Obsesi Liar Kakak Iparku

ตึก ตึก ตึก

เสียงก้าวเดินทิ้งน้ำหนักเท้าสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงบุคลิกของคนผู้นั้นว่าเป็นคนมั่นคง มั่นใจในตนเอง และในช่วงที่เสียงเดินนั้นจะผ่านหน้าห้องนั่งเล่น ก็มีเสียงของหญิงวัยกลางคนเรียกเสียก่อน ทำให้เสียงฝีเท้าชะงักหยุดกับที่

"อ้าว.. ตาภูมาพอดีเลย มานี่ก่อนลูก" คุณนายภาวรรณเปล่งเสียงเรียกลูกชาย ใบหน้าของผู้เป็นแม่ฉีกยิ้มดีใจ เมื่อได้เจอหน้าของลูกในตอนที่ท่านอยากเจอพอดี

"...." ภูริชไม่ตอบไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาในห้องแล้วนั่งลงที่โซฟาเดี่ยวใกล้กับมารดา

ซึ่งโซฟาฝั่งตรงข้ามมีหญิงวัยกลางคนกับหญิงสาววัยละอ่อนหน้าหวานนัยน์ตากลมนั่งอยู่ ดูแล้วน่าจะอายุน้อยกว่าเขาหลายปี เธอคนนั้นแอบมองมายังเขาในตอนที่เขาเผลอและเมื่อเขาหันไปสบตา หญิงสาวก็สะบัดหน้าหนีแสร้งมองไปทางอื่นทำเหมือนไม่ได้สนใจในตัวเขาเลย

'หึ เด็กกะโปโลอย่างเธอมันไม่ใช่สเปกฉันหรอก'

ภูริชคิดในใจพลางกวาดตามองสไตล์การแต่งตัวของเธอช่างไม่น่าดึงดูดสายตาของบุรุษเพศเลยสักนิด เสื้อเชื้ตสีขาวตัวโคร่งมัดเป็นปมข้างหน้ากับกางเกงยีนส์สีซีด ช่างไม่มีรสนิยมในการแต่งตัวเลยจริง ๆ

"จำน้าพิณได้ไหม?" คุณนายภาวรรณหันไปถามลูกชาย เสียงนั้นดึงความสนใจที่กำลังสำรวจรูปร่างของผู้หญิงตรงหน้าให้กลับไปหาผู้เป็นแม่

"สวัสดีครับ" ภูริชไม่ตอบ แต่การที่เขายกมือพนมไหว้นั่นก็ช่วยบอกคำตอบของเขาแล้วว่าเขานั้นจำหญิงคนนี้ได้ เพราะเขามักเจอผู้หญิงคนนี้ในตอนที่ต้องไปรับคุณนายแม่ตอนออกไปซื้อเสื้อผ้ากระเป๋าที่ห้างสรรพสินค้าบ่อย ๆ

"สวัสดีค่ะ พลอยสวัสดีพี่เขาสิลูก" น้าพิณหรือพิณเพลงเพื่อนของคุณนายภาวรรณยกมือรับไหว้ชายหนุ่ม จากนั้นก็หันไปสะกิดหญิงสาวข้าง ๆ ให้ทำความเคารพชายหนุ่มที่มีอายุแก่กว่าลูกสาวตัวเอง

"สวัสดีค่ะ" พลอยลลินณ์เอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นพนมไหว้ชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้ามเธออย่างนอบน้อม

"...ครับ" ยอมรับว่าเสียงของหญิงสาวทำเขาลมหายใจสะดุด เสียงของเธอช่างอ่อนหวานไพเราะเสนาะหู เสียงที่แสนหวานของเธอช่างตรงข้ามกับเสื้อผ้าหน้าผมของเธอเสียจริง ๆ

"เพิ่งเจอน้องครั้งแรกใช่ไหม?" คุณนายภาวรรณถามลูกชาย ท่านมั่นใจว่าทั้งคู่น่าจะไม่เคยเจอกันแน่ ๆ เพราะขนาดท่านที่เจอกับพิณเพลงบ่อย ๆ ยังเจอลูกสาวของเพื่อนแค่ไม่กี่ครั้ง เพราะหญิงสาวนั้นไปเรียนต่างถิ่นนานครั้งถึงจะกลับมาบ้าน

"ครับ" ภูริชตวัดสายตามองผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง ดูให้แน่ใจว่าเขาไม่เคยเจอเธอแล้วตอบผู้เป็นแม่ตามความจริง

"น้องเพิ่งเรียนจบด้านบริหารการโรงแรมมา ที่บ้านของน้าพิณเขาเพิ่งจะเปิดโรงแรมเล็ก ๆ แต่ว่าน้องเขาอยากหาประสบการณ์ด้านการบริหารก่อน แม่เลยจะให้น้องไปทำงานที่โรงแรมของลูก ให้ไปเป็นผู้ช่วยลูก ช่วยสอนงานให้น้องด้วยนะ" คุณนายภาวรรณหันไปอธิบายกับลูก พูดถึงธุระที่ทำให้ท่านเรียกให้ชายหนุ่มเข้ามาหา

"แม่ครับ! ผมยังไม่ได้บอกเลยนะครับว่าต้องการผู้ช่วย แม่มามัดมือชกแบบนี้ได้ยังไง" ภูริชพูดกับมารดาด้วยท่าทางขึงขัง ไม่ชอบใจเลยที่ผู้เป็นแม่มาบังคับเขาแบบนี้

..........