Obsessed มาเฟียผู้เชิ่ดชูเมียดั่งเทพธิดา

Obsessed มาเฟียผู้เชิ่ดชูเมียดั่งเทพธิดา

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-03
Oleh:  MiladyOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
59Bab
1.7KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เขาลุ่มหลงเธอที่งามเปรียบเสมือนดอกไม้ แรกๆเขาดูแลเธอดั่งเทพธิดา สุดท้ายกลับยํ่ายีหัวใจดวงน้อยจนไม่มีชิ้นดี…

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 นางฟ้าบนดิน

結婚式を翌日に控えた、独身最後の夜だった。

木川司(きがわ つかさ)はカラオケで酔い潰れていて、迎えに行ったのは私、井島千晴(いじま ちはる)だった。

普段はどんなことにも顔色ひとつ変えないあの司が、今夜に限って目を赤く腫らし、マイクを握ってちょうどこんな歌詞を口ずさんでいた。

「青いまま枯れていく、あなたを好きなままで消えてゆく」

友人の一人が、しみじみと司の肩をぽんと叩いた。

「ずっと言えずにいたんだけどさ……あいつ、戻ってきたらしいぞ。それでも、会いたいか?」

名前を出さずとも、その場にいた誰もがわかっていた。

上地京子(かみじ きょうこ)。司の初恋の人だ。

激しく燃え上がり、深く結びついた二人の恋は、彼女が去ったことで終わりを迎え、愛することの意味と、相手を大切にすることの重みを司の心に刻み込んだ。

息をするのも忘れるほど、私はただ、司が「いいや」と首を振ってくれることだけを祈っていた。

けれど司はほんの一瞬だけ黙り込み、結局、指が覚えている番号を押していた。

電話が繋がった瞬間、個室の中が静まり返った。

「司……?」

スマホの向こうから、震えを押し殺した女の声が聞こえてきた。

「聞いたわ……もうすぐ、結婚するんですってね」

司は低く、短く答える。

「ああ。明日だ」

一瞬の沈黙のあと、電話の向こうで、すすり泣きを堪える声がした。

「だったら今夜、どうして電話なんてかけてきたのよ!」

私は個室の外に立ち尽くし、ドアの隙間から中を覗いていた。

心が、暗い海の底へと深く沈んでいくようだった。

私だって知りたい。

私の婚約者が、結婚式の前夜に、何年も音信不通だった初恋の相手に連絡を取って、いったい何を伝えようとしているのか。

過去に別れを告げるためなのか。

それとも、よりを戻すためなのか。

薄暗い部屋の隅に座る司の表情までは読み取れなかった。ただ、肩を強張らせ、何かを必死に堪えているように見えた。

隣にいる友人たちも、息を殺して司の言葉を待っていた。

電話の向こうの声は、なおも責めるように震えていた。

「司、私に見せつけてるつもり?私を笑い者にしたいの?

私がこの何年、あなたのせいでどれだけ苦しんできたか知ってる?誰と会っても心が動かなくなった。これで満足?

私が悪かったわよ、それでいいんでしょ……」

言葉の途中から京子の口調は次第に乱れ、途切れ途切れの泣き声が漏れ聞こえてきた。

司が勢いよく立ち上がった。その拍子に、いつもの冷静さが完全に崩れ去った。

「京子、酒を飲んでるのか。

なんでこんな夜中に一人で飲んでるんだよ!

