MasukNohan benci sekolah, apalagi saat bel istirahat berbunyi. Seolah saat itu dunianya pindah seketika ke neraka. Mereka akan datang, dan melakukan perundungan terhadapnya. Nohan bahkan mulai membenci semua orang, kala ia melapor pada guru, dan ibunya yang sama sekali tak percaya bahwa ia mengalami perundungan, bahkan ibu Nohan mengatakan kalau Nohan hanya berhalusinasi. Sampai suatu hari, sosok dengan jubah hitam datang di tengah derasnya hujan malam. Ia membawa Nohan pergi dari rumahnya, sosok itu juga percaya akan apa yang diceritakan Nohan padanya. *** "Kau harus bisa melenyapkan mereka semua dalam waktu tiga puluh hari, atau jika tidak kau akan kehilangan dirimu sendiri!"
Lihat lebih banyakSa isang presidential suite, nakakalat ang damit ng isang lalaki at babae sa sahig, kasabay ng lumalagablab na init sa loob ng kuwartong iyon.
Lumalangitngit ang kama sa bawat paggalaw ng lalaki, dahilan upang mapaungol nang malakas ang babae sa ilalim niya.
Ilang oras na rin nang may mangyari sa kanila, ngunit hindi pa rin tumitigil ang binata. Patuloy niyang pinanggigigilan at ine-enjoy ang sarili sa mabangong halimuyak ng dalaga.
Makinis ang balat ng dalaga, na para bang gawa ito sa mamahaling porselana. Ang lalaki naman ay makisig at kayumanggi ang balat.
Nakasuporta ang magkabila niyang kamay sa gilid ng babae. Kita na rin ang mga ugat na bumabakat dito, ngunit hindi siya tumitigil sa pag-angkin.
Wala siyang balak tumigil.
“Ah… Tama na… Please…” pagmamakaawa ng babae habang namumula ang mga pisngi. “W-Wala na akong… lakas…”
Kanina pa siya pagod at hirap nang gumalaw. Ganoon pa man, ramdam niya rin ang sarap na ibinibigay ng binata sa kan’ya.
Pero imbes na maawa ang binata, mas lalo lang itong nanggigil.
Kaarawan ngayon ng best friend ni Lianne, kaya naman inimbitahan siya nito sa isang hotel para mag-celebrate.
Nalasing siya sa dami ng nainom, kaya naman nag-book ang best friend niya ng kuwarto upang doon muna siya matulog.
Ngunit sa hind inaasahang pagkakataon, nagkamali si Lianne ng napasukang kuwarto, natulog sa maling kama, at nakipagsiping sa lalaking hindi siya kilala.
Ni hindi na niya mabilang kung ilang beses siyang inangkin ng binata.
Pakiramdam niya ay paulit-ulit siyang dinala sa langit dahil sa sobrang sarap… at mag-uumaga na nang tumigil ito.
*****
Hindi inaakala ni Rozen na mahahalimuyak siya sa ganda ng dalaga, dahilan upang paulit-ulit siyang mawalan ng kontrol, na para bang hini-hypnotize siya.
Mayroon siyang business dinner ngayong gabi, at pagkatapos makipag-inuman sa ilang business partners niya, nag-check in na siya sa presidential suite.
Nagpunta lang siya sa banyo para mag-shower saglit, ngunit paglabas niya, mayroon nang babaeng nakahiga sa kama niya.
Nakasuot ng red dress ang babae habang nagpapahinga ito sa puti niyang kama, na para bang isa siyang namumukadkad na rosas na may nakakaakit na halimuyak.
Kumunot ang noo ni Rozen.
‘Sino sa mga business partner niya ang nagpadala ng babae sa kama ko? Wala ba silang ideya na wala akong interes sa mga babae?’
Lahat ng mga babaeng pinadadala sa kan’ya noon ay ipinaaalis niya lang, at hindi exception ang babaeng ito.
Pero sa gulat niya, lasing na ang babae at wala na sa ulirat.
Kahit ilang beses niyang tawagin ito, hindi ito gumagalaw. Sinakop na rin nito ang kama niya.
