เข้าสู่ระบบAviv POV“And now, ladies and gentlemen,” pormal at maawtoridad na anunsyo ng host mula sa gilid ng stage, “let us welcome the President and CEO of Del Austria Enterprise, one of the youngest self-made female billionaires in the region—Mrs. Mary Jane Del Austria-Averoné!”Isang malakas at nagkakaisang palakpakan ang umalingawngaw sa buong bulwagan.Maya-maya, nakita ko nang umakyat sa stage ang asawa ko. Suot niya ang isang eleganteng fitted black blazer na may matching tailored trousers, simple pero classy ang blouse na nakasuot sa loob, at isang pares ng pointed heels na lalong nagbigay sa kaniya ng polished at intimidating na aura.Inayos niya ang microphone, hawak ang clicker sa kanang kamay, at ngumiti nang may natural na kumpiyansa sa harap ng libo-libong investors na nakatutok sa kaniya.I couldn't take my eyes off her.Habang nagsisimula siyang magsalita at ipinapaliwanag ang multi-billion expansion project niya para sa next-generation tech-logistics at sustainable infrastruct
Aviv POVMagkasabay kaming naglalakad ni Kian sa mahabang hallway ng isang grand hotel patungo sa Grand Hall.Ngayong araw gaganapin ang taunang Southeast Asia Enterprise & Investment Summit, isang eksklusibong pagtitipon ng mga pinakamalaking kumpanya, venture capitalists, at board directors sa Southeast Asia. This is where major investors come to look for new business ventures and opportunities to expand their wealth and assets.Ngunit hindi ako narito ngayon para magbida bilang CEO ng Averoné Group. Narito ako ngayon para sa asawa ko.Sa nakalipas na apat na taon, habang abala si Kian sa pagpapatayo ng sarili niyang logistics empire sa ibang bansa, hindi rin tumigil si Jane na abutin ang pangarap niyang mapalago ang kumpanyang iniwan sa kaniya ng kaniyang mga namayapang lolo at lola. Ang dating simpleng Del Austria Group na hawak niya ay pinalago niya nang husto gamit ang kaniyang husay, tiyaga, at kakaibang galing sa pamumuno.Ngayon, hindi na lang ito basta kilala sa Pilipinas. I
Kian POVMabilis akong nakarating sa Pinas. Mabuti na lang talaga at may kakilala akong nagmamay-ari ng private jet, kaya heto na ako ngayon, nakasakay sa limousine habang bumibiyahe pabalik sa Averoné Estate.Pagkapasok ng kotse sa loob ng Averoné Estate, sinalubong ako ng isang magandang tanawin habang papunta kami sa garage. From the window, nakita ko sina Uncle at Jane na masayang nakikipaglalaro sa tatlong bata sa malawak na field. Napangiti ako nang bahagya. Masarap sa pakiramdam na makakita ng isang masayang pamilya. How I wish I could have a child with Madison.Alam kong may problema siya dahil wala na siyang uterus, pero nasa modern days na tayo ngayon. We can always consider surrogacy kung gusto rin niyang magkaroon ng baby. Hindi naman imposible iyon.Pagkababa ko ng kotse, dumiretso agad ako sa kinaroroonan nila para bumati. Napatingin sa akin si Uncle at Jane, at agad na nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Jane nang
Kian POVNakaupo ako sa loob ng isang high-tech live broadcast studio ng Business Insider, sa ilalim ng mga ilaw ng camera.Hindi naging madali ang apat na taon. Bigo akong pantayan ang tiyuhin ko sa loob ng tatlong taon. Sa unang dalawang taon ko sa abroad, naranasan kong mawalan ng pera, matulog sa loob ng maliit na opisina, at paulit-ulit na mabigo sa harap ng mga investor dahil sa kawalan ko ng pormal na koneksyon.Lahat ng sinabi ni Uncle Aviv noon ay tumatak sa isip ko: Becoming a billionaire overnight through legitimate means isn’t easy. You have to bleed for it. And bleed I did.Pinagsabay ko ang pagtatapos ng kursong pinili ko at ang pagpapatakbo sa nasimulan kong negosyo—ang AI-driven Cross-Border Logistics and Freight Optimization Platform na nagpabilis sa sistema ng pandaigdigang kalakalan.Sa bawat trial and error, sa bawat maling kalkulasyon na halos makabangkarote sa akin, ginawa ko itong aral. Natuto akong bumangon sa bawa
