69

“พี่กุมภ์” กุลยาน้ำตาซึม

“พี่รักกุลและจะดูแลกุลให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ พี่สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายคนหนึ่ง” กุมภ์จุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธอเบา ๆ ด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งห่วงใยคนในอ้อมแขนสุดหัวใจ ในขณะที่กุลยาแนบใบหน้าเข้าซบที่อกกว้างด้วยจิตใจเลื่อนลอย

กุลยารู้สึกใจหาย เธอจะทำใจให้จากกุมภ์ไปได้จริงๆ เหรอ คำตอบก็คือไม่ได้ แต่ในเมื่อเธอรับปากน้องสาวไปแล้ว เธอจะผิดคำพูดได้อย่างไรกัน

ตัดสินใจไปแล้วเธอก็ต้องตัดใจให้ได้ ชีวิตคนเราต้องก้าวเดินต่อไป เธอไม่ควรพูดกลับไปกลับมา ยอมเจ็บแต่มันจบ มันก็ดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ

พิธีแห่ขบวนขันหมากเกิดขึ้นอีกครั้งหลังจากงานแต่งของนุชรีกับผู้กองชัยชนะไม่กี่วัน บรรดาแม่ ๆ ที่ถึงเหนื่อยกับงานแต่งของลูก ๆ เพียงใด แต่ก็มีความสุขยิ้มจนหน้าบานที่ลูกของตนจะได้เป็นฝั่งเป็นฝากับคนดีที่จะอยู่ดูแลกันไปจนแก่เฒ่า รวมถึงมีทายาทเอาไว้สืบสกุลด้วย

ตอนพวกท่านแต่งงานก็ไม่ได้คบหาดูใจกันนานนัก พอได้เจอผู้ชายดี ๆ ในชีวิตก็รีบตัดสินใจสละโสด แต่อยู่กันไม่นานคนดี ๆ ก็มาด่วนจากไปเสียก่อน สองพี่น้องเลยกลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวนับจากบัดนั้นเป็นต้นมา

“ยายตัวแสบเรามากั้นประตูกับเขาด้วยเหรอ” กุมภ์เปลี่ยนสรรพนามเรียกน้องสาวด้วยความประหลาดใจระคนไม่ไว้วางใจ

“แล้วทำไมคุณนุชจะมากั้นประตูเงินประตูทองไม่ได้ล่ะคะ” คนเอ่ยถามยิ้มกริ่ม ก่อนจะแบมือมาตรงหน้าพี่ชาย

“คุณกุมภ์คงกระเป๋าฉีกอีกแน่ ๆ เลย”

กุมภ์ปาดเหงื่อเมื่อเห็นท่าทีของน้องสาว

“จะมีเมียก็ต้องลงทุนสิคะ ถ้าคุณกุมภ์งกก็ไม่ต้องมีเมียหรอกค่ะ ประตูเงินประตูทองและประตูนากต้องจัดหนัก ๆ ค่ะ จริงไหมพวกเรา” นุชรีหันไปเอ่ยถามเพื่อนสาวตัวแสบทั้งหลายที่สนิทกันมาหลายปี กุมภ์รู้ดีว่ารวมแก๊งกันคราใดใครทำให้ไม่พอใจบรรลัยทุกคนงาน

“จริง” เสียงประสานกันดังลั่น ทำเอากุมภ์ถึงกับเกาหัวไปมา

“คุณกุมภ์ต้องใส่ซองให้หนักนะคะ อย่าให้เพื่อน ๆ ของคุณนุชเอาไปนินทาได้ว่าเจ้าของเกาะผู้แสนร่ำรวยใส่ซองยี่สิบบาท”

“เฮ้ย! รู้ได้ไงว่าพี่ใส่ยี่สิบบาท นี่พี่ใช้เหรียญบาทด้วยนะ” เขาโดนแกล้งก็เลยแกล้งกลับ

“คุณกุมภ์น่ะ” นุชรีค้อนพี่ชาย กระทืบเท้าไปมาอย่างขัดเคืองใจ กุมภ์หัวเราะก่อนจะควักซองออกมาแจกให้สาว ๆ ที่คอยกั้นประตูเงินประตูทองและมีประตูนากแถมมีอีกหลายประตู ดีที่ไม่มีประตูเพชร ประตูพลอย แล้วก็ประตูไม้สักเพิ่มมาอีก ไม่อย่างนั้นเขาคงกระเป๋าฉีก ซองที่เตรียมมาน่าจะไม่พอ