今どこにいる」

私の心は、そのまま海の底へ完全に沈んでいった。息をすることさえ、うまくできない。

心のどこかに残っていたわずかな希望も、完全に消え失せた。

付き合って5年になる。

周りの誰もが、司のことを「大人びていて、感情の起伏が少なく、人間ができている」と評していた。

汚い言葉も使わなければ、声を荒げることもない。何が起きても動じない。

完璧と言ってよく、非の打ちどころがなかった。

私はこれまで、司がこんなにも焦り、取り乱す姿を見たことがなかった。

まるで18歳の少年のようだ。

電話の向こうで、京子が弱々しく、それでいて意地を張るように言った。

「放っておいてよ!あなたにはもう婚約者がいるんでしょう。今さら心配するなんて、遅すぎる……」

スマホを握る司の指の関節が、白くなるほど力が入っていた。

「京子、まず俺の話を聞いてくれ」

「嫌!聞きたくない。何も聞きたくないわ」

わがままなその口調は、昔のままなのだろう。司はその声に引きずられるように過去へ引き戻され、いっそう胸を痛めているようだった。

「なんであんなに愛し合っていたのに、私たちは結ばれなかったの?なのに、あなたと彼女は結ばれるのね」

京子は、悲しげな声で続けた。

「司、どうして他の人を好きになったの?私のどこが彼女に劣ってるの?」

司が答えた。

「京子、君は誰にも劣ってなんかいない」

その言葉が電話の向こうの彼女を勢いづかせたのだろう。京子は震える声を絞り出した。

「じゃあ、あなたの中では、私のほうが彼女より大切ってこと?」

私は、それ以上聞いていられなかった。

個室の中で、司はしばらく黙って立ち尽くしていたが、やがて低く、静かに口を開いた。

「いや」

その答えを聞いた瞬間、電話の向こうの女も、きっと私と同じように、一瞬心臓が止まったに違いない。

信じられない、というように。

京子が泣き出す前に、司はすぐに、だが今度はどこまでも真剣な声で言った。

「京子、君はかけがえのない存在だ。

誰かと比べる必要なんて、ない」

彼女は、かけがえのない存在なのだ。

でも、私は違う。

京子の代わりはいない。

けれど私なら、誰の代わりにでもなれる。

それなら、司、あなたを彼女に返すわ。この結婚は、もうやめよう。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
59 Bab
บทที่ 1 นางฟ้าบนดิน
ฟุ่ว~ หน้าร้านดอกไม้แห่งหนึ่ง ซึ่งสภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยความเงียบสงบชวนหลงไหล ในซอยหนึ่งของใจกลางเมือง ชายร่างสูงสมส่วนรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาดั่งคนฝั่งยุโรป ยืนมือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่งสูบบุหรี่พรางกวาดสายตามองรอบๆ ควันบุหรี่กระจัดกระจายไปทั่วบนอากาศ เขาอยู่ในท่านั้นสักระยะหนึ่งได้ ก่อนเสียงเรียกจะดังขึ้นมาจากหญิงสาวหน้าตาสลวยงดงามที่ก้าวออกมาจากในร้านดอกไม้ “คุณคะ คุณไม่สามารถสูบบุหรี่ที่นี่ได้ค่ะ " สิ้นสุดประโยค เสียงฝีเท้าเล็กที่ก้าวเข้ามาก็ได้หยุดลงเบื้องหน้าเขา เซบาสเตียน ชายลูกครึ่งยุโรปอ้าปากกำลังจะสวนกลับด้วยความหงุดหงิด ทว่าเมื่อหันมองหญิงตรงหน้า เขาถึงกับปากค้าง คำพูดที่กำลังจะเอ่ยเลือนหายไปในพริบตา เมื่อความสง่างามของหญิงตรงหน้านั้นเกินกว่าจะเรียกว่าคน เธอมันนางฟ้านางสวรรค์ชัดๆ "ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่ทันได้อ่านป้าย " ถ้อยเสียงแสนอ่อนโยนเปล่งออกมาทันที พรางยิ้มหวานให้กับเธอตรงหน้าที่ยืนมองเขาตาแป๋ว เซบาสเตียนไม่รอช้า รีบขว้างบุหรี่ในมือทิ้งไป ความหงุดหงิดที่ผุดขึ้นมาในใจเมื่อครู่ผลัดหายไปในพริบตา “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คนเราย่อมผิดพลาดกันได้” หญิงสาวกล่าวตอบนํ้าเ
