64

เธอเคยสงสัยว่าทำไมน้องสาวถึงได้ร้ายกาจกับคนอื่น แต่ตอนนี้รู้แล้ว กุลธิดาแค่อยากปกป้องตัวเอง เนื้อแท้แล้วกุลธิดาไม่ได้ใช่คนใจร้ายใจดำอย่างที่ใครๆ คิด

“มันหลอกว่าจะพาไปแคสต์งาน เอาชื่อเสียงมาเอ่ยอ้างแล้วก็หลอกพวกเรามา” เพราะชื่อเสียงจอมปลอมแท้ ๆ กุลยาคิดอย่างเศร้าใจ

“พวกเราต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้” กุลยาพูดกับทุกคน ณ เวลานี้เธอต้องตั้งสติเพื่อเผชิญกับปัญหา

กุลยาอดที่จะคิดถึงกุมภ์เสียไม่ได้ เขาจะรู้หรือยังนะว่าเธอหายตัวมาแบบนี้

“หนีไปยังไง พี่นัดก็โดนมันจับไปแล้ว” กุลธิดาพูดขึ้นหลังจากนั่งเงียบมานาน

“พี่นัดผู้จัดการส่วนตัวของธิดาน่ะเหรอจ๊ะ”

“ใช่ พี่นัดเป็นตำรวจปลอมตัวมา แต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนถึงโดนมันจับได้ ตอนนี้จะเป็นตายร้ายดียังไงไม่รู้ ธิดาเป็นห่วงพี่นัดจังเลยค่ะ” ประโยคของกุลธิดาหมดอาลัยตายอยากอย่างเห็นได้ชัด เพราะคิดว่าปนัดดาจะทำทุกอย่างสำเร็จตามแผนที่วางเอาไว้กับเธอ

คุณยายร้อนใจที่เห็นว่าหลานสาวยังไม่กลับมาจึงรีบโทรศัพท์ไปหากุมภ์บอกว่ากุลยาหายตัวไป กุมภ์ที่ขับรถจากประจวบคีรีขันธ์มาถึงอยุธยารีบประสานงานกับชัยชนะโดยเร็ว เพื่อเช็กกล้องวงจรปิดว่า      กุลยาขับรถออกไปจากร้านตอนไหน ทำไมถึงยังไม่กลับบ้าน พอรู้ว่า    กุลยาขับรถไปยังบ้านของพลแถบชานเมือง เขาก็รีบเร่งตามไปโดยเร็ว

 “ฉันให้ลูกน้องไล่ดูกล้องวงจรปิดว่ามีรถเข้าออกบ้านหลังนี้กี่คันและไปทางไหนบ้าง นายรอเดี๋ยว” ชัยชนะเอ่ยบอกเพื่อนรักที่ตอนนี้มีสีหน้ากังวลเป็นอันมาก เขาไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับพลบิดาของกุลยา และไม่เคยไปมาหาสู่กันด้วย

ในขณะที่ชัยชนะนั้นทราบเรื่องราวของพลมาโดยตลอด เขาเองก็กำลังติดต่อประสานงานกับปนัดดาอยู่ แต่ข่าวคราวของเธอเงียบหายไปและติดต่อไม่ได้ คนที่จะช่วยเขาได้ในตอนนี้คือสมใจ สาวใช้บ้านของพลที่เป็นบุคคลสำคัญที่รู้เรื่องราวทั้งหมด

“ได้ข้อมูลแล้วเพื่อน ก่อนหน้านี้ไม่นานมีรถบรรทุกขับออกไปจากบ้าน” ชัยชนะรีบเอ่ยบอกเพื่อนเมื่อลูกน้องของเขาส่งข้อมูลเข้ามาทางโทรศัพท์มือถือเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่จับได้จากบริเวณนี้

ทางด้านกุลยา เธอโดนจับใส่รถบรรทุกไปพร้อมกับผู้หญิงอีกหลายคนที่เตรียมส่งไปขาย พร้อมทั้งถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ จึงพยายามช่วยกันแก้มัดจนสำเร็จ

“ทำยังไงต่อดีคะ รถวิ่งเร็วมาก ขืนกระโดดลงไปคอหักตายแน่ ๆ เลย”

