EP.14

19.00 น.

ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว เหมันต์​และลูกน้องเฝ้ามองและสังเกตการณ์​อยู่​ตรงนั้นสักพักใหญ่​แล้วเพื่อรอเวลาไปชิงตัวน้องพลอย​ออกมา

"ทุกคนพร้อมไหม" เขาดูเวลาแล้วมันถึงเวลาที่เหมาะสม​แล้วแหละ

"พร้อมครับนาย!!" ลูกน้องของเหมันต์​ตอนนี้อาวุธ​ครบมือ พร้อมถล่มให้เละราบเป็นหน้ากองมาก

"งั้นแบ่งกลุ่มเป็นสามกลุ่ม แบ่งไปข้างหน้าหนึ่งกลุ่ม ข้างหลังหนึ่งกลุ่ม แล้วก็รอดูราดราวข้างหน้าอีกหนึ่งกลุ่ม เผื่อพวกมันส่งคนมาสมทบจะได้ส่งสัญญาณ​บอกกันได้ แล้วพยายามทำให้เงียบที่สุดอย่าให้พวกมันรู้ตัว เดี๋ยว​พวกมันแห่กันมาเป็นโขยงพวกเราจะลำบาก ถ้าใครจะใช้ปืนก็ให้ใช้ปืนเก็บเสียงล่ะกัน"

"ครับนาย!!" ทุกคนเข้าใจคำสั่งของนายก่อนจะแบ่งกลุ่ม​ตามที่นายบอก แล้วแยกย้ายกันไปช่วยคุณพลอยออกมา โดยเหมันต์​เข้าไปทางข้างหน้ากับลูกน้องอีกกลุ่มหนึ่ง ส่วนเจมส์และมาร์ชเข้าไปจัดการลูกน้องทางข้างหลัง ดูคร่าวๆแล้วพวกมันมีกันประมาณ 20 กว่าคน ถือว่าเยอะอยู่พอสมควร แต่ก็ไม่ได้เยอะจนเกินไปที่ขนาดพวกเขาจะรับมือไม่ไหวหรอก

"เห้ย! พลั่ก! ฟุ้บ! ฟุ้บ!" เหมันต์​และลูกน้องเริ่มโจมตีศัตรู​อย่างเงียบๆ

"พวกมึงรีบจัดการพวกมันให้หมด กูจะไปช่วยน้องพลอย"

"ครับนาย" ผมจึงเริ่มเดินถือปืนเข้าไปข้างในพร้อมลูกน้องอีก 2-3 คนที่คอยคุ้มกันผม

พลอยแพร

แกร้ก!!...

"สวัสดีคนสวย" อำนาจเปิดประตู​เข้ามาทักทายสาวน้อยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอารมณ์​ดี

"แกเป็นใคร จับฉันมาทำไม ฉันไปทำไรให้แก!!" พลอยแพรรู้สึกกลัวและตื่นตระหนก​มากจนทำไรแทบไม่ถูก ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมาตกอยู่ในสถานการณ์​แบบนี้

"คนสวยไม่ได้ทำไรผิดหรอก แต่ผู้ชายของแกต่างหากล่ะที่เป็นคนทำ!!" อำนาจเอ่ยถึงเหมันต์​ด้วยความหงุดหงิด​คับแค้นใจขึ้นมา

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ แกก็ไปเคลียร์​กับพี่เหมันต์​เองสิ จับฉันมาทำไม!!​" ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวคนตรงหน้า​มากๆ เค้าจะไม่ทำร้ายฉันใช่ไหม

"ถ้าฉันทำไรมันได้ ฉันจะจับแกมาทำไมล่ะนางโง่!!"