Baca selengkapnya
บทที่ 2 เธอเหมือนผู้หญิงคนนั้น
“มึงเห็นป้ายนั่นมั้ย” นิ้วยาวชี้ตรงไปยันป้ายที่ตั้งไว้หน้าร้านดอกไม้โดยไม่สนใจรอยว่าจะยืนงงกับอะไรนักหนา ชายลูกน้องเองก็มองตามนิ้วของเจ้านายด้วยความว่าง่าย ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าตอบงงๆ "เห็นครับ " "ไปจดเบอร์ติดต่อมา " จบคำสั่ง เซบาสเตียนเดินไปขึ้นรถคันหรูพร้อมถือดอกไม้ในมือไปด้วยอย่างระมัดระวัง ปล่อยให้ลูกน้องยืนประมวลผลอยู่สักระยะ ก่อนจะเปิดกระจกรถตะโกนออกมาสั่งเสียงดัง “เร็วๆ ดิ๊!” “ครับๆ!” เสียงตะโกนของเจ้านายเรียกสติรอยกลับมาในชั่วขณะ รีบวิ่งไปจดเบอร์ติดต่อที่เขียนไว้บนป้ายให้ตามความต้องการของเซบาสเตียนด้วยความงุนงงที่ยังไม่เลือนหาย เมื่อเสร็จสมตามนั้นก็รีบวิ่งกลับมาขึ้นรถฝั่งคนขับ รอยเริ่มขับเครื่อนรถหรูออกไป “เป็นไงบ้าง หนี้วันนี้ที่กูใช้ให้มึงไปทวง” ในขณะที่รถกำลังแล่นไปตามทาง เซบาสเตียนที่นั่งพักสายตาพิงเบาะรถด้านหลังก็เอ่ยถามขึ้นมา “ระดับผม จะพลาดหรอครับ " “ดี” เขาพอใจกับคำตอบของรอยมาก เพราะลูกน้องคนนี้ไม่เคยทำงานพลาดในเรื่องแบบนี้ แม้เรื่องอื่นอาจจะดูโง่ไปบ้าง ทว่ารอยก็ยังเป็นลูกน้องคนสนิทในหลายๆ ด้าน เซบาสเตียนลืมตาขึ้น สายตากวาดมองช่อดอกไม้ที่อยู่
Baca selengkapnya
บทที่ 3 อาการมันฟ้อง
“อ้าวคุณ…” วิเวียนเอ่ยทัก เมื่อเห็นชายคนเมื่อวานผู้ซึ่งเป็นลูกค้า เธอจำได้แต่ไม่รู้จะเรียกเขาต่อเช่นไร ในเมื่อไม่ได้ถามชื่อเขาไว้ แล้วตัวเขาเองก็ไม่ได้บอก เซบาสเตียนครี่ยิ้มบางก่อนจะกล่าวแนะนำชื่อตนให้หญิงสาวได้รับรู้ “เซบาสเตียนครับ เรียกบาสเฉยๆ ดีกว่าครับ” วิเวียนได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้ารับรู้เบาๆ ก่อนจะปริปากเอ่ยถาม “มาซื้อดอกไม้หรอคะ” " ใช่ครับ ผมชอบมากเลยล่ะ โดยเฉพาะ… " สายตาคมมองใบหน้านวลสักพักกับคำพูดที่เงียบไป ทำให้คนรอฟังประโยคท้ายต้องเอ่ยถามออกมาพร้อมแสดงสีหน้างุนงง "คะ " "ผมหมายถึงบรรยากาศร้านน่ะครับ ชอบเป็นพิเศษเลยล่ะ " " ขอบคุณที่ชอบนะคะ" วิเวียนยิ้มหวานดีใจกับคำชื่นชมของเขาที่เปรียบเสมือนลูกค้าท่านหนึ่ง ทว่าเธอหารู้ไม่ ในใจชายตรงหน้านั้นกลับตรงกันข้ามกับคำพูด หากเขาเอ่ยออกมาว่าสิ่งที่ชอบเป็นพิเศษคือเจ้าของร้านก็คงจะดูรีบร้อนเกินไป “คุณบาสเชิญตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยววิเรียกลูกน้องมาตามดูแล” “ไม่ต้องหรอกครับ ผมชอบให้คุณช่วยเลือกมากกว่า” เซบาสเตียนรีบกล่าวห้าม เมื่อสิ่งที่เขาจงใจมาหาคือเธอ แต่กลับจะให้ลูกน้องมาคอยตามแทนที่จะเป็นตัวเธอเอง มีเหรอเข