Gusto na siyang sipain ni Rozen, ngunit dahil nanguna ang pagiging gentleman niya, itinulak na lang nito ang babae sa gilid bago siya humiga sa tabi nito.
Malikot matulog ang babae, ngunit pinabayaan na lang siya ni Rozen. Pumikit na siya at naghanda nang matulog.
Pero laking gulat niya nang lumikot ang babae patungo sa kan’ya.
Pumatong ang legs nito sa beywang niya, at nagtungo ang kamay nito sa kan’yang leeg.
Mababaw ang paghinga ng babae, dahilan para maamoy niya ang alcohol at iba pang amoy na sobrang nakakahalimuyak para kay Rozen.
Kumiskis din ang dibdib ng dalaga sa kan’ya. Sobrang puti at kinis ng balat nito, at namumula pa ang mga pisngi.
Nakaramdam siya ng kakaiba. Nag-init ang katawan niya habang nakatitig sa babaeng tila anghel na natutulog sa tabi niya.
Parang gusto niya itong hawakan at angkinin.
Napamura si Rozen dahil sa naisip. Sinubukan niyang itulak ang babae palayo, pero hindi niya magawa. Masyadong mahigpit ang pagkakayakap ng babae sa kan’ya.
“Huwag kang malikot, okay…” saad ng babae sa nakabibighaning tono bago kinagat ang leeg niya, na para bang pinarurusahan siya.
Tuluyan nang nawalan ng kontrol si Rozen.
Hinapit niya ang beywang ng dalaga bago pinagpalit ang posisyon nila. Ngayon ay nasa ilalim na niya ang babae, wala pa ring kamalay-malay sa mangyayari sa kan’ya.
“Tandaan mo… Ikaw ang nag-umpisa nito.”
Hinalikan niya ang babae, at sobrang nakakaadik ang tamis ng labi nito.
Ni minsan ay hindi naging intimate si Rozen sa mga babae. Ni isang babae ay wala pa siyang nahahalikan.
Akala niya ay mananatil siyang ganoon habangbuhay, pero sa hindi inaasahang pagkakataon, ginising ng babae ang init ng katawan niya, at hindi siya sigurado kong intensiyon ba iyon ng babae o natural lang talaga itong mapang-akit.
Ganoon pa man, siguradong hindi niya papakawalan ang babae ngayong gabi. Magbabayad ito dahil sa ginagawang pambabaliw sa kan’ya.
Buong gabi inangkin ni Rozen ang babae. Hindi niya ito pinakawalan hanggang sa makatulog na ito sa sobrang pagod, at noong mag-uumaga na ay doon lang tumigil ang binata.
Napatingin siya sa babaeng mahimbing na natutulog sa tabi niya, pagod na pagod at namumula pa ang mga pisngi, at tila lumambot ang puso ni Rozen.
Wala na siyang pakialam sa susunod na mangyayari. Niyakap niya ang dalaga hanggang sa nakatulog na rin siya nang mahimbing.
Pagod na siya, at aayusin na lang niya ang lahat paggising.
Pero hindi niya inaasahan na paggising niya, wala na ang babae sa kan’yang tabi.
—
Hapon na nang magising si Lianne.
Sobrang sakit ng buong katawan niya, at may lalaking nakayakap sa kan’ya.
Guwapo ang lalaki, mas guwapo kaysa sa mga celebrity na nakikita niya. Para itong prinsipeng lumabas mula sa libro na mala-greek god ang facial features.
Kahit habang natutulog ay malakas pa rin ang aura ito, dahilan para mapasinghap ang dalaga.
Hindi niya inaakalang ang lalaking kasalo niya sa mainit na gabi ay ganito pala kaguwapo.
Pero ang hindi lang alam ni Lianne, maamo man ang itsura ni Rozen at mukhang prinsipe, determinado itong makuha siya… kahit sa anong klaseng paraan pa.
Ramdam ni Lianne ang galit dahil sa nangyari, ngunit wala siyang magagawa. Lasing siya, nagpunta sa maling kuwarto, at natulog sa maling kama. Nagkaroon tuloy ng oportunidad ang lalaki upang galawin niya.
‘Mabuti na lang, guwapo siya,’ bulong ni Lianne sa isip.
