าที่คิดมากเลย”

คงเป็นเพราะได้อิ่มท้องมื้อเช้ามั้ง รสชาติของติ่มซำที่คิรินบังคับให้เธอกินอย่างมีความสุขเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น หรือเป็นเพราะคำพูดของคิรินกันแน่นะ ที่บอกว่า "อ้วนแล้วหนักหัวใครยะ?" คำพูดนั้นไม่น่ารักเลย แต่กลับทำให้เธอรู้สึกว่ามีคนเข้าใจและยอมรับปมที่เธอพยายามซ่อนไว้

“มาดูงานเกลดีกว่า เราว่าเกลมีไอเดียใหม่สำหรับชุดที่จะส่งประกวดแล้วนะ”

เกลเลิกเรียนคลาสสุดท้ายแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้กลับคอนโด เธอต้องอยู่ทำงานกิจกรรมของคณะ เนื่องจากนี่มันอยู่ช่วง ต้นเทอมหนึ่ง จึงยังมีกิจกรรมรับน้องอยู่ และเพราะเธอเป็น พี่ปีสามแล้ว เลยต้องเข้าคุมน้องบางส่วน

ห้องสตูดิโอใหญ่ถูกใช้เป็นห้องสันทนาการ มีน้องปีหนึ่งสาขา Creative Design และ Performing Arts นั่งรวมกันอยู่เต็มห้อง ส่วนรุ่นพี่ปีสามและปีสี่ก็คอยดูแลและทำกิจกรรมสันทนาการ

คิรินที่มารอเกลตั้งแต่กิจกรรมรับน้องเริ่มจนถึงกิจกรรมจบ หลังจากที่เขาเรียนเสร็จก็มาขลุกอยู่ในห้องกิจกรรมคณะเธอ เขายังคงสวมชุดนักศึกษาเดิม แต่ตอนนี้เขานั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง โดยมีโน้ตบุ๊กของเกลวางอยู่บนตัก

เมษา และ พิชชี่ ที่เพิ่งมาถึงก็เดินเข้ามากระซิบกระซาบกับเกลทันที

“เป็นไงคะเกล! หายไม่สบายเร็วมากเลยนะ! แถมมากับเดือนมหา’ลัยแต่เช้าอีก” พิชชี่เริ่มแซวทันทีเหมือนข้าวฟ่างเป๊ะ เกลถอนหายใจยาว

“ช่างมันเถอะพัชร์! นายบ้าของฉันแค่มาทำธุระ!”

“เดี๋ยวแม่ตีปากเลยค่ะ พิชชี่ค่ะ” เมษามองคิรินที่นั่งมุมห้องอย่างจริงจัง “คิรินเขาเริ่มสืบเรื่องสตอล์กเกอร์ให้แกแล้วเหรอเกล?”

“อืม” เกลตอบ “เกลบอกให้เขาดูข้อมูลในไลฟ์สดของเกล”

คิรินเงยหน้าขึ้นมาจากโน้ตบุ๊ก เขาไม่ได้สนใจการแซวของพิชชี่ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่กลุ่มน้องปีหนึ่งที่กำลังเล่นเกมอยู่ ตั้งแต่ที่คิรินเข้ามารุ่นพี่รุ่นน้องคณะก็ตื่นเต้นยกใหญ่

กิจกรรมรับน้องกำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้น แต่เกลและเพื่อน ๆ รู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดที่ลอยอยู่รอบตัวคิริน

“ฉันเจออะไรน่าสนใจแล้วนะ เกล” คิรินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนพิชชี่กับเมษาที่กำลังคุยเล่นต้องเงียบเสียงลง

เกลเดินเข้าไปใกล้คิรินทันที “อะไร? เจออะไร? ใช่ชื่อจริงของไอ้โรคจิตนั่นไหม?”

คิรินวางโน้ตบุ๊กของเกลลงบนโต๊ะข้าง ๆ แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ “ยังไม่ถึงชื่อจริง ยัยอ้วน แต่ฉันเจอรหัสที่น่าสนใจ”

“รหัสอะไร?” นานๆเธอจะเจอคิรินในโหมดจริงจัง

“ทุกครั้งที่ Angel4U คอมเมนต์ในไลฟ์สดของเธอ” คิรินชี้ไปที่หน้าจอ ซึ่งมีโค้ดภาษาคอมพิวเตอร์ที่ซับซ้อน “ฉันดึง IP Address ที่ใช้เข้าสู่ระบบได้ 4-5 ครั้งจากช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา”

พิชชี่ชะโงกหน้ามาดูอย่างสนใจ “แล้วยังไง?”