Baca selengkapnya
บทที่ 4 เธอทำแบบนี้กับทุกคน
“คุณรู้?” ในเมื่อเธอกล้าที่จะถาม เขาเองก็เป็นลูกผู้ชายพอที่จะกล้ายอมรับออกไปตรงๆ เมื่อมันไม่ได้มีเรื่องอะไรที่ต้องอายกับการตกหลุมรักใครสักคน “อาการออกขนาดนี้ ฉันมองคุณออกตั้งแต่เข้ามาในร้านแล้วค่ะ " ซาร่ากล่าวตอบตามความจริง แค่เห็นสายตาที่เขาคอยมองเจ้านายสาวผู้ซึ่งเธอนับถือเหมือนพี่สาวแท้ๆมาตลอด ก็รู้ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์มาซื้อเพียงดอกไม้ “งั้นในเมื่อคุณรู้แล้ว ผมขอถามหน่อยก็แล้วกันครับ ว่าคุณวิพอจะมีคนที่ชอบรึยัง " เซบาสเตียนไม่ตระหนักใจที่จะถามออกไปตามที่อยากรู้ เรียกรอยยิ้มจากคนถูกถามที่รู้สึกถึงความเป็นลูกผู้ชายของเขา “ถ้าคุณกล้าถาม ฉันก็กล้าตอบค่ะ ในฐานะที่ฉันอยู่กับพี่วิมานาน พี่วิไม่มีคนที่ชอบหรอกค่ะ จะมีก็แต่….” ซารากล่าว แต่พอมาถึงประโยคสุดท้ายกลับลากเสียงยาว ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยพรางมองหน้าชายที่ดูเหมือนจะตั้งตารอฟังคำต่อไปจากเธออย่างตื่นตันใจ เห็นแบบนั้นก็อยากจะแกล้งให้ลุ้นสะหน่อย จนอีกคนไม่สามารถอดทนรอฟังได้ จึงรีบเปร่งเสียงถามต่อทันที “แต่อะไรครับ?” “จะมีก็แต่คนที่เข้ามาชอบพี่วินั่นแหละค่ะ อย่างเช่นคุณ " " เยอะเลยหรอครับ " ซาร่าขำลอด
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ลูกพ่อมันติดสาว
คุณจะซื้อดอกไม้ร้านวิให้วิอีกทีเนี่ยนะคะ” “ได้มั้ยล่ะครับ” “วิว่า… มันฟังดูแปลกๆ อยู่นะคะ” วิเวียนทำหน้าครุ่นคิด ไอได้มันก็ได้อยู่หรอก แต่จะซื้อดอกไม้จากเธอ ที่เธอเป็นคนจัด แล้วก็กลับมาให้เธออีกที มันก็ฟังดูแปลกๆ อยู่นั่นแหละ “ฮะๆ ผมล้อเล่นครับ ผมจะเอาไปให้พ่อน่ะครับ” เซบาสเตียนหลุดขำกับสีหน้าครุ่นคิดตอนนี้ของหญิงสาวที่น่าเอ็นดูไปสะหมด จนต้องแก้สถานการณ์ด้วยคำว่าล้อเล่น กลัวหญิงที่หมายปองจะคิดเยอะจนเครียดก่อน “งั้นเดี๋ยววิจะรีบจัดการให้นะคะ “ วิเวียนได้ยินเช่นนั้นก็หันกลับมาตอบชายตรงหน้าพร้อมยิ้มให้เขาทันที แม้ดูรูปลักษณะภายนอกของเซบาสเตียนจะไม่ใช่ผู้ชายที่อ่อนหวานแต่อย่างไร ด้วยใบหน้าคมคายกับดวงตาเฉียบแหลมลูกครึ่งไทยฝรั่งเศสนั่น