พิมพ์ผกาเอ่ยถามกุลยาและกุลธิดา คนอื่น ๆ ก็มีท่าทีหวาดกลัวไม่น้อย

“เราต้องขอความช่วยเหลือจากคนข้างนอก” กุลยาขบคิด ถ้าพวกมันพาเธอกับน้องสาวและผู้หญิงพวกนี้ไปถึงสถานที่นัดหมายคงรอดยาก เธออาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก

“ก่อนอื่นเราต้องทำให้มันหยุดรถก่อน ทุกคนเอาเชือกผูกเอาไว้ที่ข้อมือเหมือนเดิม อย่าให้มันรู้ว่าเราช่วยกันแก้มัดได้สำเร็จแล้ว แล้วก็กระแทกรถโวยวายให้เสียงดังที่สุดบอกว่าปวดท้องก็ได้ อาหารเป็นพิษท้องเสียก็ได้” กุลยาบอกทุกคนที่อยู่ในรถ

ปู๊ด! เสียงตดของใครคนหนึ่งดังขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะเบือนหน้าหนี

“หนูท้องเสียจริง ๆ ค่ะ” เด็กสาวหน้าละอ่อนคนหนึ่งพูดขึ้น

“เอางี้เลย มีกลิ่นแล้วก็ร้องเลย พอพวกมันมาก็จัดการพวกมันเลย แล้วก็รีบหนี หนีสุดชีวิตเลยนะพวกเรา วิ่งแบบไม่ต้องเหลียวหลัง ถ้ามีคนรอดไปได้สักคน ก็รีบไปขอความช่วยเหลือจากตำรวจ”

กุลยาคิดว่าในเวลานี้ถ้าใครหนีออกไปขอความช่วยเหลือได้สำเร็จ น่าจะมีสิทธิ์รอดมากกว่าห่วงหน้าพะวงหลังและช่วยเหลือกันให้รอดทุกคนซึ่งคงเป็นไปไม่ได้ พวกชายฉกรรจ์ที่นั่งอยู่ด้านหน้านั้นอาวุธครบมือ แถมยังแข็งแรงอีก ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเธอคงสู้อะไรไม่ได้ ดีไม่ดีจะโดนตบตีทำร้ายจนตาย สิ่งสำคัญในเวลานี้คือไหวพริบเท่านั้น

เสียงโครมครามท้ายรถทำให้พวกมันตกใจไม่น้อย มันจอดรถข้างทางเพราะรถส่ายไปมา ก่อนจะสบถออกมาอย่างหัวเสีย รีบลงมาเปิดประตูทางด้านหลังที่บรรจุสินค้าของเจ้านายเอาไว้ ตรงนี้เป็นทางเปลี่ยวและมืด แถมยังไม่ค่อยมีคนสัญจรไปมา พวกมันเลยกล้าจอดรถ

“มีอะไรอีกวะพวกมึง อยากตายกันนักหรือไงวะ” กลิ่นเหม็นของอุจจาระจากอาการท้องเสียของเด็กสาวที่ชื่อเดือนพรายทำให้พวกมันต้องเบือนหน้าหนี

“ใครเป็นอะไรอีกวะ” ทุกคนพยายามดิ้น พวกมันเลยเดินขึ้นไปบนตู้    คอนเทนเนอร์ กระชากผ้าปิดปากของกุลยาออก

“พวกเราท้องเสีย อาหารเป็นพิษ ให้พวกเราลงไปถ่ายท้องหน่อย”

“จะบ้าหรือไงวะ ลงไปพวกมึงก็หนีน่ะสิ” ชายฉกรรจ์อีกคนเดินขึ้นมาบนรถ พอขึ้นมาครบทั้งสองคนแล้ว กุลยาก็พยักหน้าให้ทุกคนในทันที ผู้หญิงทุกคนบนรถลุกขึ้นตบตีจิกข่วน ทำให้มันสองคนเจ็บตัวให้มากที่สุด พวกมันฟาดฝ่ามือเข้าใส่จนหลายคนหน้าหัน

“หนีไป! ธิดา” เสียงของกุลยาดังขึ้น กุลธิดาหันไปมองพี่สาวอย่างซาบซึ้งใจ อีกฝ่ายเข้ามาขวางเอาไว้ จนโดนตบและตะโกนให้เธอหนีไป เธอวิ่งสุดชีวิตยังไงก็ต้องหนีให้ได้เพื่อไปขอร้องให้คนอื่นมาช่วย