"หึ!!​ ที่แท้ก็กระจอกนี่เอง ถึงได้มาทำอะไรแบบนี้กับผู้หญิงได้" ไอ้แก่นี่มันน่าสมเพช​สิ้นดี

"เพี๊ยะ!! แกอย่ามาปากดีกับฉันนะ" อำนาจรู้สึกโมโหขึ้นมาทันทีที่ถูกผู้หญิงคนนี้ดูถูกและเหยียดหยาม​ขนาดนี้

"หึ!! ทำไม รับไม่ได้หรอที่แกมันกระจอกอ่ะ"

เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! พลอยรู้สึกเจ็บจี๊ดไปที่แก้มแถมมีเลือดซึมออกมาตามมุมปาก

"รอฉันนัดมันให้เอาเงินมาแลกตัวแกกับฉันก่อนเถอะ ฉันจะฆ่ามันให้แกดูกับตาตัวเองเลยคอยดู ดูสิว่าถ้ามันตายแกยังจะกล้าปากดีกับฉันอยู่อีกไหม ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

"แกอย่าทำไรพี่เหมันต์​นะ!!" พลอยรู้สึกตื่นกลัวขึ้นมาทันที คนรักของเธอจะต้องไม่เป็นอะไร

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ยังไงวันนี้พรุ่งนี้​มันก็ต้องตาย เพื่อแลกกับตัวแกยังไงล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

"ฮึก!!​ พี่เหมันต์​ พี่อย่ามานะ ฮึก!!​ฮึก!!" พลอยร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ เธอไม่ต้องการให้คนรักของเธอต้องมาตายเพื่อตัวเธอ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่ต้องร้องนะคนสวย ถ้ามันตายฉันจะหาผัวใหม่ให้แกเองเป็นสิบๆคนเลยดีไหมล่ะ หึหึ!!" อำนาจพูดเยาะเย้ย​ออกมาด้วยความซะใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปแล้วล็อก​ประตู​จากข้างนอกไว้เหมือนเดิม

เหมันต์​

ตอนนี้ผมกับลูกน้องจัดการพวกขยะข้างนอกไปเกือบหมดแล้ว ผมเดินลัดเลาะ​เข้ามาข้างในตึกด้วยความระมัดระวัง​ ตอนนี้ผมเห็นลูกน้องของมันยืนเฝ้าหน้าห้องห้องหนึ่งไว้อย่างแน่นหนาเลย ผมคิดว่าน้องพลอยต้องอยู่ในนั่นแน่นอน แต่ที่ทำให้ผมแน่ใจชัดเจนคือ ผมเห็นไอ้อำนาจเดินออกมาจากห้องนั้นด้วยความอารมณ์ดี​ แสดงว่ามันต้องเข้าไปหาน้องพลอยแน่นอน หวังว่ามันคงยังไม่ทำอะไรเธอนะ ไม่งั้นเขาคงรู้สึกผิดกับเธอไปตลอดชีวิต​ ที่ทำให้เธอต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์​ที่เลวร้ายแบบนี้ น้องพลอยรอพี่ก่อนนะ พี่จะรีบไปช่วยแล้ว

"พวกมึงไปจัดการไอ้ขยะพวกนั้นให้หมด กูจะเข้าไปหาน้องพลอยในห้อง"

"ครับนาย" พอรับคำสั่งเสร็จ​ พวกผมก็เริ่มบุกเข้าไปเลย ตอนนี้ผมคิดแค่ว่าผมต้องช่วยน้องพลอยออกมาให้ได้ก่อน จะเป็นยังไงก็ช่างมัน

ฟุ้บ! ฟุ้บ! พลั้ว! พลั้ว! ตุบ! ตุบ!

"เห้ย!! พวกมึง!! มีคนบุกรุก​ ฆ่ามันทิ้งให้หมด"

ปัง! ปัง! ปัง! ฟุ้บ! ฟุ้บ! พลั่ก!

