เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 6 เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-03 09:07:513 สัปดาห์ต่อมา ...
อาวุธถูกจัดเตรียมอย่างครบครัน พร้อมแล้วสำหรับออกรบในครั้งนี้ เด็กหนุ่มตะเตรียมอุปกรณ์สำหรับสอบ ปากกา ดินสอ ยางลบ อื่น ๆ ถูกจัดเข้ากระเป๋าสะพายหลังอย่างเป็นระเบียบ ชุดนักเรียนถูกเตรียมโดยแม่ทัพ ห้อยแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้าปลายเตียง “กานต์ ลงมากินข้าวนะลูกเดี๋ยวจะสายเอา” เสียงคุ้นหูเรียกเรียนเชิญอย่างอ่อนน้อม เด็กหนุ่มหยิบเสื้อผ้าเรียบทุกจีบขึ้นมาสวม ปกคอเสื้อปักเปลี่ยนเป็นจุดหนึ่งจุด สวมทับกางเกงสีน้ำเงินเรียบ จากนี้คงจะเรียกเขาว่าเด็กหนุ่มไม่ได้อีกต่อไป เพราะเนื้อหนุ่มใหญ่แตกออกพร้อมรับความเติบโตเต็มที ในตอนนี้เขาเป็นหนุ่มน้อยอย่างเต็มตัว หนุ่มน้อยหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายหลัง แวะส่องกระจกหน้าโต๊ะ ที่เต็มไปด้วยกองหนังสือนิยาย ด้วยความสูงที่สูงขึ้นตามวัย กระจกที่ใช้อยู่ประจำก็จำเป็นที่จะต้องก้มส่อง ผิวเกลี้ยงขาวแดงออกไปทางสีแทนหน่อย ๆ ผมหนาดกเรียบรองทรงสูง รับคิ้วหนาเข้มกับขนตาดกงอน ทำให้ดวงตาของเขาดูลึกกลมโตเปล่งประกายอย่างน่าหลงใหล สันจมูกเฉียงลงเป็นองศางามรับปากหนา ริมฝีปากบนประกบล่างที่ห้อยหน่อย ๆ มันวาว ทำให้ใบหน้ามีเสน่ห์อย่างที่ไม่เหมือนใคร หนุ่มน้อยเอียงซ้ายขวามองใบหน้า เช็กความเรียบร้อย ก่อนจะย้ายร่างแตกหนุ่มลงมาชั้นล่าง “แน่ใจนะว่าไม่ให้แม่ไปส่ง” แม่เช็ดมือเปียกกับผ้ากันเปื้อน พร้อมถืออาหารเช้าวางลงบนโต๊ะกลางห้องครัว “ไม่ครับแม่ ผมไปเองได้” “... แต่” “ผมโตแล้วนะแม่ แม่ไม่ต้องห่วงหรอก” หนุ่มน้อยพูดแทรกระหว่างประโยคของแม่ พลางยิ้มรับให้จบบทสนทนา “ผมก็ไปเองตั้งแต่เด็กแล้วหนิ แม่จะห่วงอะไร” หนุ่มน้อยนั่งลงเก้าอี้ ที่มีข้าวผัดหมูยิ้มรับรอตักเข้าปาก “ก็จริง ... แต่ยิ่งลูกโตแม่ก็ยิ่งเป็นห่วงนะ” แม่วางแก้วนมลงข้าง ๆ จานข้าวผัด หนุ่มน้อยตักข้าวผัดเข้าปาก ชิ้นหมูกระจายทั่วข้าว คำแรกที่เข้าปากไปเหมือนเปิดสวิตช์ความสดชื่นให้กับวันนี้ “อื้อหือแม่ วันนี้ข้าวผัดหมูอร่อยมากเลยครับ” หนุ่มน้อยตาตื่น พลางหันหลังกลับไปชมแม่ที่ยืนล้างจาน “แล้วทุกวันไม่อร่อยหรือ” แม่วางจานในมือลง ตอบกลับเหมือนจะแกล้งงอน “อร่อยทุกวันครับ” หนุ่มน้อยลุกขึ้นมาสวมกอดแม่จากข้างหลัง ด้วยความอ่อนโยน “อร่อยก็กินให้หมดนะ” แม่กุมมือลูกชายยิ้มร่า “อื้อแม่ วันมอบตัวแม่ต้องไปโรงเรียนอีกรอบนะ เขาต้องให้ผู้ปกครองเซ็นรับ” “จ้า แม่เข้าใจแล้วจ้า” หนุ่มน้อยเดินกลับมานั่งที่ ตักข้าวผัดแสนอร่อยของคุณแม่จนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงลายดอกทานตะวันที่จาน “หมดแล้วนะครับ” หนุ่มน้อยยกกระดกนมเต็มแก้มจนหมด เหลือเพียงคราบนมที่ติดเลยริมฝีปาก “ผมไปแล้วนะแม่” “จ้า --- เช็ดปากด้วยลูก” “ครับ” หนุ่มน้อยหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายหลัง สวมรองเท้าผ้าใบสีดำคู่ใหม่เอี่ยม นั่งติดพื้นกระเบื้องขาว ยัดเท้าเข้าทรง แล้วเดินออกจากบ้านด้วยอารมณ์ร่าเริง โดยมีแม่ที่แอบส่องจนสุดสายตา เพียงแค่พ้นซอยบ้าน สีหน้าของหนุ่มน้อยกลับเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าครอบงำ ความอึดอัดจากอะไรบางอย่าง จนทำให้เขาใจลอยระหว่างทาง จนเกือบจะโดนรถชน ปี้ด ๆ ๆ ๆ “เดินดี ๆ หน่อยหนุ่ม เดี๋ยวก็ตายห่ากันหรอก” วินมอไซด์วัยลุงเปิดกระจกหมวกกันน็อก ตะโกนกลับหลัง “ขอโทษครับ” หนุ่มน้อยโค้งคำนับตอบกลับ ด้วยความรู้สึกผิดจากใจ . . .
บทล่าสุด
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
บางทีคุณอาจจะชอบ
กระตุกหัวใจรุ่นพี่วิศวะเย็นชา
SOEUR6.2K viewsMy Dear เมียเด็กคนโปรด
เอวาริณ ชาริณ6.2K viewsEvil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]
sunshine-day13.9K viewsCrazy in love วิศวะคลั่งรัก (เจเจ) NC18+
เรนเดียร์ B-5212.5K viewsลวงรักวิศวะเถื่อน
Re-match I รีแมทช์42.3K viewsพิษเพื่อนสนิท
ซากิระ36.2K viewsขุนเขาอย่าร้าย
อาเหมา4.9K viewsลุ้นรักฉบับรันเวย์
Richmaa308 views