“ไอ้อังคารเวลาคนบ้านมึงแต่งงานมีประตูกั้นเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ”

คิดยังไม่ทันขาดคำประตูเพชรนิลจินดาก็เพิ่มมาอีกสิบชั้น จนนายหัวหนุ่มต้องก้มลงไปกระซิบที่ริมหูของลูกน้องคนสนิทอย่างสงสัยใคร่รู้

“บ้านเจ้านายกับบ้านผมมันหมู่บ้านเดียวกันไม่ใช่เหรอครับ” อังคารกระซิบถามกลับ มองเจ้านายที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองบันไดบ้านตาปริบ ๆ

ทุกคนลงความเห็นว่าจะมาจัดงานที่ประจวบคีรีขันธ์ จึงใช้บ้านของกุมภ์เป็นสถานที่จัดงานแทนโรงแรมเพราะกว้างขวางและใหญ่โต หลังจากงานเลี้ยงก็จะได้ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าห้องหอเลย

ซึ่งบ้านของกุมภ์นั้นมีสนามหญ้าหน้าบ้านที่กว้างขวาง มีชายหาดไกลสุดลูกหูลูกตา เพื่อให้แขกที่มาร่วมงานได้นั่งรับประทานอาหารกันอย่างสะดวกสบาย มีพนักงานของโรงแรมที่มาคอยช่วยเสิร์ฟอาหารและบริการแขกอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

ทางด้านเจ้าสาวนั้นได้ยินเสียงขบวนขันหมากแห่มาถึงหน้าบ้านก็รีบชะโงกหน้าออกไปดู หมุนตัวกลับมาก็เจอเข้ากับน้องสาวที่หน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ

“วันนี้พี่สวยมากนะ” กุลธิดายิ้มให้พี่สาว

“ธิดาก็สวยมากเหมือนกันจ้ะ” กุลธิดาเดินเข้าหาพี่สาวก่อนจะมองชุดแต่งงานนั้นใกล้ ๆ เสียงเคาะประตูเรียกให้คนทั้งสองต้องหันไปมอง เจ้าสาวค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องด้านในเพื่อเข้าพิธีในช่วงเช้าแบบไทย ๆ

“เจ้าสาวของพี่สวยมากเลยครับ” กุมภ์เอ่ยบอกเจ้าสาวของเขาที่อยู่ในชุดไทยจักรพรรดิสีงาช้าง โทนสีเรียบหรูมีการทอดิ้นเงิน และผมยาวสลวยที่ดัดเป็นลอนทำให้ใบหน้าของเธออ่อนหวานละมุนละไม

ใบหน้าเรียวรูปไข่ได้รูปรับกับผิวเนียนละเอียดของเธอทำให้ชุดที่สวมใส่อยู่แลดูโดดเด่นงดงามไม่มีที่ติ ในขณะที่เจ้าบ่าวอยู่ในชุดสูทสีครีมกับโจงกระเบนสีน้ำตาลเข้ม

“วันนี้เจ้าบ่าวของกุลก็หล่อที่สุดเลยค่ะ” เธอยิ้มหวานให้เขา ซุกซ่อนแววตาเศร้าสร้อยเอาไว้อย่างมิดชิด

กุมภ์จับมือเจ้าสาวพาไปต้อนรับแขกเหรื่อภายในงาน กล่าวทักทายญาติผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือพร้อมรับของขวัญแต่งงานและถ่ายรูปร่วมกัน เห็นคู่อื่นแต่งงานแล้วมีความสุขสนุกสนาน ซึ่งพอได้แต่งเองก็รู้ว่ามีความเหนื่อยอยู่พอสมควร

งานแต่งดำเนินไปอย่างเรียบร้อย จนถึงฤกษ์ส่งตัวเข้าห้องหอ ญาติผู้ใหญ่ต่างอวยพรให้คู่บ่าวสาวมีความสุขและอายุมั่นขวัญยืน รักกันจนแก่เฒ่า