ตอนนี้พวกมันรู้ตัวแล้ว ผมต้องรีบเร่งไปช่วยน้องพลอยออกจากที่นี่ให้ได้ซะก่อน ต้องรีบไปก่อนที่ไอ้อำนาจจะพาลูกน้องกลับมาถึง

"ปึก!! ปึก!!​ น้องพลอยอยู่ในนี้ไหมครับ" ผมเคาะประตู​เรียกหาเธอเพื่อความมั่นใจ

"อยู่​ค่ะ พี่เหมันต์​มาได้ไงค่ะ พวกมันจะฆ่าพี่นะค่ะ พี่รีบหนีไปค่ะ" โถ่!!​หนู ไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยยัยตัวเล็ก

"ไม่ครับ ถ้าจะหนีเราต้องหนีด้วยกัน"

"ฟุ้บ" ผมใช้ปืนยิงไปที่กุญแจให้มันหลุดออก ซึ่งมันก็ได้ผลอย่างที่คิด ผมจึงรีบเปิดประตู​ให้น้องได้ออกมา

"ฟุบ!! ฮึก! ฮึก! หนูกลัวมากเลย มันขู่ว่าจะฆ่าพี่ ถ้าพี่เอาเงินมาแลกกับตัวหนู ฮึก!"

"ไม่ต้องร้องนะครับ ตอนนี้เราต้องรีบไปแล้ว ก่อนที่ไอ้อำนาจจะกลับมานะครับ"

"ค่ะๆ" ฉันกับพี่เหมันต์​จึงรีบวิ่งออกจากตรงนั้นมาได้ไม่ไกล ไอ้อำนาจมันก็ย้อนกลับมาเจอเราพอดี ฉันกับพี่เหมันต์​จึงพากันวิ่งหนีไปอีกทาง

"พวกมึงจะหนีไปไหน!! ไปดักหน้ามันไว้อย่าให้พวกมันหนีไปได้" มึงคิดว่าจะออกจากที่นี่ง่ายๆหรอ ไม่มีทาง!

"น้องพลอย​วิ่งเร็วกว่านี้ครับ" ผมพยายามพาน้องวิ่งหนีไปให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้หาที่หลบซ่อนตัว

"ฮึก! หนูพยายามอยู่ค่ะ หนูวิ่งจนขาจะพันกันอยู่แล้วค่ะ หนูวิ่งจนจะไม่ไหวแล้วนะ ฮึก! ฮึก!" ฉันทั้งร้องทั้งสะอื้น​ปะปนกันไปหมด จนดูน่าสงสารเลยทีเดียว

"หนูอดทนหน่อยนะครับ เรากำลังจะหนีมันพ้นแล้ว พี่จอดรถไม่ไกลจากตรงนี้มาก หนูอดทนหน่อยนะครับ" จะหาที่ซ่อนตัวให้ก็กลัวจะไม่ทัน เพราะลูกน้องมันวิ่งตามตูดมาแล้ว แถมที่นี่มันไม่เอื้ออำนวย​สำหรับการหลบซ่อนซะเลย

"ค่ะ" อีกนิดเดียว​ยัยพลอย แกต้องอดทนนะ

"เห้ย!!​ พวกมันอยู่นั่น รีบตามมันไปเร็ว"

"ตามไม่เลิกเลยนะไอ้สัส ฟุ้บ! ฟุ้บ!" ผมจึงใช้ปืนเก็บเสียงยิงมันทิ้งซะเลย จะได้หนีพวกมันพ้นเสียที

"ไปครับ รถอยู่นั่น" ผมกับน้องจึงพากันวิ่งขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ตามด้วยลูกน้องของผมที่เหลืออยู่ ก็ทยอยพากันขับรถหนีพวกมัน ถ้าให้กำจัดพวกมันทิ้งทั้งหมดตอนนี้ก็คงจะเสียเปรียบ​เพราะนี่เป็นถิ่นของพวกมัน มันมีคนเยอะกว่าเรา เรามีแต่เสียกับเสีย ไม่มีคนสำรองเพิ่มเหมือนมัน

ปัง! ปัง! ปัง!

ลูกน้องที่ขับรถตามผมมาก็พยายามยิงสกัดไว้ให้ผม เพื่อให้ผมได้หลบหนีง่ายขึ้น ดูแล้วพวกมันคงไม่ปล่อยผมไปง่ายๆแน่