“สามในห้าครั้ง ถูกส่งมาจาก ไวไฟของหอพักในมหาวิทยาลัย” คิรินหันไปมองเมษาและพิชชี่ “แต่ที่น่าสนใจที่สุดคืออีกสองครั้งที่เหลือ”

เกลมองดวงตาของคิรินอย่างใจจดจ่อ “มันคือที่ไหน?”

คิรินยิ้มเหยียด ๆ แล้วหันไปมองรอบห้องที่เต็มไปด้วยน้อง ๆ ปีหนึ่งที่ใส่ชุดสีเดียวกัน

“ครั้งหนึ่งมาจากห้องเรียน สตูดิโอออกแบบชั้น 4 ที่เธอกำลังใช้ทำงานชุดประกวดอยู่ และอีกครั้ง มาจาก คอนโดเดียวกันกับเธอ” คิรินย้ำ

“ไวไฟที่เกลเองก็ใช้เมื่อคืน หมายความว่า ไอ้โรคจิตนั่นพักอยู่ที่คอนโดเดียวกับเกล! หรือไม่ก็เป็นคนในคณะที่รู้ว่าเธอไปไหนมาไหนบ้าง”

ทุกคนเงียบกริบ เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ของน้องปีหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปดูห่างไกลขึ้นมาทันที

“แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าใคร?” เกลถามเสียงเบา

คิรินยกมุมปากขึ้นอย่างท้าทาย “ง่ายมาก เราจะใช้เกมที่เธอเป็นคนคุม ล่อมันออกมา”

เกลรีบถอนตัวจากกิจกรรมรับน้องอย่างรวดเร็ว เธอเดินนำคิรินออกมาจากสตูดิโอใหญ่ ทิ้งความสงสัยไว้เบื้องหลังให้กับพิชชี่และเมษา

“คอนโดเดียวกัน” เกลย้ำเสียงเบาขณะเดินไปที่รถ “นายแน่ใจนะคิริน?”

“แน่นอน ยัยอ้วน” คิรินเปิดประตูรถให้เธอ “ฉันดึง MAC Address ของอุปกรณ์ที่ใช้ IP เดียวกับคอนโดเธอได้แล้ว แต่ฉันต้องการข้อมูลยืนยันอีกครั้ง ถ้าฉันได้ Session ID ตอนที่มันล็อกอินพร้อมกันกับไลฟ์เธอ ฉันจะสามารถล็อกเป้าหมายให้แคบลงกว่าแค่ 'ตึกเดียวกัน' ได้เยอะ”

เมื่อกลับถึงคอนโดหรูของเกล ทั้งคู่ก็เริ่มแผนทันที

เกลเข้าไปในห้องนอนแล้วหยิบไฟสำรับไลฟ์ออกมาติดตั้ง ปกติเธอจะเตรียมตัวเป็นชั่วโมงก่อนไลฟ์ แต่ตอนนี้เธอทำทุกอย่างอย่างลวก ๆ เธอนั่งลงหน้ากล้องด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า แต่ยังคงพยายามรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้

“เกลจะไลฟ์แค่สิบนาทีพอ” เกลพูดกับคิรินที่กำลังก้มหน้าอยู่กับโน้ตบุ๊กที่เชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายอินเทอร์เน็ตของคอนโด

“แค่ห้านาทีก็พอ” คิรินตอบโดยไม่เงยหน้า “เธอแค่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาอยากได้ยิน เธอรู้ว่าเขาคลั่งไคล้เรื่องไหน”

เกลกำมือแน่น เธอรู้ว่าคิรินหมายถึงเรื่อง 'รูปร่าง' และ 'หน้าตา'

“ทำไมเกลต้องทำตามที่ไอ้โรคจิตนั่นต้องการด้วย” เกลค้าน

คิรินเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาดูจริงจังและเด็ดขาด “เพราะมันคลั่งไคล้เธอไง”

เกลสูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอเปิดแอปพลิเคชันไลฟ์สดของตัวเองทันที โดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า

วินาทีที่ไลฟ์เริ่มขึ้น ยอดคนดูก็กระโดดขึ้นอย่างรวดเร็วตามความนิยมของเธอ เกลทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้มที่ดูเหนื่อยล้า เธอพูดคุยเรื่องงานออกแบบของเธอได้เพียงสองนาที ก็เข้าสู่เนื้อหาที่ล่อเหยื่อทันที

“จริง ๆ วันนี้เกลทำชุดหนักมากเลยนะคะ” เกลพูดพร้อมกับยิ้มแหย ๆ “เกลก็เลยเพิ่งกิน มาม่ารสเผ็ด ไปเมื่อกี้เอง อยากจะผ่อนคลายบ้างอะไรบ้าง พรุ่งนี้ก็คงต้องไปออกกำลังกายหนักหน่อยแล้วล่ะค่ะ”

ทันทีที่เกลพูดจบ คิรินที่ก้มมองจออย่างใจจดใจจ่อก็พูดขึ้น

“มาแล้ว!” ที่ช่องคอมเมนต์ของเกล ปรากฏชื่อ Angel4U ขึ้นมาทันที

Angel4U: คุณกินมาม่าเผ็ด? น่าผิดหวังจังเลยครับ พรุ่งนี้ต้องเบิร์นออกสองเท่าเลยนะ รักษาหุ่นหน่อยสิครับ

คิรินไม่สนใจข้อความนั้น เขาพิมพ์คำสั่งรัว ๆ ลงบนเทอร์มินัลของโน้ตบุ๊ก

“ได้แล้ว ฉันได้ Session ID ที่ตรงกับเวลาที่มันคอมเมนต์เป๊ะ ๆ และล็อกกับ MAC Address ของอุปกรณ์ที่เชื่อมต่อคอนโดเธอแล้ว”

เกลรีบปิดไลฟ์ทันที ความรู้สึกเหนื่อยล้าและความขยะแขยงตีกลับเข้ามาอย่างรุนแรง คิรินพิมพ์ข้อมูลที่ได้มาทั้งหมด พร้อมกับหลักฐานรูปภาพของคอมเมนต์และไฟล์ Log ของเครือข่าย แล้วส่งต่อไปให้ สารวัตรวิเชียร ตำรวจที่เกลไปลงบันทึกประจำวันไว้เมื่อวานนี้

ไม่นาน ข้อความจากสารวัตรวิเชียรก็ตอบกลับมา:

สารวัตรวิเชียร: ขอบคุณมากครับคุณคิริน หลักฐานชัดเจนมาก จะรีบส่งฝ่ายเทคนิคให้ขอหมายศาลไปตามที่อยู่ของ Session ID นี้ทันที...

เกลมองข้อความนั้นอย่างมีความหวัง

“เป็นไงบ้าง?”

“ตำรวจเริ่มทำงานแล้ว” คิรินปิดโน้ตบุ๊กแล้วถอนหายใจ “แต่นี่คือโลกจริง ยัยอ้วน การตามไอดีใช้เวลาอย่างต่ำ 24 ชั่วโมง ไอ้โรคจิตนี่จะยังไม่ถูกจับภายในวันนี้หรอก”

เกลทรุดตัวลงบนเตียง เธอรู้สึกทั้งโล่งใจและหวาดกลัวไปพร้อมกัน “หมายความว่ามันอยู่ห่างจากเกลแค่กำแพงแล้วเราจะทำยังไงดี?”

คิรินเดินไปนั่งลงข้าง ๆ เกล เขาไม่ได้ปลอบโยน แต่เป็นการสร้างกำแพงป้องกันให้เธอ

“ก็ทำตามเดิมปกติ” คิรินมองไปที่ชุดนอนลูกไม้ของเกลที่พับไว้อย่างเรียบร้อย “เธอทำงานของเธอไป เดี๋ยวฉันย้ายมาอยู่ด้วย คุยกับคุณป้าแล้ว ” คิรินยิ้มหน้ากวนตีน ในขนาดที่เกลต้องเบะปากใส่เขา