Natawa ako nang mahina habang pinapanood silang nangungulit sa daddy nila na lumabas para maglaro. Panay naman ang reklamo ni Aviv.“Kakatapos lang natin maghabulan kanina, tapos maghahabulan na naman tayo uli?”“Sige na, Daddy, pretty please... Minsan lang naman po, eh,” ani Azilea habang nagpapacute sa kaniyang ama.“Oo nga po. Minsan ka na lang po makipaglaro sa amin, please...” dagdag naman ni Ace sabay hila sa laylayan ng damit ng kaniyang ama.Napabuga na lang ng hangin si Aviv. Tuwing rest day lang kasi talaga nakakabonding ng mga bata ang kanilang ama dahil madalas siyang abala sa trabaho sa opisina. Ako naman ay naglalaan ng dalawang araw na day off para maalagaan ang mga bata, habang sa ibang araw ay madalas ang hired babysitters ang kasama nila. Kaya kapag ganitong araw, sinisigurado ko talagang maranasan din ni Aviv ang bawat iyak, ngiti, at kalikutan ng aming mga anak.Unfair naman kasi kung ako lang ang makakaranas ng hirap,
4 Years Later...Jane POVMaliwanag ang sikat ng araw na sumisilip sa bintana at tumatama sa malaking flat-screen TV sa sala. Sa screen, nakaupo sa isang eleganteng leather armchair sa gitna ng isang modernong studio ang lalaking pamilyar sa aking mga mata, pero kung aura lang ang pag-uusapan, parang ibang-iba na siya ngayon.Si Kian.Ang headlines sa ibabang bahagi ng screen ay kumikislap sa bold yellow letters: “FROM DROPOUT TO TECH-LOGISTICS MAGNATE: KIAN AVERONE’S UNSTOPPABLE ENTERPRISE HITS HISTORIC VALUATION.”Hindi ko maiwasang titigan ang bawat galaw ni Kian sa screen. Wala na roon ang dating payat at padalos-dalos na binata na kilala ko noon. Ang lalaking nakaupo roon ngayon ay mas malapad na ang balikat at mas kumapal ang dibdib. Bakat na bakat sa fitted nitong itim na suit ang matipuno at muscular niyang pangangatawan. Lalo pang nagdagdag sa masculine charm niya ang pahiwatig ng dark geometric tattoo na sumisilip mula
LORENZO GRAND HOTEL 6:00 P.M. “Wala pa ba si Kian?” boses ni Mommy, bakas sa tinig niya ang pag-aalala dahil hanggang ngayon ay wala pa rin ang groom. Kanina pa kami naghihintay sa kanya pero hanggang ngayon ay wala pa rin siya. Kapansin-pansin na rin ang inip ng mga bisitang naririto sa loob ng
Akala ng mga kakilala ko ay maswerte ako dahil ipinanganak akong mayaman, pero hindi nila alam na isa lamang akong ampon at ang nag-ampon sa akin ay ginawa lamang akong collateral sa mga utang nila sa mga magulang ni Kian.Si Daddy na sugapa sa sugal. Si Mommy na maluho at mahilig mag-travel. Wala
Nasa loob na ako ng isang bakanteng kuwarto dito sa bahay nina Lolo Esteban at Lola Alicia. Katatapos ko lang maligo at ngayon ay abala na ako sa pagpapatuyo ng buhok ko gamit ang tuwalya. Naibaling ko ang tingin sa pintong gawa sa lumang tabla. Unang pumasok si Lola Alicia, kasunod si Aviv na may
“Paano po ’yung kotse ko, sir?” ani ko, sabay lingon sa kotse kong nakaparada sa gilid ng kalsada “I’ll have my staff to take care of your car,” he said calmly. “Get in,” utos niya pagkabukas ng pinto kaya walang sabi-sabing sumunod ako. Pagkaupo ko sa mamahaling leather seat, muli akong napaya







