Obsessed มาเฟียผู้เชิ่ดชูเมียดั่งเทพธิดา

Obsessed มาเฟียผู้เชิ่ดชูเมียดั่งเทพธิดา

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-03
Oleh:  MiladyOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
59Bab
1.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เขาลุ่มหลงเธอที่งามเปรียบเสมือนดอกไม้ แรกๆเขาดูแลเธอดั่งเทพธิดา สุดท้ายกลับยํ่ายีหัวใจดวงน้อยจนไม่มีชิ้นดี…

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 นางฟ้าบนดิน

Daya berdecak kesal. Daya tahu seberapa sibuk tunangannya itu. Apalagi sekarang Satya memang sedang berada di luar kota untuk urusan pekerjaan. Tapi, apa benar sesibuk itu sampai tidak bisa menerima telepon?

Daya kembali menempelkan benda pipih itu sekali lagi di telinga, tetapi lagi-lagi harus rasa kesal yang ia dapatkan. Kali ini bukan hanya tidak tersambung, tetapi dalam keadaan tidak diaktifkan. Degup jantung Daya entah kenapa seperti memberikan suatu pertanda.

“Tu-Tunggu sebentar. Bisa tolong dijelaskan lebih terperinci lagi, Pak?” Sebuah panggilan telepon dari nomor yang tidak dikenal seolah membenarkan ketakutan Daya sendiri.

Daya kembali menyeruput es kopi latte di meja saat mendengarkan semua penjelasan orang seberang.

“Intinya kami di sini hanya ingin menanyakan perihal pelunasan dekorasi untuk tanggal dua puluh tujuh bulan depan. Karena sampai saat ini pembayaran itu belum juga kami terima.”

Daya mulai mengernyit. “Belum diterima? Karena setahu saya pembayaran sudah dilakukan oleh tunangan saya, atas nama Satyaka Wicaksana. Tolong coba dicek dulu.”

Ada jeda beberapa detik di seberang. “Mohon maaf. Hingga saat ini belum ada pembayaran atas nama yang Ibu sebutkan barusan.”

Daya terdiam. Belum? Bagaimana bisa?

“Oke, baik. Kasih saya waktu untuk mengeceknya, ya, Pak.”

Sambungan telepon terputus. Daya mematung cukup lama. Belum hilang perasaannya yang masih kacau lantaran kesulitan menghubungi Satya, tetapi sekarang Daya harus menghadapi satu kenyataan karena harus mendengar kabar tidak mengenakkan mengenai pembayaran. Jantung Daya berdegup tidak karuan. Pikirannya dipenuhi dengan segala kemungkinan kotor yang saat ini memenuhi isi kepalanya.

Untuk kesekian kalinya ponsel Daya kembali bergetar. Sebuah nomor asing lainnya muncul di layar ponsel.

“Selamat siang, Ibu. Apa ini benar dengan Ibu Dayana Prameswari? Perkenalkan saya Aldi dari pihak persewaan gedung.”

Mendengarnya membuat jantung Daya seolah berhenti berdetak. Sekarang apalagi?

“Ya, saya Daya. Ada apa ya?”

“Kami ingin menanyakan perihal pembayaran yang sudah jatuh tempo. Sesuai kesepakatan dengan bapak Satya sebelumnya beliau akan langsung membayarnya lunas termasuk biaya-biaya lainnya.”

Daya merasa tengkuknya mulai menegang.

“Bukannya pelunasan biasanya bisa kami lakukan H-7 acara, ya?”

“Mohon maaf, Ibu. Sejak awal tidak ada DP dan sesuai dengan kesepakatan dengan bapak Satya, pembayaran akan langsung dilunasi per tanggal hari ini. Di sini dituliskan bahwa Ibu selaku penanggungjawabnya. Tapi, jika sampai besok masih belum ada kepastian mengenai pembayaran, dengan sangat terpaksa akan kami batalkan dan otomatis Ibu akan langsung dikenakan biaya pembatalan sebesar 5% dari total gedung yang di sewa.”