“ยายฝากหลานของยายด้วยนะพ่อกุมภ์ หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกัน ธรรมดาของคนเรา ลิ้นกับฟันอยู่ด้วยกันก็ย่อมมีกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นธรรมดา แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือการให้อภัยกัน ไม่มีใครไม่เคยทำผิดพลาดนะลูกนะ” ทั้งสองกราบแทบเท้าคุณยาย คุณยายยิ้มกว้างลูบหลังลูบไหล่และศีรษะของหลานสาวและหลานเขยอย่างรักใคร่เอ็นดู

“แม่เองก็ไม่มีของขวัญอะไรรับขวัญหนูกุลนอกจากเครื่องเพชรชุดนี้ แม่ยินดีที่ได้หนูมาเป็นสะใภ้ของแม่นะจ๊ะ” คุณกันยามอบเครื่องเพชรชุดใหญ่รับขวัญลูกสะใภ้

“แล้วก็ที่ดินที่เขาสน แม่ให้เป็นของขวัญสำหรับเราสองคน รับไปสิจ๊ะ”

คุณกันยาหยิบโฉนดที่ดินหลายร้อยไร่มอบให้ลูกชายและลูกสะใภ้เป็นของขวัญอีกชิ้น

“ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะนายแม่” ทั้งสองก้มลงกราบแทบเท้าของท่าน คุณกันยาดึงเด็กทั้งสองมากอดรัดน้ำตาซึมด้วยความดีใจที่เห็นลูกชายได้เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที

“น้าเองก็ยินดีด้วยนะ มีหลานให้อุ้มไว ๆ นะจ๊ะ มีความสุขมาก ๆ แล้วก็ขอให้ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร รักกันให้มาก ๆ เข้าใจกันให้มาก ๆ มีเรื่องอะไรก็หันหน้าเข้าหากันคุยกันด้วยเหตุผล ไม่ใช้อารมณ์แล้วชีวิตคู่ของเราสองคนจะมีแต่ความเข้าใจปราศจากบาดหมางขัดแย้งกัน รวมถึงมีความสุขมาก ๆ ด้วยจ้ะ”

“พ่อขอให้ลูกมีความสุขมากๆ นะ พ่อขอโทษที่ไม่ได้ดูแลหนู ต่อจากนี้ไปพ่อจะไม่ไปไหนไกลอีกแล้ว” ชัยยศอวยพรลูกสาวและลูกเขย ทั้งสองก้มลงกราบแทบเท้า

ญาติผู้ใหญ่อวยพรเสร็จก็ทยอยกันออกไปจากห้องหอ ทุกคนออกไปหมดแล้ว นุชรีก็ยัดของขวัญใส่มือพี่ชายแล้วอมยิ้ม

“ของขวัญจากคุณนุชให้คุณกุมภ์เป็นพิเศษเลยค่ะ ใช้คืนนี้เลยนะคะ      คิก ๆ รับรองว่าแซ่บ”

“อะไรของเรา คงไม่ใช่อะไรพิเรนทร์ ๆ หรอกนะ”

“โหย... คุณกุมภ์จะมองคุณนุชในแง่ดีบ้างไม่ได้เหรอคะ”

“คุณนุชชอบแกล้ง” กุมภ์ว่าน้องสาว แต่นุชรีก็ยิ้มกว้างขยิบตาอย่างมีเลศนัย ก่อนรีบตามทุกคนออกไปจากห้องหอ

“อาบน้ำกันดีกว่าครับ” กุมภ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์

“พี่กุมภ์อาบก่อนสิคะ” กุลยาเบี่ยงหลบไม่ยอมไปอาบน้ำพร้อมกันกับเขา

“ทำไมล่ะครับ อาบด้วยกันดีออก” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างสงสัย

“คือกุลอยากให้พี่กุมภ์อาบก่อนน่ะค่ะ กุลอยากแกะของขวัญ”

“ค่อยช่วยกันแกะก็ได้”

“อยากแกะของขวัญคุณนุชไงคะ อยากรู้ว่าเป็นอะไร”

“พี่ก็อยากรู้”

“รอเซอร์ไพรส์ดีกว่าค่ะ พี่กุมภ์ไปอาบน้ำก่อนนะคะ เชื่อกุลสิ”

กุลยาดันร่างของสามีเข้าไปในห้องน้ำ กุมภ์ไม่อยากขัดใจเมียก็เลยเข้าไปอาบน้ำก่อน