Kung halimbawang nagising siya at ang napagtantong pangit ang nakakuha ng virginity niya, malamang ay iiyak talaga siya.
At gustuhin man niyang umiyak ngayon, hindi ito ang tamang oras. Kailangan na niyang umalis.
Kung magising ang lalaki at tanungin kung bakit nandoon siya sa kuwarto nito, tiyak na kapahamakan lang ang dulot no’n sa kan’ya.
Dahan-dahang inalis ni Lianne ang kamay ng lalaki bago umalis sa kama. Pinulot niya ang dress at panty na nasa sahig.
‘Mabuti na lang at hindi pa punit-punit…’
Maingat niyang sinuot ang dress bago lumingon sa lalaking natutulog pa rin sa kama. Napakagat siya sa pang-ibabang labi at tuluyan nang umalis.
‘Isipin mo na lang na panaginip ito, Lianne…’ saad niya sa isip.
Hindi niya alam na ito pa lang ang umpisa ng lahat.
—
Nanginginig ang legs ni Lianne na nilisan ang hotel. Pumara siya ng taxi papunta sa inuupahang room.
Sa kotse pa lang siya nagkaroon ng pagkakataong i-check ang bag at cellphone niya. Nakakita siya ng iilang missed calls mula sa kan’yang best friend na si Eunice.
Alam niyang nag-alala ito, kaya naman tumawag siya pabalik.
“Hoy, Lianne, ano’ng nangyari?” tanong ni Eunice. May pag-aalala sa tono ng boses nito. “Ilang beses kitang tinawagan. Bakit hindi ka sumasagot?”
Napakagat-labi si Lianne. “Sorry, nalasing kasi ako kagabi. Hindi ko narinig na nagri-ring na pala ang phone ko…”
“Okay lang, okay lang… Pero saan ka nag-stay kagabi? Nagpunta ako sa hotel room mo, pero hindi kita nakita roon.”
“Nagtanong ako sa reception, pero wala raw nag-check in,” dagdag pa ng kaibigan. “Hindi ka roon natulog kagabi?”
Nag-isip muna si Lianne ng isasagot bago nagsalita. “Ano… Nag-book ako ng ibang room kagabi. So, sa ibang kuwarto ako natulog…”
“Sorry, lasing na kasi talaga ako kagabi kaya hindi ko na nasabi sa ‘yo…”
Sobrang gulo ng isip ni Lianne ngayon.
Hindi niya alam kung paano sasabihiin kay Eunice na lasing siya, pumasok sa maling kuwarto, at nakipag-one night stand sa isang lalaking hindi niya kilala?
Gusto niyang isipin na walang nangyari, kaya naman napagdesisyunan niyang huwag na lang ikuwento kay Eunice ang lahat.
“Ah, mabuti naman.” Napahinga nang malalim ang kaibigan. “Akala ko naman eh sa kalsada ka na natulog kagabi. Alalang-alala kaya ako sa ‘yo!”
“Pero kasalanan ko rin. Kung hindi ko lang kailangang i-entertain ‘yong ibang mga bisita roon sa party, sana nahatid kita sa room mo…” dagdag niya pa.
Umiling si Lianne.
“Ano ka ba, ayos lang ‘yon. Kaya nga hindi na ako nagpahatid kasi ayaw ko rin makaabala.” Tumikhim siya. “Malo-lowbatt na ako, Eunice. Tawagan na lang kita mamaya, ha.”
“Oh, okay…”
Pinatay na ni Lianne ang telepono. At doon ay may napagtanto siya.
Kagabi, paulit-ulit nilang ginawa iyon nang walang ginagamit na condom…
Posible kayang…?
“Kuya, pakitigil na lang sa harap ng pharmacy,” saad ni Lianne bago itinuro ang pharmacy na madadaanan nila.
Sumunod naman ang driver.
Matapos magbayad ni Lianne ay dali-dali siyang bumaba at pumasok doon. Pero ramdam niya ang pagkailang nang lumapit sa pharmacist.
“Miss, anong bibilhin n’yo?” tanong nito nang makita ang papalapit na si Lianne. Halatang kinakabahan ito.