Daya menggenggam ponselnya lebih erat. Berengsek! Sebuah umpatan yang tidak pernah Daya lontarkan akhirnya keluar juga. Sebenarnya, ke mana perginya Satya?

Satu per satu deretan panggilan telepon pun berdatangan. Vendor katering, dokumentasi, sampai rias pengantin juga belum dibayar. Daya mulai sesak napas. Ia memaksa kepalanya untuk mengingat. Satya selalu mengatakan kalau semuanya sudah beres. Semuanya sudah aman dan juga lunas. Tapi, apa? Semuanya hanya sekadar omong kosong. Dan, sepertinya lagi Satya memang sudah lama merencanakan semua ini.

Tangan Daya mendadak berkeringat. Ponselnya kembali menempel di telinga. Nada sambung pun terdengar, namun masih tidak ada jawaban. Sampai akhirnya Daya tersadar kalau Satya telah memblokir nomornya. Dan, bertambah lemaslah kaki Daya ketika ia memeriksa aplikasi banking yang ternyata hanya menyisakan nominal dua puluh juta.

“Berengsek!” maki Daya untuk kedua kalinya.

Tanpa berpikir panjang lagi Daya langsung mentransfer sisa saldo itu ke rekening pribadinya dan langsung mengganti kode pin demi keamanan. Daya benar-benar bodoh karena begitu mudahnya percaya pada Satya. Seharusnya, gelagat mencurigakan Satya minggu lalu sudah bisa membuat Daya bersiaga. Namun, Daya terlalu mengentengkan semuanya dengan dalih toh sebentar lagi mereka akan menjadi keluarga. Jadi, tidak ada salahnya jika bersikap lebih terbuka. Dan, sekarang Daya telah merasakan hasil dari kebodohannya itu.

Kemudian sebuah nada notifikasi kembali meramaikan ponsel Daya. Daya terbelalak kaget sampai-sampai ponsel dalam genggamannya terjatuh.

Rp 200.000.000,00

Dari mana Daya mendapatkan uang sebanyak itu?

***

“Mbak harus lapor polisi.” Suara Ayu di seberang langsung berseru begitu mendengar cerita Daya selengkapnya.

“Atas dasar apa?” balas Daya menimpali.

“Ya, apalagi kalau bukan penipuan, Mbak. Bila perlu buat selebay mungkin biar tuh manusia masuk hotel prodeo. Siàlan banget sih!”

“Jangan asal kamu kalau ngomong. Terus, buktinya?”

Ayu berubah hening seolah mengiyakan perkataan Daya. “Terus, kalau ayah tahu gimana? Mbak tahu sendiri ayah orangnya gimana,” sambung Ayu pelan.

Itulah yang paling Daya takutkan. Sigit sudah terlanjur senang lantaran putri sulungnya akan menikah bulan depan. Umur Daya tergolong sudah cukup matang dalam membina rumah tangga. Bagi Sigit, sosok Satya adalah calon menantu yang sudah lama ditunggunya. Kalau sampai Sigit tahu bahwa calon menantunya itu ternyata membawa lari uang bahkan sampai meninggalkan utang ratusan juta, sudah pasti akan sangat terpukul sekali hatinya. Dan, Daya tidak mau itu terjadi.

“Mbak belum siap cerita, Yu. Mbak nggak siap melihat ayah kecewa.”

“Tapi, Mbak nggak mungkin menanggung semuanya sendiri, kan? Aku yakin semua tabungan yang Mbak punya sekarang pun jumlahnya nggak sampai segitu.”

Ucapan Ayu benar adanya. Keluarga Satya pun sepertinya juga menutup pintu. Beberapa kali Daya sudah menelepon bahkan mencoba datang ke rumah ibunya, tetap saja nihil. Keluarga Satya malah bungkam dan seolah tidak peduli kelakuan putra mereka.