ทว่าเธอกลับรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนที่มาจากจิตใจของเขา จะมีผู้ชายสักกี่คนกันที่จะซื้อดอกไม้ไปให้พ่อ วิเวียนครุ่นคิดไปในขณะที่ยืนจัดดอกไม้ด้วยความตั้งใจ หารู้ไม่ว่าสายตาจากชายที่เธอกำลังนึกถึงนั้นมองดูทุกการกระทำของเธออยู่ตลอด และสิ่งที่เธอคิดมันสวนทางกับความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง เมื่อจุดประสงค์ของเซบาสเตียนที่เอาแต่มาซื้อดอกไม้ร้านเธออยู่บ่อยๆ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 ซื้อโลกทั้งใบให้เธอยังได้
“พ..พอเลยค่ะ หยุดเต๊าะวิได้แล้ว” วิเวียนยิ้มเขิน หัวใจดวงน้อยเต้นแข่งกันระรัวไม่เป็นจังหวะจนเกิดเสียงดังตุบตับอยู่ตรงกลางอก รีบหลบสายตาคนที่ผละใบหน้าออกห่างจากตนแล้วมามองหน้าเธอแทน แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้สัมผัสไกล้ชิดกับผู้ชายในระยะแบบนี้ แต่กับผู้ชายตรงหน้ากลับทำให้เธอผลอยหวั่นไหวไปด้วยแปลกๆ อีกคนก็เอาแต่ยิ้มกรุ่มกริ่มมองดูคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาเอ็นดูในท่าทางเขอะเขินของเธอ แถมสายตาที่มองมานั่นก็แพรวพราวเกินจนคนถูกมองรับรู้ได้โดยไม่ได้หันมองกลับ วิเวียนทำตัวไม่ถูกอยู่นานหลายวิจนต้องรีบยื่นช่อดอกไม้ในมือให้พร้อมบ่ายเบี่ยงหัวข้อสนทนา "น..นี่ค่ะ ดอกไม้ที่คุณสั่ง " " ขอบคุณครับ ฝีมือคุณไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลย ไว้พรุ่งนี้ว่างผมมาใหม่นะครับ " เซบาสเตียนรับมาพร้อมกล่าวขอบคุณ หยุดรุกแค่นี้ไปก่อนก็ได้ เพิ่งจะรู้จักกัน หากรีบร้อนเกินไปก็กังวลว่าวิเวียนจะรู้สึกอึดอัด ซึ่งเขาไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้น “ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ” วิเวียนยิ้มรับตอบถ้อยเสียงนุ่มนวลสมกับบุคลิกนิสัยอันอ่อนโยนของเธอ นำพาคนฟังยิ้มหน้าบานจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ หันหลังก้าวออกไปได้ไม่เกินสามก้าวก็ต้องหยุดชะงักห
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ศึกชิงนาง