พิมพ์ผกาและคนอื่น ๆ วิ่งหนีลงมาจากท้ายรถแบบไม่คิดชีวิตเช่นกันแต่โดนจับกลับไป เสียงปืนดังขึ้น กุลธิดาโดนยิงเข้าที่ไหล่ แต่เธอก็ตะกายร่างหนีเข้าไปในป่า พวกมันรีบใช้กระบอกปืนตบหน้าผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่จะหนีเอาไว้ รวมถึงกุลยาด้วย

“โอ๊ย!” กุลยาร้องเสียงดังเมื่อโดนตบจนหน้าหัน เลือดกบปาก

คุณแม่ขาปกป้องน้องด้วยนะคะ ช่วยให้น้องปลอดภัย หนีไปได้สำเร็จและอย่าเป็นอะไรเลยนะคะ กุลยาเป็นห่วงน้องสาวจับใจ เธอสวดมนต์อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์และมารดาให้ช่วยเหลือกุลธิดาให้หนีรอดไปได้

“ฤทธิ์เยอะนักนะพวกมึง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมึงเป็นสินค้า กูฆ่าทิ้งไปแล้ว” มันตวาดเสียงดัง ในขณะหันไปปรึกษากัน

“เอาไงดีวะ มันหนีไปแล้ว”

“เอาไอ้อีพวกนี้ไปส่งยังที่นัดหมายก่อน ที่เหลือโทร. บอกเจ้านายให้ส่งคนมาช่วยตามจับกลับมาให้ได้ ไม่งั้นเป็นเรื่องแน่” มันปรึกษากันก่อนจะโทร. ไปแจ้งพล พลตบโต๊ะลั่นที่สินค้าของเขาหนีไป จึงส่งลูกน้องให้ออกไปตามหาคนที่หนีไปให้ได้

“กุมภ์ มีคนโทร. มาแจ้งว่าได้ยินเสียงปืน” ชัยชนะบอกเพื่อนรัก เขาต้องตัดสินใจเล่าเรื่องของพลให้เพื่อนฟังคร่าวๆ กุมภ์เองก็ตกใจเมื่อได้รับรู้เรื่องราวของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาของผู้หญิงที่เขารัก

“ที่ไหน” กุมภ์รีบเอ่ยถาม

“ไปด้วยกัน เดี๋ยวถึงที่เกิดเหตุก็จะรู้เอง” ชัยชนะสั่งลูกน้องให้ขับรถไปยังที่เกิดเหตุในทันควัน คนที่โทร. มาแจ้งบังเอิญเห็นเหตุการณ์พอดีเพราะมาปลูกกระท่อมอยู่แถวนั้น

“มีคนบาดเจ็บด้วยครับ ผมช่วยเอาไว้ ผมหลบอยู่อีกด้านพวกมันเลยไม่เห็น” พลเมืองดีรีบเล่าเหตุการณ์ตามที่เห็น เขาช่วยผู้บาดเจ็บเอาไว้ รีบหาอะไรมาพันแผลเอาไว้ เพื่อไม่ให้พวกมันตามรอยเลือดได้

กุลธิดาเหงื่อโชกไปทั้งร่าง หอบหายใจสะท้านเพราะเสียเลือดมาก

“ชะ... ช่วยพะ... พี่ กะ... กุลด้วย” กุลธิดาดีใจที่เห็นกุมภ์กับชัยชนะ

“ทำใจดีๆ เอาไว้นะ ตอนนี้กุลโดนพาไปที่ไหน” กุมภ์ประคองร่างของกุลธิดาเอาไว้ เอ่ยถามอย่างร้อนใจ

“ป้ายทะเบียนรถxxxx” หล่อนเอ่ยบอกเสียงสั่น ๆ กุมภ์ก้มลงไปฟังใกล้ๆ  ก่อนจะรีบเอ่ยบอกเพื่อน ชัยชนะจึงรีบเรียกรถพยาบาลและสั่งสกัดจับรถบรรทุกคันดังกล่าว

ในขณะคนขับรถบรรทุกกำลังนำพาผู้หญิงหลายชีวิตซึ่งเป็นสินค้าของเจ้านายไปส่งยังชายแดนให้เร็วที่สุดหันไปคุยกันอย่างเคร่งเครียด