Kemudian sebuah pesan lanjutan muncul di layar ponsel Daya. Sebuah pesan dari Aldi, pihak persewaan gedung.

Selamat malam Ibu Daya. Sekadar memberi tahu jika dalam waktu tujuh hari ke depan tidak ada kejelasan mengenai pembayaran, maka dengan terpaksa perkara akan kami teruskan ke jalur pidana. Hal ini sudah sesuai dengan kontrak yang sudah disepakati sebelumnya.

Jumlah saldo di rekening Daya tidak sampai sepersepuluh nominal yang mereka minta. Daya meletakkan ponselnya, menatap langit-langit kamar sejenak. Rasa takut yang sesungguhnya kini mulai berdatangan. Daya pernah membaca sebuah cuplikan kalimat di sebuah toko buku bulan lalu. Saat itu Daya menganggapnya terlalu dramatis, namun sekarang Daya tahu kalau kalimat itu benar. Kalau kehancuran tidak selalu datang karena kesalahan sendiri. Sering kali datang dari kepercayaan yang diberikan kepada orang yang salah.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
59 Bab
บทที่ 1 นางฟ้าบนดิน
ฟุ่ว~ หน้าร้านดอกไม้แห่งหนึ่ง ซึ่งสภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยความเงียบสงบชวนหลงไหล ในซอยหนึ่งของใจกลางเมือง ชายร่างสูงสมส่วนรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาดั่งคนฝั่งยุโรป ยืนมือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่งสูบบุหรี่พรางกวาดสายตามองรอบๆ ควันบุหรี่กระจัดกระจายไปทั่วบนอากาศ เขาอยู่ในท่านั้นสักระยะหนึ่งได้ ก่อนเสียงเรียกจะดังขึ้นมาจากหญิงสาวหน้าตาสลวยงดงามที่ก้าวออกมาจากในร้านดอกไม้ “คุณคะ คุณไม่สามารถสูบบุหรี่ที่นี่ได้ค่ะ " สิ้นสุดประโยค เสียงฝีเท้าเล็กที่ก้าวเข้ามาก็ได้หยุดลงเบื้องหน้าเขา เซบาสเตียน ชายลูกครึ่งยุโรปอ้าปากกำลังจะสวนกลับด้วยความหงุดหงิด ทว่าเมื่อหันมองหญิงตรงหน้า เขาถึงกับปากค้าง คำพูดที่กำลังจะเอ่ยเลือนหายไปในพริบตา เมื่อความสง่างามของหญิงตรงหน้านั้นเกินกว่าจะเรียกว่าคน เธอมันนางฟ้านางสวรรค์ชัดๆ "ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่ทันได้อ่านป้าย " ถ้อยเสียงแสนอ่อนโยนเปล่งออกมาทันที พรางยิ้มหวานให้กับเธอตรงหน้าที่ยืนมองเขาตาแป๋ว เซบาสเตียนไม่รอช้า รีบขว้างบุหรี่ในมือทิ้งไป ความหงุดหงิดที่ผุดขึ้นมาในใจเมื่อครู่ผลัดหายไปในพริบตา “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คนเราย่อมผิดพลาดกันได้” หญิงสาวกล่าวตอบนํ้าเ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 เธอเหมือนผู้หญิงคนนั้น