“เหอะ… ระวังธุรกิจจะเจ๊งเอานะครับ มีเจ้าของชอบเถลไถลไปเรื่อยแบบนี้ " แมกซ์ตันสวนเสียงเรียบ แม้ตัวเองจะฐานะไม่ถึงขั้นรวยล้นฟ้าเหมือนใครบางคน ไม่ได้มีธุรกิจเป็นของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ยากลำบากอะไร แถมเมื่อเปรียบเทียบกับคนที่เต็มไปด้วยสื่อต่างๆรอบๆตัวไม่เว้นวัน ไหนจะผู้หญิงทั่วเมืองที่ตามจ้องหมายปองอย่างเซบาสเตียน เขาเชื่อว่าผู้หญิงเรียบง่ายอย่างวิเวียนคงอยากเลือกความสบายใจเสียมากกว่าต้องมานั่งกลุ้มใจกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง “พูดจาแบบนี้อยากมีเรื่องหรอครับ” เซบาสเตียนถามเสียงเย็น ที่ไม่ใส่หมัดเข้าหน้ามันตั้งแต่เมื่อกี้ก็เพราะเขาให้เกียรติวิเวียน ทว่าปากหมาๆ ของไอ้นี่มันดันวอนโดนตีน “ก็มาดิครับ” แมกซ์ตันแสยะยิ้มกวน โดนว่าแค่นี้ยังทนไม่ได้ ให้มันใส่หมัดเข้ามาเยือนบนหน้าเขาต่อหน้าวิเวียนไปเลยก็ดี หญิงสาวจะได้รู้สักทีว่าไอ้นี่มันอารมณ์ร้อนไม่พอ แถมยังชอบใช้ความรุนแรง “เอ่อ… วิว่าพวกคุณอย่ามีเรื่องกันเลยค่ะ กลับกันก่อนดีกว่านะคะ วิเองกะว่าจะปิดร้านพอดีเลยค่ะ” เสียงหวานจากตัวเล็กรีบดังแทรกเข้ามาระหว่างการสนทนาของสองชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเริ่มร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ วิเวียนจึงตัดสินใจเอ่ยห
Baca selengkapnya
บทที่ 8 คิดถึง
ปึก! เซบาสเตียนเปิดประตูรถเข้ามานั่งก่อนจะปิดประตูลงจนเกิดเสียงดังปึ้ง เมื่อเห็นว่าลูกน้องหนุ่มกำลังหลับสบายอยู่บนเบาะคนขับ สภาพอย่างกับคนไม่ได้พักผ่อนมาเป็นอาทิตย์ พอนึกคิดดูก็ใช่ว่าเขาจะสั่งงานสั่งการจนลูกน้องไม่ได้หลับไม่ได้นอนสะหน่อย ใครมาเห็นเข้าคงนึกว่าเขามันเจ้านายอำมหิต ซึ่งไม่ใช่แน่นอน เมื่อผู้ชายอย่างเซบาสเตียนเป็นคนสุภาพอ่อนโยน นั่งคิดแล้วก็ภูมิใจในตัวเองขึ้นมาอีกเท่าตัว แต่หารู้ตัวไม่ว่าความอ่อนโยนนั้นเขาได้แสดงให้วิเวียนเห็นเพียงคนเดียว สายตาชำเลืองมองลูกน้องชายที่ดูเหมือนจะงัวเงียตื่น สงสัยจะได้ยินเสียงประตูรถที่ถูกปิดลง ก็ไม่ให้ได้ยินได้ยังไงกันล่ะ เมื่อตัวเขาเองจงใจปิดให้เกิดเสียงดังปั้งขนาดนั้น “สบายเชียวนะมึง” เสียงห้วนเปร่งขึ้นพรางกับยกมือขึ้นกอดอก สายตาจ้องอยู่ในกระจกหลังจากที่นั่งอยู่เบาะด้านหลัง ทำเอารอยตาสว่างทันทีเมื่อเห็นหน้าเจ้านายที่ดุอย่างกับเสือ ไม่เห็นจะเหมือนนตอนอยู่กับสาวเลยสักนิด “อุ้ย…” รอยยิ้มแหยๆ แก้สถานการณ์ รีบเผยคำแก้ตัวออกมาเป็นชุดใหญ่ กันไม่ให้ผู้เป็นนายบ่นตัวเองยับเสียก่อน “บอสจะมาบ่นผมไม่ได้นะครับ บอสนั่นแหละครับ ที่ลืมการลืมง
Baca selengkapnya
บทที่ 9 หัวใจเต้นเหมือนเจอเจ้าของ