“May… May emergency contraception po kayo?”
Napahawak siya sa kan’yang damit habang namumula ang pisngi.
First time bibili ni Lianne ng ganito kaya naman nahihiya siya. Natatakot din siyang hinuhusgahan na rin siya ng kausap.
Mabuti na lang at sanay na ang pharmacist. “Mayroon. Saglit lang.”
Kumuha siya ng isang banig ng pills at ibinigay ito kay Lianne.
“Ngayon ka pa lang ba iinom ng ganito?” tanong ng pharmacist. “Effective lang siya kapag ininom mo within 72 hours. Isang pills lang, okay na.”
“Thank you…” Kinuha iyon ni Lianne. “Magkano?”
“80 pesos po.”
Pagkabayad ni Lianne ay mabilis siyang umalis. Hindi niya alam na pinagmamasdan lang siya ng pharmacists.
Napailing na lang ito. “Hay, napakaraming babae na talaga ang walang respeto sa sarili nila ngayon…”
Ito na ang panglimang babae na pumunta sa pharmacy para bumili ng emergency contraception.
At araw araw, maraming babae ang bumibili ng birth control pills mula sa pharmacy nila.
Nohan sengaja tidak pulang setelah berhasil melenyapkan sosok-sosok alter ego dalam dirinya. Nohan masih duduk di depan ruko, ia memandangi langit yang kembali bersinar. Sialnya Nohan bahkan belum benar-benar merasa hidup normal, ia tahu ia masih harus melenyapkan dua orang itu. Orang yang telah menyebabkan ayahnya pergi, ayahnya pergi bersama luka yang belum sempat disembuhkan. Nohan akan membuat mereka menyadari, bahwa menyakiti harus dibalas dengan menyakiti. Bahwa rasa sakit yang diterima ayahnya, juga harus dirasakan oleh mereka. Ya harus begitu. Nohan memilih bangkit dari posisi duduknya, segera ia memasukkan buku milik ayahnya ke dalam tas, berikutnya ia menggendong tasnya, dan berjalan keluar dari gang kumuh nan mengerikan itu. Nohan berlari agar ia bisa cepat sampai di rumah, ia akan berganti pakaian dan setelahnya ia harus menemui Mr. Pram. Ya apapun itu, ia harus menemui ayah sambungnya, yang siang ini pasti tengah berada di salah satu ruangan di gedung pemerintahan. Noh
Nohan membaca tulisan ayahnya, tentang betapa terlukanya lelaki paruh baya itu. "Kukira aku sudah berusaha menjadi lelaki yang baik, lelaki yang pengertian! Tapi ternyata aku tetaplah lelaki pecundang di matamu, kau memilih dia. Memilih pergi dengannya, sungguh hatiku terasa diiris-iris sembilu, kala melihatmu memeluk lengannya, mengatakan bahwa kau memilihnya. Mencintainya." Nohan berhenti membaca, dan sadar bahwa mungkin Nohan harus melenyapkan semua orang, yang telah jadi penyebab luka ayahnya. Ya Nohan harus melakukannya. "Aku tidak bisa berharap apa-apa lagi jika begitu, maka aku harus melenyapkan perasaanku padanya. Aku cukup berhasil, hatiku sudah tak terlalu sakit tiap melihatnya memeluk lengannya, atau tersenyum bersamanya. Tapi hatiku terasa sakit luar biasa, bahkan ini jauh lebih sakit dari pada saat aku melihatnya bersama lelaki itu. Dia mencegahku menemui Nohan, dia bahkan melarangku hanya untuk sekadar menyapanya lewat telepon, dia menjauhkanku darinya. Padahal Nohan a