“มึงเห็นป้ายนั่นมั้ย” นิ้วยาวชี้ตรงไปยันป้ายที่ตั้งไว้หน้าร้านดอกไม้โดยไม่สนใจรอยว่าจะยืนงงกับอะไรนักหนา ชายลูกน้องเองก็มองตามนิ้วของเจ้านายด้วยความว่าง่าย ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าตอบงงๆ "เห็นครับ " "ไปจดเบอร์ติดต่อมา " จบคำสั่ง เซบาสเตียนเดินไปขึ้นรถคันหรูพร้อมถือดอกไม้ในมือไปด้วยอย่างระมัดระวัง ปล่อยให้ลูกน้องยืนประมวลผลอยู่สักระยะ ก่อนจะเปิดกระจกรถตะโกนออกมาสั่งเสียงดัง “เร็วๆ ดิ๊!” “ครับๆ!” เสียงตะโกนของเจ้านายเรียกสติรอยกลับมาในชั่วขณะ รีบวิ่งไปจดเบอร์ติดต่อที่เขียนไว้บนป้ายให้ตามความต้องการของเซบาสเตียนด้วยความงุนงงที่ยังไม่เลือนหาย เมื่อเสร็จสมตามนั้นก็รีบวิ่งกลับมาขึ้นรถฝั่งคนขับ รอยเริ่มขับเครื่อนรถหรูออกไป “เป็นไงบ้าง หนี้วันนี้ที่กูใช้ให้มึงไปทวง” ในขณะที่รถกำลังแล่นไปตามทาง เซบาสเตียนที่นั่งพักสายตาพิงเบาะรถด้านหลังก็เอ่ยถามขึ้นมา “ระดับผม จะพลาดหรอครับ " “ดี” เขาพอใจกับคำตอบของรอยมาก เพราะลูกน้องคนนี้ไม่เคยทำงานพลาดในเรื่องแบบนี้ แม้เรื่องอื่นอาจจะดูโง่ไปบ้าง ทว่ารอยก็ยังเป็นลูกน้องคนสนิทในหลายๆ ด้าน เซบาสเตียนลืมตาขึ้น สายตากวาดมองช่อดอกไม้ที่อยู่
Baca selengkapnya
บทที่ 3 อาการมันฟ้อง
“อ้าวคุณ…” วิเวียนเอ่ยทัก เมื่อเห็นชายคนเมื่อวานผู้ซึ่งเป็นลูกค้า เธอจำได้แต่ไม่รู้จะเรียกเขาต่อเช่นไร ในเมื่อไม่ได้ถามชื่อเขาไว้ แล้วตัวเขาเองก็ไม่ได้บอก เซบาสเตียนครี่ยิ้มบางก่อนจะกล่าวแนะนำชื่อตนให้หญิงสาวได้รับรู้ “เซบาสเตียนครับ เรียกบาสเฉยๆ ดีกว่าครับ” วิเวียนได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้ารับรู้เบาๆ ก่อนจะปริปากเอ่ยถาม “มาซื้อดอกไม้หรอคะ” " ใช่ครับ ผมชอบมากเลยล่ะ โดยเฉพาะ… " สายตาคมมองใบหน้านวลสักพักกับคำพูดที่เงียบไป ทำให้คนรอฟังประโยคท้ายต้องเอ่ยถามออกมาพร้อมแสดงสีหน้างุนงง "คะ " "ผมหมายถึงบรรยากาศร้านน่ะครับ ชอบเป็นพิเศษเลยล่ะ " " ขอบคุณที่ชอบนะคะ" วิเวียนยิ้มหวานดีใจกับคำชื่นชมของเขาที่เปรียบเสมือนลูกค้าท่านหนึ่ง ทว่าเธอหารู้ไม่ ในใจชายตรงหน้านั้นกลับตรงกันข้ามกับคำพูด หากเขาเอ่ยออกมาว่าสิ่งที่ชอบเป็นพิเศษคือเจ้าของร้านก็คงจะดูรีบร้อนเกินไป “คุณบาสเชิญตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยววิเรียกลูกน้องมาตามดูแล” “ไม่ต้องหรอกครับ ผมชอบให้คุณช่วยเลือกมากกว่า” เซบาสเตียนรีบกล่าวห้าม เมื่อสิ่งที่เขาจงใจมาหาคือเธอ แต่กลับจะให้ลูกน้องมาคอยตามแทนที่จะเป็นตัวเธอเอง มีเหรอเข