“แต่ถึงยังไงก็เถอะ คราวหน้าคราวหลังก็รู้จักหน้าที่การงานตัวเองบ้าง” ชายวัยกลางเมื่อนึกได้ก็หันมาติลูกชาย โตเท่าควายแต่ยังไม่รู้จักรับผิดชอบเวลา แต่มีหรือคนที่ถูกแม่ตามใจมาแต่เด็กอย่างเซบาสเตียนจะฟัง "คราวหน้าก็คงต้องเป็นอันรบกวนท่านเบรย์อีกเช่นเคยน่ะสิครับ" ถ้อยคำสุภาพถูกเอ่ยออกมา แต่มันช่างแตกต่างกับนํ้าเสียงและท่าทางที่โครตจะกวนเส้นประสาทผู้เป็นบิดา หากนี่ไม่ใช่กิจวัตรประจำวันที่ชายวัยกลางต้องเจอ ปากกาที่วางอยู่เบื้องหน้าคงได้ปริวไปโดนเบ้าหน้าลูกชายทันที “เออ ช่างเถอะ พูดไปก็มีแต่เปลืองนํ้าลายกูเปล่า” เบรย์เดนถอนหายใจเฮือกใหญ่ คงจะไปหวังเอาประโยชน์อะไรจากมันไม่ได้ พูดไปก็มีแต่จะเปลืองลมปากเปล่าๆ ความผิดเขาเองที่ปล่อยให้ภรรยาตามใจลูกชายจนเคยตัว แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ ก็คนมันรักมันบูชามันเชิ่ดชูเมียยิ่งกว่าเทพเจ้า “ใช่มั้ยล่ะครับ ขนาดป๊ายังฟังแค่แม่เลย เพราะงั้นผมก็จะฟังแต่คำสั่งเมีย” เซบาสเตียนยิ้มกริ่มกับคำตอบตัวเอง ภูมิใจเหลือเกินที่ได้โตขึ้นมากับความคิดแบบนี้ ทำเอาชายวัยกลางเถียงไม่ออกเลยมั้ยล่ะ ก็ที่ลูกพูดมีส่วนไหนบ้างที่ผิด ความจริงทั้งนั้น “เอาเถอะ เห็นหน้าแกแล้วส
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ห้ามใจไม่อยู่ เผลอจูบไปเลยสิ
“ว่าแต่คุณล่ะคะ? " วิเวียนหันมาถามคนที่มองเธออยู่แล้ว สายตาสองคู่สบเข้ากัน มองดูเขาพร้อมรอฟังคำตอบ เอาแต่พูดถึงเรื่องเธออยู่เรื่อย จนลืมถามไปเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง “ผมมาหาแม่น่ะครับ ท่านจากพวกเราไปเมื่อปีที่แล้ว ผลจากมะเร็งระยะสุดท้าย” เซบาสเตียนอธิบายเสียงอ่อน น่าแปลกที่เขาเกิดอยากแสดงด้านอ่อนแอของตัวเองให้ผู้หญิงคนนี้ได้เห็น เหมือนตอนได้อยู่กับแม่ไม่มีผิด มันรู้สึกอบอุ่นใจจนอยากโผลเข้ากอดเธอเอาไว้ แต่ก็ทำได้แค่คิด จะข้ามขั้นได้ยังไงล่ะ “เสียใจด้วยนะคะ” ดวงตากลมมองดูอีกคนที่แววตาเต็มไปด้วยความหมองใจ แม้เขาจะพยายามยิ้มให้กับเธอ แต่เธอย่อมเข้าใจความรู้สึกนั้นดีกว่าสิ่งอื่นได เมื่อเคยสัมผัสมันมาก่อน กว่าจะทำใจยอมรับได้มันไม่ได้ง่ายอย่างที่ปากกล่าว “เอางี้มั้ยคะ ใกล้ๆ นี้มีอยู่สถานที่หนึ่ง เวลาวิมาหาพวกท่านแล้วรู้สึกเสียใจ วิจะไปนั่งเยียวยาจิตใจที่นั่นทุกครั้ง" วิเวียนเสนอความเห็น ไหนๆเธอก็คิดไว้ว่าจะไปที่นั่นหลังเยี่ยมพ่อแม่เสร็จอยู่แล้ว สถานที่ที่เยียวยาจิตใจเธอมาตลอด หากวันนี้จะพาเพื่อนใหม่ไปด้วยคนก็คงจะไม่ใช่เรื่องแย่อะไร “ไปสิครับ” เซบาสเตียนรีบพยักหน้ารับ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status