Hari berikutnya Nohan sudah bersiap ke sekolah, tetapi ia berhenti begitu saja kala suara Amand terdengar memanggilnya. "Nohan!""Kenapa?" tanya Nohan menatap Amand, yang kali ini memakai seragam persis miliknya. "Kau tidak mau berangkat bersama?" ajaknya dengan wajah sok baik. Nohan mendecih dalam hati, menjjikan sekali orang-orang macam ini. "Kenapa? Kenapa aku harus berangkat bersamamu? Apa kau pikir aku tidak tahu jalan ke sekolah? Atau kau yang tidak tahu?" cerca Nohan menatap kesal Amand. Amand terkekeh masam, "Kau ini sangat tidak tahu diri ya? Kau bersekolah di sana menggunakan uang ayahku, kalau kau lupa, Nohan! Dasar Ansos tidak tahu diri!" ejek Amand dengan mata tajam menatap Nohan. "Jangan banyak omong! Kalau kau mau ke sekolah, silahkan pergi saja sendiri! Jangan mengajakku, aku sudah hapal jalannya. Dan tidak akan terlambat meski tidak semobil denganmu!" tegas Nohan dan menubruk bahu Amand, yang mengahalangi jalan keluarnya. Amand tersenyum menyeringai, "Rupanya
Entah siapa yang mengetuk pintu, tetapi setelah sesosok lelaki paruhbaya yang amat Nohan kenali masuk. Saat itu juga Nohan menyadari ada hal yang tak beres, dan benar saja sosok yang amat ia benci muncul dari pintu. Sosok itu tersenyum amat lebar, seolah menyapa Nohan dengan keramah-tamahannya. Nohan mendecih dalam hati, entah apa yang dilakukan manusia ini di sekolahannya.Amand dan sopirnya. Ya saudara tirinya itu entah mau apa datang kemari, atau jangan-jangan ia mau pindah ke sekolah ini? Hahah ... Nohan tertawa dalam hati. Memang sungguh sial hidupnya, sial dan makin sial saja saat ia tak bisa bertindak kala Amand mengejeknya, melalui ekspresi wajah. Mr. Adam menatap Nohan, ia tahu Amand mana yang tadi dikatakan Nohan. Tentu saja hanya ada satu Amand, yaitu Amand si putra kandung Mr. Pram, orang penting di pemerintahan kota ini. "Baiklah, Nohan! Kau sudah selesai, jadi kau bisa pergi! Dan hati-hatilah, Nak!" kata Mr. Adam yang menyadari ada aura permusuhan, di antara kedua re
"Kau belum pulang, Nak?" tanya seseorang barusan, yang ternyata adalah Mr. Jusuf. Nohan hanya menundukkan kepalanya. Kemudian Mr. Jusuf terbelalak, menyadari Nohan basah kuyup, dan aroma tak sedap mengitari muridnya itu. "Sesuatu terjadi padamu, Nak?" tanya Mr. Jusuf khawatir. Nohan berdehem pe
Nohan diam saja, ia tahu siapa yang memanggilnya. Tentu saja suara keras bernada menghina itu milik Jay si ketua geng perundung. Nohan hanya diam, ia tak berniat menyauti atau sekadar melihat wajah Jay. "Si ansos ini pasti merasa senang sekarang!" ini suara mengejek milik Jio. Entah mengapa dia
Pagi ini Nohan terbangun di rumah sakit lagi, semalam Mr. Henry langsung mengantarnya kembali ke rumah sakit. Nohan terdiam, mengamati sekeliling. Dan tatapannya terjatuh di tangan kirinya yang kembali dililit selang infus, mendadak Nohan teringat kejadian semalam. Saat dengan tak punya hatinya, R
Nohan tidak pingsan, nyatanya memang langit yang menggelap. Mengusir rembulan dan bintang-bintang, yang sebelumnya menggantung di sana. Jeduarr...Suara kilat menyambar, cahayanya menyerang terang tepat di hadapan Nohan. "Lelaki harus kuat apapun yang terjadi!" mendadak Nohan teringat kata-kata M
Selamat datang di dunia fiksi kami - Goodnovel. Jika Anda menyukai novel ini untuk menjelajahi dunia, menjadi penulis novel asli online untuk menambah penghasilan, bergabung dengan kami. Anda dapat membaca atau membuat berbagai jenis buku, seperti novel roman, bacaan epik, novel manusia serigala, novel fantasi, novel sejarah dan sebagainya yang berkualitas tinggi. Jika Anda seorang penulis, maka akan memperoleh banyak inspirasi untuk membuat karya yang lebih baik. Terlebih lagi, karya Anda menjadi lebih menarik dan disukai pembaca.