Baca selengkapnya
บทที่ 4 เธอทำแบบนี้กับทุกคน
“คุณรู้?” ในเมื่อเธอกล้าที่จะถาม เขาเองก็เป็นลูกผู้ชายพอที่จะกล้ายอมรับออกไปตรงๆ เมื่อมันไม่ได้มีเรื่องอะไรที่ต้องอายกับการตกหลุมรักใครสักคน “อาการออกขนาดนี้ ฉันมองคุณออกตั้งแต่เข้ามาในร้านแล้วค่ะ " ซาร่ากล่าวตอบตามความจริง แค่เห็นสายตาที่เขาคอยมองเจ้านายสาวผู้ซึ่งเธอนับถือเหมือนพี่สาวแท้ๆมาตลอด ก็รู้ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์มาซื้อเพียงดอกไม้ “งั้นในเมื่อคุณรู้แล้ว ผมขอถามหน่อยก็แล้วกันครับ ว่าคุณวิพอจะมีคนที่ชอบรึยัง " เซบาสเตียนไม่ตระหนักใจที่จะถามออกไปตามที่อยากรู้ เรียกรอยยิ้มจากคนถูกถามที่รู้สึกถึงความเป็นลูกผู้ชายของเขา “ถ้าคุณกล้าถาม ฉันก็กล้าตอบค่ะ ในฐานะที่ฉันอยู่กับพี่วิมานาน พี่วิไม่มีคนที่ชอบหรอกค่ะ จะมีก็แต่….” ซารากล่าว แต่พอมาถึงประโยคสุดท้ายกลับลากเสียงยาว ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยพรางมองหน้าชายที่ดูเหมือนจะตั้งตารอฟังคำต่อไปจากเธออย่างตื่นตันใจ เห็นแบบนั้นก็อยากจะแกล้งให้ลุ้นสะหน่อย จนอีกคนไม่สามารถอดทนรอฟังได้ จึงรีบเปร่งเสียงถามต่อทันที “แต่อะไรครับ?” “จะมีก็แต่คนที่เข้ามาชอบพี่วินั่นแหละค่ะ อย่างเช่นคุณ " " เยอะเลยหรอครับ " ซาร่าขำลอด
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ลูกพ่อมันติดสาว
คุณจะซื้อดอกไม้ร้านวิให้วิอีกทีเนี่ยนะคะ” “ได้มั้ยล่ะครับ” “วิว่า… มันฟังดูแปลกๆ อยู่นะคะ” วิเวียนทำหน้าครุ่นคิด ไอได้มันก็ได้อยู่หรอก แต่จะซื้อดอกไม้จากเธอ ที่เธอเป็นคนจัด แล้วก็กลับมาให้เธออีกที มันก็ฟังดูแปลกๆ อยู่นั่นแหละ “ฮะๆ ผมล้อเล่นครับ ผมจะเอาไปให้พ่อน่ะครับ” เซบาสเตียนหลุดขำกับสีหน้าครุ่นคิดตอนนี้ของหญิงสาวที่น่าเอ็นดูไปสะหมด จนต้องแก้สถานการณ์ด้วยคำว่าล้อเล่น กลัวหญิงที่หมายปองจะคิดเยอะจนเครียดก่อน “งั้นเดี๋ยววิจะรีบจัดการให้นะคะ “ วิเวียนได้ยินเช่นนั้นก็หันกลับมาตอบชายตรงหน้าพร้อมยิ้มให้เขาทันที แม้ดูรูปลักษณะภายนอกของเซบาสเตียนจะไม่ใช่ผู้ชายที่อ่อนหวานแต่อย่างไร ด้วยใบหน้าคมคายกับดวงตาเฉียบแหลมลูกครึ่งไทยฝรั่งเศสนั่น ทว่าเธอกลับรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนที่มาจากจิตใจของเขา จะมีผู้ชายสักกี่คนกันที่จะซื้อดอกไม้ไปให้พ่อ วิเวียนครุ่นคิดไปในขณะที่ยืนจัดดอกไม้ด้วยความตั้งใจ หารู้ไม่ว่าสายตาจากชายที่เธอกำลังนึกถึงนั้นมองดูทุกการกระทำของเธออยู่ตลอด และสิ่งที่เธอคิดมันสวนทางกับความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง เมื่อจุดประสงค์ของเซบาสเตียนที่เอาแต่มาซื้อดอกไม้ร้านเธออยู่บ่อยๆ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ซื้อโลกทั้งใบให้เธอยังได้
“พ..พอเลยค่ะ หยุดเต๊าะวิได้แล้ว” วิเวียนยิ้มเขิน หัวใจดวงน้อยเต้นแข่งกันระรัวไม่เป็นจังหวะจนเกิดเสียงดังตุบตับอยู่ตรงกลางอก รีบหลบสายตาคนที่ผละใบหน้าออกห่างจากตนแล้วมามองหน้าเธอแทน แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้สัมผัสไกล้ชิดกับผู้ชายในระยะแบบนี้ แต่กับผู้ชายตรงหน้ากลับทำให้เธอผลอยหวั่นไหวไปด้วยแปลกๆ อีกคนก็เอาแต่ยิ้มกรุ่มกริ่มมองดูคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาเอ็นดูในท่าทางเขอะเขินของเธอ แถมสายตาที่มองมานั่นก็แพรวพราวเกินจนคนถูกมองรับรู้ได้โดยไม่ได้หันมองกลับ วิเวียนทำตัวไม่ถูกอยู่นานหลายวิจนต้องรีบยื่นช่อดอกไม้ในมือให้พร้อมบ่ายเบี่ยงหัวข้อสนทนา "น..นี่ค่ะ ดอกไม้ที่คุณสั่ง " " ขอบคุณครับ ฝีมือคุณไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลย ไว้พรุ่งนี้ว่างผมมาใหม่นะครับ " เซบาสเตียนรับมาพร้อมกล่าวขอบคุณ หยุดรุกแค่นี้ไปก่อนก็ได้ เพิ่งจะรู้จักกัน หากรีบร้อนเกินไปก็กังวลว่าวิเวียนจะรู้สึกอึดอัด ซึ่งเขาไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น “ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ” วิเวียนยิ้มรับตอบถ้อยเสียงนุ่มนวลสมกับบุคลิกนิสัยอันอ่อนโยนของเธอ นำพาคนฟังยิ้มหน้าบานจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ หันหลังก้าวออกไปได้ไม่เกินสามก้าวก็ต้องหยุดชะงักห
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ศึกชิงนาง
“เหอะ… ระวังธุรกิจจะเจ๊งเอานะครับ มีเจ้าของชอบเถลไถลไปเรื่อยแบบนี้ " แมกซ์ตันสวนเสียงเรียบ แม้ตัวเองจะฐานะไม่ถึงขั้นรวยล้นฟ้าเหมือนใครบางคน ไม่ได้มีธุรกิจเป็นของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ยากลำบากอะไร แถมเมื่อเปรียบเทียบกับคนที่เต็มไปด้วยสื่อต่างๆรอบๆตัวไม่เว้นวัน ไหนจะผู้หญิงทั่วเมืองที่ตามจ้องหมายปองอย่างเซบาสเตียน เขาเชื่อว่าผู้หญิงเรียบง่ายอย่างวิเวียนคงอยากเลือกความสบายใจเสียมากกว่าต้องมานั่งกลุ้มใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง “พูดจาแบบนี้อยากมีเรื่องหรอครับ” เซบาสเตียนถามเสียงเย็น ที่ไม่ใส่หมัดเข้าหน้ามันตั้งแต่เมื่อกี้ก็เพราะเขาให้เกียรติวิเวียน ทว่าปากหมาๆ ของไอ้นี่มันดันวอนโดนตีน “ก็มาดิครับ” แมกซ์ตันแสยะยิ้มกวน โดนว่าแค่นี้ยังทนไม่ได้ ให้มันใส่หมัดเข้ามาเยือนบนหน้าเขาต่อหน้าวิเวียนไปเลยก็ดี หญิงสาวจะได้รู้สักทีว่าไอ้นี่มันอารมณ์ร้อนไม่พอ แถมยังชอบใช้ความรุนแรง “เอ่อ… วิว่าพวกคุณอย่ามีเรื่องกันเลยค่ะ กลับกันก่อนดีกว่านะคะ วิเองกะว่าจะปิดร้านพอดีเลยค่ะ” เสียงหวานจากตัวเล็กรีบดังแทรกเข้ามาระหว่างการสนทนาของสองชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเริ่มร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ วิเวียนจึงตัดสินใจเอ่ยห
Baca selengkapnya
บทที่ 8 คิดถึง
ปึก! เซบาสเตียนเปิดประตูรถเข้ามานั่งก่อนจะปิดประตูลงจนเกิดเสียงดังปึ้ง เมื่อเห็นว่าลูกน้องหนุ่มกำลังหลับสบายอยู่บนเบาะคนขับ สภาพอย่างกับคนไม่ได้พักผ่อนมาเป็นอาทิตย์ พอนึกคิดดูก็ใช่ว่าเขาจะสั่งงานสั่งการจนลูกน้องไม่ได้หลับไม่ได้นอนสะหน่อย ใครมาเห็นเข้าคงนึกว่าเขามันเจ้านายอำมหิต ซึ่งไม่ใช่แน่นอน เมื่อผู้ชายอย่างเซบาสเตียนเป็นคนสุภาพอ่อนโยน นั่งคิดแล้วก็ภูมิใจในตัวเองขึ้นมาอีกเท่าตัว แต่หารู้ตัวไม่ว่าความอ่อนโยนนั้นเขาได้แสดงให้วิเวียนเห็นเพียงคนเดียว สายตาชำเลืองมองลูกน้องชายที่ดูเหมือนจะงัวเงียตื่น สงสัยจะได้ยินเสียงประตูรถที่ถูกปิดลง ก็ไม่ให้ได้ยินได้ยังไงกันล่ะ เมื่อตัวเขาเองจงใจปิดให้เกิดเสียงดังปั้งขนาดนั้น “สบายเชียวนะมึง” เสียงห้วนเปร่งขึ้นพรางกับยกมือขึ้นกอดอก สายตาจ้องอยู่ในกระจกหลังจากที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง ทำเอารอยตาสว่างทันทีเมื่อเห็นหน้าเจ้านายที่ดุอย่างกับเสือ ไม่เห็นจะเหมือนนตอนอยู่กับสาวเลยสักนิด “อุ้ย…” รอยยิ้มแหยๆ แก้สถานการณ์ รีบเผยคำแก้ตัวออกมาเป็นชุดใหญ่ กันไม่ให้ผู้เป็นนายบ่นตัวเองยับเสียก่อน “บอสจะมาบ่นผมไม่ได้นะครับ บอสนั่นแหละครับ ที่ลืมการลืมง
Baca selengkapnya
บทที่ 9 หัวใจเต้นเหมือนเจอเจ้าของ
“แต่ถึงยังไงก็เถอะ คราวหน้าคราวหลังก็รู้จักหน้าที่การงานตัวเองบ้าง” ชายวัยกลางเมื่อนึกได้ก็หันมาติลูกชาย โตเท่าควายแต่ยังไม่รู้จักรับผิดชอบเวลา แต่มีหรือคนที่ถูกแม่ตามใจมาแต่เด็กอย่างเซบาสเตียนจะฟัง "คราวหน้าก็คงต้องเป็นอันรบกวนท่านเบรย์อีกเช่นเคยน่ะสิครับ" ถ้อยคำสุภาพถูกเอ่ยออกมา แต่มันช่างแตกต่างกับนํ้าเสียงและท่าทางที่โครตจะกวนเส้นประสาทผู้เป็นบิดา หากนี่ไม่ใช่กิจวัตรประจำวันที่ชายวัยกลางต้องเจอ ปากกาที่วางอยู่เบื้องหน้าคงได้ปริวไปโดนเบ้าหน้าลูกชายทันที “เออ ช่างเถอะ พูดไปก็มีแต่เปลืองนํ้าลายกูเปล่า” เบรย์เดนถอนหายใจเฮือกใหญ่ คงจะไปหวังเอาประโยชน์อะไรจากมันไม่ได้ พูดไปก็มีแต่จะเปลืองลมปากเปล่าๆ ความผิดเขาเองที่ปล่อยให้ภรรยาตามใจลูกชายจนเคยตัว แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ ก็คนมันรักมันบูชามันเชิ่ดชูเมียยิ่งกว่าเทพเจ้า “ใช่มั้ยล่ะครับ ขนาดป๊ายังฟังแค่แม่เลย เพราะงั้นผมก็จะฟังแต่คำสั่งเมีย” เซบาสเตียนยิ้มกริ่มกับคำตอบตัวเอง ภูมิใจเหลือเกินที่ได้โตขึ้นมากับความคิดแบบนี้ ทำเอาชายวัยกลางเถียงไม่ออกเลยมั้ยล่ะ ก็ที่ลูกพูดมีส่วนไหนบ้างที่ผิด ความจริงทั้งนั้น “เอาเถอะ เห็นหน้าแกแล้วส
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ห้ามใจไม่อยู่ เผลอจูบไปเลยสิ
“ว่าแต่คุณล่ะคะ? " วิเวียนหันมาถามคนที่มองเธออยู่แล้ว สายตาสองคู่สบเข้ากัน มองดูเขาพร้อมรอฟังคำตอบ เอาแต่พูดถึงเรื่องเธออยู่เรื่อย จนลืมถามไปเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง “ผมมาหาแม่น่ะครับ ท่านจากพวกเราไปเมื่อปีที่แล้ว ผลจากมะเร็งระยะสุดท้าย” เซบาสเตียนอธิบายเสียงอ่อน น่าแปลกที่เขาเกิดอยากแสดงด้านอ่อนแอของตัวเองให้ผู้หญิงคนนี้ได้เห็น เหมือนตอนได้อยู่กับแม่ไม่มีผิด มันรู้สึกอบอุ่นใจจนอยากโผลเข้ากอดเธอเอาไว้ แต่ก็ทำได้แค่คิด จะข้ามขั้นได้ยังไงล่ะ “เสียใจด้วยนะคะ” ดวงตากลมมองดูอีกคนที่แววตาเต็มไปด้วยความหมองใจ แม้เขาจะพยายามยิ้มให้กับเธอ แต่เธอย่อมเข้าใจความรู้สึกนั้นดีกว่าสิ่งอื่นได เมื่อเคยสัมผัสมันมาก่อน กว่าจะทำใจยอมรับได้มันไม่ได้ง่ายอย่างที่ปากกล่าว “เอางี้มั้ยคะ ใกล้ๆ นี้มีอยู่สถานที่หนึ่ง เวลาวิมาหาพวกท่านแล้วรู้สึกเสียใจ วิจะไปนั่งเยียวยาจิตใจที่นั่นทุกครั้ง" วิเวียนเสนอความเห็น ไหนๆเธอก็คิดไว้ว่าจะไปที่นั่นหลังเยี่ยมพ่อแม่เสร็จอยู่แล้ว สถานที่ที่เยียวยาจิตใจเธอมาตลอด หากวันนี้จะพาเพื่อนใหม่ไปด้วยคนก็คงจะไม่ใช่เรื่องแย่อะไร “ไปสิครับ” เซบาสเตียนรีบพยักหน้ารับ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status